ยาวหน่อยนะคะ พิมพ์ระบายออกมาเรื่อยๆ อาจจะพิมพ์ตกหล่นไปบ้าง
เราคบกับคนญี่ปุ่นค่ะ ทั้งสองคน เราโดนบอกเลิกด้วยเหตุผลที่ว่า เราเด็กเกินไป เราเคยคิดมาตลอดว่าตัวเองค่อนข้างมีเหตุผลในเรื่องความรัก เราคิดมาตลอดว่าเราไม่ใช่คนงี่เง่า เอาแต่ใจ เราคิดมาตลอดว่าเราไม่ใช้ผู้หญิงแบบที่ผู้ชายจะเบื่อหรือรำคาญ เราคิดมาตลอดว่าเราเป็นผู้ใหญ่พอที่จะมีความรัก แต่ในความเป็นจริง มันไม่เป็นแบบนั้น ทั้งสองคนที่ทิ้งเราไป ตอกย้ำเราว่าจริงๆแล้วเราไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เลย
เราอยากรู้ว่าอะไรคือการคบกันแบบผู้ใหญ่ เราอยากรู้ว่าเราทำอะไรพลาดไป เราไม่ได้เสียใจที่ต้องเลิกกับเขาทั้งสองคนมาก แต่เราเสียใจ ที่มันลงเอยแบบเดิม เสียใจที่ประสบการณ์ครั้งก่อนไม่ได้สอนอะไรเราเลยหรอ หลายคนบอกว่าเพราะผู้ชายแย่ เราไม่ผิด แต่เราอดคิดไม่ได้ว่า มันอาจจะเป็นที่เราก็ได้ เราอยากแก้ไขที่ตัวเอง เราไม่อยากจบแบบเดิมๆอีกในอนาคต เลยอยากระบาย ขอคำแนะนำค่ะ
แฟนคนแรก เราคบกันตอนเราเรียนอยู่ที่นู่น เขาทำงานแล้ว แรกๆเราติดเขามาก สไตล์คนไทย ต้องไลน์หากันตลอด เขายุ่ง ที่ญี่ปุ่นเวลาทำงานจะเล่นโทรศัพท์ไม่ได้ เราพยายามเข้าใจ เราตอบข้อความกันแค่วันละครั้ง หลังเขาเลิกงาน เราเจอกันอาทิตย์ละครั้ง เราโอเค ทุกอย่างผ้านไปได้ด้วยดีมากๆม่เคยทะเลาะกัน จนช่วงหลังๆ เขางานหนักขึ้น เขาเริ่มอ่านไม่ตอบเรา เราเซนซิทีฟเรื่องนี้ เราเลยบอกเขาว่า ไม่มีเวลาตอบไม่เป็นไร แต่ถ้ายังไม่มีเวลา อย่าพึ่งเข้าไปอ่านได้ไหม เพราะเรานอย ถ้ามีเวลากดเข้าไปอ่าน ก็ตอบเราหน่อย ให้เป็นสัญญาณว่ารับรู้แล้วก็ยังดี แค่สติกเกอตัวเดียวก็ยังดี เขาบอกเราว่า ไม่อยากให้เราคิดแบบนี้ มันเรืองเล็กน้อยมาก อยากให้คิดว่าถ้าเขาอ่านแล้ว แปลว่าเขาอยากอ่าน และเขาได้รับข้อความแล้วนะ แต่เราไม่ยอม เราบอกว่า ถ้าเขาคิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆ ก็ทำให้เราหน่อยได้ไหม ถ้าเรื่องเล็กๆยังทำไมได้ แล้วเรื่องใหญ่ๆจะทำได้ยังไง จากเราที่ต้องการให้เขาตอบตลอดเวลา เราให้เขาครึ่งทางคือตอบเราช้าก็ได้ เมื่อไรก็ได้แต่เราขอแค่ให้เขาตอบ เขารับฟัง และยื้อมาได้อีกสักพัก เขาอ่านไม่ตอบเราเหมือนเดิม เราเลยทะเลาะกันว่าเคยคุยกันแล้ว เขาตัดบทที่เราสองคนต่างกันเกินไป เราเห็นเขาเอาจริง เราขอโทษ เราง้อเขา แต่เขาไม่อ่านข้อความเลย เหมือนเขาจะสอนเราว่า ให้อ่านไม่ตอบ น่าจะดีกว่าไม่อ่านเลยนะ ช่วงที่เขาไม่อ่านข้อความเราอีกเลย เราเสียใจมาก เรารักเขามาก เราบอกเขาว่า กลับมาได้ไหม ไม่ต้องตอบเราก็ได้ แค่อ่านข้อความเราก็ยังดี สุดท้ายเขากลับมา เราคบกันได้อีกไม่นาน อยู่มาวันนึงเขาก็หายไปอีก เราไปหาเขาที่บ้าน เขาบอกเลิกเราด้วยเหตุผลว่าเราเด็กเกินไป เขาต้องทำงาน การคบกับเรามันเอาเวลาของเขาไปมากเกินไปจนเขาหงุดหงิด ทำให้เริ่มไม่ชอบเรา
