ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ
เราคบกันกับแฟนมาประมาณสามปีกว่าค่ะ
เราคบกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยค่ะ อยู่คนละ ม. แต่ไม่ไกลกันมากแต่ไปมาหากันตลอด ช่วงแรกเราก็ไม่เปิดใจให้เขาหรอกค่ะ เพราะเขาค่อนข้างติดเหล้าและเจ้าชู้ แต่พอเขาเริ่มมาจีบเรา เขาพยายามเปลี่ยนตัวเองทุกอย่างเพื่อเรา เหล้าก็พอกินบ้าง แต่มักจะพาเราไปด้วย เรื่องเจ้าชู้นี่ไม่มีเลยค่ะ มันเลยทำให้เราหลงรักเค้ามาก ทุกอย่างมันดูลงตัวไปหมด เขาน่ารัก เอาอกเอาใจเราสม่ำเสมอ จนมาถึงตอนเรียนจบ แยกย้ายกันไปทำงาน อยู่คนละจังหวัด เราเริ่มห่างกัน มีทะเลาะกันบ้างนิดหน่อยๆแต่ก็ปรับความเข้าใจกันได้ตลอด....มาเกิดเหตุตอนประมาณสองปีครึ่งค่ะ เขาเริ่มมีงานทำ มีสังคมใหม่ สังคมที่ว่ามีแต่ผู้หญิงและผู้ชายที่ชอบสังสรรค์เป็นชีวิตจิตใจ มันเลยทำให้เขากลับไปเป็นคนเดิมเหมือนตอนที่ติดเหล้าตอนนั้น เขาบอกว่าต้องกิน เพื่อเข้าสังคม มันมีผลต่อหน้าที่การงาน เพราะเขาเป็นเด็กใหม่ ต้องเอาใจผู้ใหญ่ บวกกับงานที่เขามี มันเลยทำให้เรารู้สึกว่า เขาเปลี่ยนไปมาก ไม่เอาอกเอาใจเราเหมือนเดิม พูดอะไรนิดหน่อยก็ทะเลาะกัน โดยเฉพาะเรื่องที่เขาชอบออกไปกินเหล้าบ่อยๆ เขาติดมันมากค่ะ ถึงกับสร้างเรื่องมาโกหกเราเรื่องแอบหนีไปเที่ยวบ่อยๆและยังรวมถึงการมีผู้หญิงอีกคนด้วยค่ะ ตอนนั้นที่เรารู้ความจริง เราเสียใจมาก เหมือนมันพังความเชื่อใจเราลงไปหมด แต่เขาก้มาร้องไห้ขอโอกาส เราใจอ่อนค่ะ กลับไปให้โอกาส และพุดคุยกันถึงเรื่องที่เขาควรจะเลิกหรือลดการกินเหล้า เพราะเราคิดถึงอนาคต ในวันข้างหน้า ถ้ามีครอบครัว เราไม่อยากมีสามีติดเหล้า ไม่อยากให้ลูกมีพ่อที่ติดเหล้า เราอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น เรากลัวค่ะว่าเขาจะติดมันมากจนเสียการเสียงาน เสียสุขภาพ ตอนแรกๆเขาก้รับปากค่ะ อีกไม่กี่วันก็ไปอีก อาทิตย์ละสองถึงสี่ครั้งได้ จนเราทนไม่ไหว ถามจะเอายังไง ทำไมถึงผิดคำพูด ไม่อยากมีอนาคตที่ดีด้วยกันใช่มั้ย เขาตอบกลับมาว่า “รับไม่ได้ก็ ไปหาคนอื่นซะ” เราทั้งจุก ทั้งเจ็บ คือเรามีเขาแค่คนเดียวจริงๆ เราวางแผนอนาคตไว้แค่กับเขา ด้วยหน้าที่การงาน ฐานะทางบ้านเราดีกว่าเขาทุกอย่าง ไม่ติดเหล้า ไม่เจ้าชู้ เราไม่เคยคิดว่าเขาจะต้องมาเลี้ยงเรา เรารับผิดชอบค่าใช้อะไรเองได้หมด เรายอมลำบากกับเขามาตั้งแต่ตอนเขาไม่มีอะไร สุดท้ายความรัก มันก็ไม่ใช่รางวัลตอบแทนของความดีจริงๆค่ะ เราตัดสินใจจะเลิก แต่แล้วความผูกพันที่เคยมีกัน ก็มาฉุดรั้งความคิดเรา ว่าเราสิ่งที่เราทำมันถูกต้องแล้วจริงๆหรือ
