กระทู้นี้เขียนเพื่อระบายความรู้สึก เริ่มเรื่องเลยดีกว่า เราเป็นแม่หม้ายเพิ่งเลิกลากับสามี พอเลิกกับสามีไม่เท่าไหร่ก็มีผู้ชายคนนึงเข้ามาในชีวิตเรา เขาเป็นฝ่ายโทรมาหาเราก่อนโดยที่เราก็ไม่รู้ว่าเขาไปเอาเบอร์โทรเรามาจากใคร ลืมบอกว่าเรากับเขาทำงานที่เดียวกันแต่คนละแผนกแต่ก็มีโอกาสเห็นกันเป็นพักๆ เริ่มแรกที่เขาโทรมาเขาไม่ยอมเปิดเผยตัวเองว่าเขาเป็นใครเขาให้เราลองเดาเอาเองเขาบอกแค่ว่าทำงานที่เดียวกันเห็นกันทุกวัน เขาจะโทรหาเราเกือบทุกวันช่วงกลางวันบ้าง ก่อนนอนบ้าง เราก็เริ่มรู้สึกดีนะแม้จะยังไม่รู้ว่าใครคือคนที่เราคุยด้วย เราเลยเริ่มสังเกตุว่าเขาคนนั้นคือใคร แต่ก็ยังดูไม่ออก หลังจากคุยกันได้ประมาณซักอาทิตย์เราเลยขอให้เขาใบ้เกี่ยวกับตัวเขา เราถามเขาว่าสูงหรือเตี้ยอ้วนหรือผอม เขาบอกไม่สูงไม่เตี้ย ไม่อ้วนไม่ผอมเกิน เราถามสีผิวเขาเขาบอกกลางๆไม่ขาวไม่ดำ ผมหยักศกนิดๆ วันรุ่งขึ้นเราเริ่มสังเกตุว่าใครมีลักษณะแบบนี้แล้วเผอิญเราหันไปเห็นผู้ชายคนนึงกำลังมองเราอยู่พอดี พอเราหันไปเห็นเขารีบหลบตาหันหน้าไปทางอื่นทันที เราก็ทำเป็นไม่ได้สนใจอะไรแต่ในใจเราเริ่มสงสัยผู้ชายคนนี้แล้ว แต่เราถามตัวเองจะใช่เหรอ ผู้ชายคนนี้สูง หุ่นดีสมส่วน ผิวถือว่าขาว หน้าดีถือว่าหล่อเลยละและประเด็นสำคัญเขาผมหยักศกด้วย พอตอนกลางคืนเราเลยโทรไปหาเขา เราแกล้งถามเขาว่าเราคิดไม่ออกจริงๆว่าเขาเป็นใครงั้นเราขอถามอีกข้อว่าเขาขับรถเลขทะเบียนลงท้ายด้วยอะไรซึ่งเราไปแอบดูรถเขาคนนั้นที่เราสงสัยแล้ว พอเขาบอกว่าลงท้ายด้วยเลข 2 ใช่เลย เป็นเขาจริงๆ เราเลยบอกเขาว่าเรารู้แล้วว่าเขาเป็นใคร เขาถามว่ารู้ได้ไงเลขทะเบียน 2 มีตั้งหลายคน เราเลยบอกว่ารู้ก็แล้วกันแหล่ะ วันต่อๆมาเวลาทำงานเราจะชอบแอบมองเขาว่าเขาทำอะไร ส่วนเขาก็แอบมองเราพอๆกัน เวลาคุยโทรศัพท์เราจะแซวเขาเช่น แหมวันนี้เห็นกินข้าวเยอะเลยนะ อร่อยเหรอร้านนั้น เห็นซื้อ 2 รอบเลย เราคุยกันทางโทรศัพท์ตลอดโดยที่เวลาอยู่ที่ทำงานเราจะทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน เขาไม่เคยทักเรา เราก็ไม่เคยทักเขา เขาบอกว่าเราเพิ่งเลิกกับแฟนมันจะดูไม่ดี แต่เราก็อดคิดไม่ได้ว่าเราต้องแอบคุยกันแบบนี้ไปอีกนานไหม ทำไมเขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าเรากับเขาคุยกันอยู่ เวลาเขาคุยกับคนอื่นไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชายเขาดูร่าเริงอารมณ์ดี แต่เวลาเจอเราเขาต้องปั้นหน้านิ่งๆเหมือนไม่รู้จักเรา เวลาเขามองผู้หญิงอื่นหรือคุยเล่นกับเพื่อนๆเขาเรื่องสาวๆ เรามีแอบหึง เราไม่ชอบให้เขามองใครเลย เราไม่รู้ตัวเลยเราแอบชอบเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีวันไหนเขาไม่โทรมาเรานอนไม่หลับ กระสับกระส่าย อยากให้ถึงเช้าไวๆ อยากไปเจอหน้าเขา พอเราเริ่มมีใจให้เขา แต่เขาเหมือนกับพยายามถอยห่าง จากโทรก็เริ่มไม่ค่อยโทร แต่เวลาอยู่ที่ทำงานเขาก็ยังแอบมองเราอยู่ เขาเป็นแบบนี้ตลอด โทรๆ หายๆ บางวันก็โทรหาเราแทบจะทุกเวลา บางทีก็หายไปครึ่งค่อนเดือนไม่โทรมาเลย เวลาเขาหายไปเราได้แต่เจ็บปวดอยู่เงียบๆ ทรมานกับการที่ต้องเห็นกันทุกวันแต่ไม่สามารถเปิดเผยความรู้สึกได้ อยากลืมเขา แต่ทำยากเหลือเกิน
ทำยังงัยถึงจะลืมเขา