ตอนนั้นเราเสียใจมาก เราโทษตัวเองทุกอย่างว่าเราจะขอเขามากไปทำไม แต่พอเรามาคิดดูแล้ว การตอบไลน์วันละครั้ง เจอกันอาทิตละครั้ง มันมากไปตรงไหน แต่เพราะเขาเป็นคนญี่ปุ่น เราพยายามคิดว่าวัฒนธรรมเขาเป็นแบบนั้น จะมาเทียบกับคนไทยไม่ได้
พอมาคนที่สอง เราคบกันก่อนเราจะกลับไทย คนนี้ เราไม่ได้ชอบเขามาก เราคิดว่าลองคบคนที่เรารักไม่มากดูบ้าง เผื่ออะไรจะดีขึ้น คนนี้ มีความญี่ปุ่นมากกว่าคนเก่า คือไม่มีการเอาใจตั้งแต่แรก ไม่มีการให้มากแล้วลดน้อยลง เพราะเค้าน้อยตั้งแต่แรกเลย แต่ช่วงแรกๆก็ตอบไลน์เราทุกวันอยู่ แต่เขาจะอ่านแล้วไม่ตอบเราตลอด ตอนที่เราคุยกัน คนนี้ ให้เหตุผลเราว่า ก็เขาคิดว่าเรื่องที่คุยมันจบแล้ว เลยไม่ตอบ เรื่องสัพเพเหระไม่ต้องคุยในไลน์ก็ได้มั้ง เจอกันค่อยคุย เขาไม่ค่อยชอบเล่นไลน์ ไลน์มีไว้ติดต่อเวลามีเรื่องจำเป็นก็พอ ตอนเราฟัง เราแบบ เอิ่มมมม มาก แต่คนนี้เราไม่ติดเขามาก เราเลยปล่อย ไม่คุยก็ไม่คุย ในเมื่อตอนเจอกันทุกอย่างเหมือนเดิม เราก็ไม่มีปัญหา เพราะคนแรกเรามีปัญหากันเรื่องตอบไลน์ งั้นเราจะไม่มีปัญหากับคนนี้เรื่องนี้ เราไม่อยากจบแบบเดิม กับคนนี้ เราไม่งอแงเรื่องโดนอ่านไม่ตอบแล้ว เราไม่งอแงอยากจะคุยกันทุกวันแล้ว แต่เรากลับมาอยู่ไทย เราห่างกัน เราไม่ได้เจอกันเลย จากคุยไลน์กันวันละครั้ง กลายเป็น2วันครั้ง 3 วันครั้ง จนกลายเป็นอาทิตย์ละครั้ง เราเริ่มคิดว่ามันมากไปละ ก็เปลี่ยนเป็นโทรหาแทน เขาก็โอเคกับการโทรคุยกันอาทิตละครั้ง เลิกคุยกันในไลน์ มีบ้างที่เราต้องไปทำงานที่ญี่ปุ่น ก็ได้เจอกัน มีบ้างที่เขามาหาเราที่ไทย สรุปเราคบกับเขาแบบ ไม่มีการไลน์ โทรหากันอาทิตย์ละครั้ง เจอกันเดือน-สองเดือนครั้ง แต่สุดท้าย ตอนที่เราโทรคุยกันเรื่องเราจะไปเที่ยวญี่ปุ่นปลายเดือนหน้า(เราซื้อตั๋วตั้งแต่2เดือนก่อน เขาเป็นคนเลือกช่วงที่เขาว่างให้เราไปหาเอง) แล้วเขาบอกว่าช่วงนั้นเขาไม่ว่างแล้ว เราก็โวยวายว่าไม่ว่างได้ไงไหนตอนนั้นบอกว่าว่าง แล้วการไม่ว่างของเขาคือทำงานพิเศษ เราคิดว่าขอหยุดล่วงหน้าเป็นเดือนอะได้อยู่แล้ว เขาก็รู้ว่าเราจะไปหา แต่เขาบอกว่าก็ไม่อยากหยุด อยากทำงานมากกว่า หลังจากทะเลาะกันวันนั้นไม่นาน เขาก็บอกเลิกเราแล้วให้เหตุผลว่า เราเด็กเกินไป เขาไม่มีเวลาให้เรา เขาอยากโฟกัสที่งานตัวเองมากกว่า เราถามเขาแค่คำเดียวว่ายังรักเราไหม เขาบอกว่า รักแบบคนรักไม่ได้แล้ว เราเลยยอมเลิก