ฉันทำถูกหรือไม่ที่ตัดสินใจเลิกกับแฟนที่ติดเหล้า
เราคบกันกับแฟนมาประมาณสามปีกว่าค่ะ
เราคบกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยค่ะ อยู่คนละ ม. แต่ไม่ไกลกันมากแต่ไปมาหากันตลอด ช่วงแรกเราก็ไม่เปิดใจให้เขาหรอกค่ะ เพราะเขาค่อนข้างติดเหล้าและเจ้าชู้ แต่พอเขาเริ่มมาจีบเรา เขาพยายามเปลี่ยนตัวเองทุกอย่างเพื่อเรา เหล้าก็พอกินบ้าง แต่มักจะพาเราไปด้วย เรื่องเจ้าชู้นี่ไม่มีเลยค่ะ มันเลยทำให้เราหลงรักเค้ามาก ทุกอย่างมันดูลงตัวไปหมด เขาน่ารัก เอาอกเอาใจเราสม่ำเสมอ จนมาถึงตอนเรียนจบ แยกย้ายกันไปทำงาน อยู่คนละจังหวัด เราเริ่มห่างกัน มีทะเลาะกันบ้างนิดหน่อยๆแต่ก็ปรับความเข้าใจกันได้ตลอด....มาเกิดเหตุตอนประมาณสองปีครึ่งค่ะ เขาเริ่มมีงานทำ มีสังคมใหม่ สังคมที่ว่ามีแต่ผู้หญิงและผู้ชายที่ชอบสังสรรค์เป็นชีวิตจิตใจ มันเลยทำให้เขากลับไปเป็นคนเดิมเหมือนตอนที่ติดเหล้าตอนนั้น เขาบอกว่าต้องกิน เพื่อเข้าสังคม มันมีผลต่อหน้าที่การงาน เพราะเขาเป็นเด็กใหม่ ต้องเอาใจผู้ใหญ่ บวกกับงานที่เขามี มันเลยทำให้เรารู้สึกว่า เขาเปลี่ยนไปมาก ไม่เอาอกเอาใจเราเหมือนเดิม พูดอะไรนิดหน่อยก็ทะเลาะกัน โดยเฉพาะเรื่องที่เขาชอบออกไปกินเหล้าบ่อยๆ เขาติดมันมากค่ะ ถึงกับสร้างเรื่องมาโกหกเราเรื่องแอบหนีไปเที่ยวบ่อยๆและยังรวมถึงการมีผู้หญิงอีกคนด้วยค่ะ ตอนนั้นที่เรารู้ความจริง เราเสียใจมาก เหมือนมันพังความเชื่อใจเราลงไปหมด แต่เขาก้มาร้องไห้ขอโอกาส เราใจอ่อนค่ะ กลับไปให้โอกาส และพุดคุยกันถึงเรื่องที่เขาควรจะเลิกหรือลดการกินเหล้า เพราะเราคิดถึงอนาคต ในวันข้างหน้า ถ้ามีครอบครัว เราไม่อยากมีสามีติดเหล้า ไม่อยากให้ลูกมีพ่อที่ติดเหล้า เราอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น เรากลัวค่ะว่าเขาจะติดมันมากจนเสียการเสียงาน เสียสุขภาพ ตอนแรกๆเขาก้รับปากค่ะ อีกไม่กี่วันก็ไปอีก อาทิตย์ละสองถึงสี่ครั้งได้ จนเราทนไม่ไหว ถามจะเอายังไง ทำไมถึงผิดคำพูด ไม่อยากมีอนาคตที่ดีด้วยกันใช่มั้ย เขาตอบกลับมาว่า “รับไม่ได้ก็ ไปหาคนอื่นซะ” เราทั้งจุก ทั้งเจ็บ คือเรามีเขาแค่คนเดียวจริงๆ เราวางแผนอนาคตไว้แค่กับเขา ด้วยหน้าที่การงาน ฐานะทางบ้านเราดีกว่าเขาทุกอย่าง ไม่ติดเหล้า ไม่เจ้าชู้ เราไม่เคยคิดว่าเขาจะต้องมาเลี้ยงเรา เรารับผิดชอบค่าใช้อะไรเองได้หมด เรายอมลำบากกับเขามาตั้งแต่ตอนเขาไม่มีอะไร สุดท้ายความรัก มันก็ไม่ใช่รางวัลตอบแทนของความดีจริงๆค่ะ เราตัดสินใจจะเลิก แต่แล้วความผูกพันที่เคยมีกัน ก็มาฉุดรั้งความคิดเรา ว่าเราสิ่งที่เราทำมันถูกต้องแล้วจริงๆหรือ