มาถึงตรงนี้ เราไม่ได้เสียใจที่เลิกกับเขา แต่เราเสียใจที่เราแก้ไขปัญหาเดิมที่เคยเจอไม่ได้เลย เราทำอะไรผิด เราติดเขามากไปหรอ เราให้ระยะห่างเขาไม่พอหรอ
ปัญหาที่เราเจอกับคนแรกเช่น
เรื่องตอบไลน์ อ่านไม่ตอบ...เราก็ไม่คิดมากับคนใหม่แล้ว
ตอนคนแรกเราอดทน ยอมตลอด...คนใหม่เราไม่พอใจเราก็พูดด้วยเหตุผล เราไม่เก็บกดแบบคนแรก
ตอนคนก่อนเรามักโทษตัวเอง ไม่มั่นใจตัวเองชอบตัดพ้อว่าเธอเบื่อเราหรอ บลาๆ...คนใหม่เราไม่เคยกดตัวเองหรือตัดพ้อให้เขาฟัง
คนก่อนเราติดเขามาก เรียกหาเขาตลอดเวลา...แต่คนใหม่เราปล่อย เราใช้ชีวิตของตัวเองมากขึ้น คุยกันแค่เวลาว่างตรงกัน
เราพยายามเรียนรู้จากคนเก่า แต่ทำไมสุดท้าย ทุกอย่างมันจบแบบเดิมคะ แนะนำเราที เราอยากแก้ไข เราไม่อยากจบแบบเดิมอีกกับคนในอนาคต
เราอยากได้ความคิดเห็นที่หลากหลาย เรายอมรับฟัง และพร้อมจะแก้ไขค่ะ
พึ่งเลิกกับแฟน อยากระบาย อยากได้ข้อคิดค่ะ
เราคบกับคนญี่ปุ่นค่ะ ทั้งสองคน เราโดนบอกเลิกด้วยเหตุผลที่ว่า เราเด็กเกินไป เราเคยคิดมาตลอดว่าตัวเองค่อนข้างมีเหตุผลในเรื่องความรัก เราคิดมาตลอดว่าเราไม่ใช่คนงี่เง่า เอาแต่ใจ เราคิดมาตลอดว่าเราไม่ใช้ผู้หญิงแบบที่ผู้ชายจะเบื่อหรือรำคาญ เราคิดมาตลอดว่าเราเป็นผู้ใหญ่พอที่จะมีความรัก แต่ในความเป็นจริง มันไม่เป็นแบบนั้น ทั้งสองคนที่ทิ้งเราไป ตอกย้ำเราว่าจริงๆแล้วเราไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เลย
เราอยากรู้ว่าอะไรคือการคบกันแบบผู้ใหญ่ เราอยากรู้ว่าเราทำอะไรพลาดไป เราไม่ได้เสียใจที่ต้องเลิกกับเขาทั้งสองคนมาก แต่เราเสียใจ ที่มันลงเอยแบบเดิม เสียใจที่ประสบการณ์ครั้งก่อนไม่ได้สอนอะไรเราเลยหรอ หลายคนบอกว่าเพราะผู้ชายแย่ เราไม่ผิด แต่เราอดคิดไม่ได้ว่า มันอาจจะเป็นที่เราก็ได้ เราอยากแก้ไขที่ตัวเอง เราไม่อยากจบแบบเดิมๆอีกในอนาคต เลยอยากระบาย ขอคำแนะนำค่ะ
แฟนคนแรก เราคบกันตอนเราเรียนอยู่ที่นู่น เขาทำงานแล้ว แรกๆเราติดเขามาก สไตล์คนไทย ต้องไลน์หากันตลอด เขายุ่ง ที่ญี่ปุ่นเวลาทำงานจะเล่นโทรศัพท์ไม่ได้ เราพยายามเข้าใจ เราตอบข้อความกันแค่วันละครั้ง หลังเขาเลิกงาน เราเจอกันอาทิตย์ละครั้ง เราโอเค ทุกอย่างผ้านไปได้ด้วยดีมากๆม่เคยทะเลาะกัน จนช่วงหลังๆ เขางานหนักขึ้น เขาเริ่มอ่านไม่ตอบเรา เราเซนซิทีฟเรื่องนี้ เราเลยบอกเขาว่า ไม่มีเวลาตอบไม่เป็นไร แต่ถ้ายังไม่มีเวลา อย่าพึ่งเข้าไปอ่านได้ไหม เพราะเรานอย ถ้ามีเวลากดเข้าไปอ่าน ก็ตอบเราหน่อย ให้เป็นสัญญาณว่ารับรู้แล้วก็ยังดี แค่สติกเกอตัวเดียวก็ยังดี เขาบอกเราว่า ไม่อยากให้เราคิดแบบนี้ มันเรืองเล็กน้อยมาก อยากให้คิดว่าถ้าเขาอ่านแล้ว แปลว่าเขาอยากอ่าน และเขาได้รับข้อความแล้วนะ แต่เราไม่ยอม เราบอกว่า ถ้าเขาคิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆ ก็ทำให้เราหน่อยได้ไหม ถ้าเรื่องเล็กๆยังทำไมได้ แล้วเรื่องใหญ่ๆจะทำได้ยังไง จากเราที่ต้องการให้เขาตอบตลอดเวลา เราให้เขาครึ่งทางคือตอบเราช้าก็ได้ เมื่อไรก็ได้แต่เราขอแค่ให้เขาตอบ เขารับฟัง และยื้อมาได้อีกสักพัก เขาอ่านไม่ตอบเราเหมือนเดิม เราเลยทะเลาะกันว่าเคยคุยกันแล้ว เขาตัดบทที่เราสองคนต่างกันเกินไป เราเห็นเขาเอาจริง เราขอโทษ เราง้อเขา แต่เขาไม่อ่านข้อความเลย เหมือนเขาจะสอนเราว่า ให้อ่านไม่ตอบ น่าจะดีกว่าไม่อ่านเลยนะ ช่วงที่เขาไม่อ่านข้อความเราอีกเลย เราเสียใจมาก เรารักเขามาก เราบอกเขาว่า กลับมาได้ไหม ไม่ต้องตอบเราก็ได้ แค่อ่านข้อความเราก็ยังดี สุดท้ายเขากลับมา เราคบกันได้อีกไม่นาน อยู่มาวันนึงเขาก็หายไปอีก เราไปหาเขาที่บ้าน เขาบอกเลิกเราด้วยเหตุผลว่าเราเด็กเกินไป เขาต้องทำงาน การคบกับเรามันเอาเวลาของเขาไปมากเกินไปจนเขาหงุดหงิด ทำให้เริ่มไม่ชอบเรา
ตอนนั้นเราเสียใจมาก เราโทษตัวเองทุกอย่างว่าเราจะขอเขามากไปทำไม แต่พอเรามาคิดดูแล้ว การตอบไลน์วันละครั้ง เจอกันอาทิตละครั้ง มันมากไปตรงไหน แต่เพราะเขาเป็นคนญี่ปุ่น เราพยายามคิดว่าวัฒนธรรมเขาเป็นแบบนั้น จะมาเทียบกับคนไทยไม่ได้
พอมาคนที่สอง เราคบกันก่อนเราจะกลับไทย คนนี้ เราไม่ได้ชอบเขามาก เราคิดว่าลองคบคนที่เรารักไม่มากดูบ้าง เผื่ออะไรจะดีขึ้น คนนี้ มีความญี่ปุ่นมากกว่าคนเก่า คือไม่มีการเอาใจตั้งแต่แรก ไม่มีการให้มากแล้วลดน้อยลง เพราะเค้าน้อยตั้งแต่แรกเลย แต่ช่วงแรกๆก็ตอบไลน์เราทุกวันอยู่ แต่เขาจะอ่านแล้วไม่ตอบเราตลอด ตอนที่เราคุยกัน คนนี้ ให้เหตุผลเราว่า ก็เขาคิดว่าเรื่องที่คุยมันจบแล้ว เลยไม่ตอบ เรื่องสัพเพเหระไม่ต้องคุยในไลน์ก็ได้มั้ง เจอกันค่อยคุย เขาไม่ค่อยชอบเล่นไลน์ ไลน์มีไว้ติดต่อเวลามีเรื่องจำเป็นก็พอ ตอนเราฟัง เราแบบ เอิ่มมมม มาก แต่คนนี้เราไม่ติดเขามาก เราเลยปล่อย ไม่คุยก็ไม่คุย ในเมื่อตอนเจอกันทุกอย่างเหมือนเดิม เราก็ไม่มีปัญหา เพราะคนแรกเรามีปัญหากันเรื่องตอบไลน์ งั้นเราจะไม่มีปัญหากับคนนี้เรื่องนี้ เราไม่อยากจบแบบเดิม กับคนนี้ เราไม่งอแงเรื่องโดนอ่านไม่ตอบแล้ว เราไม่งอแงอยากจะคุยกันทุกวันแล้ว แต่เรากลับมาอยู่ไทย เราห่างกัน เราไม่ได้เจอกันเลย จากคุยไลน์กันวันละครั้ง กลายเป็น2วันครั้ง 3 วันครั้ง จนกลายเป็นอาทิตย์ละครั้ง เราเริ่มคิดว่ามันมากไปละ ก็เปลี่ยนเป็นโทรหาแทน เขาก็โอเคกับการโทรคุยกันอาทิตละครั้ง เลิกคุยกันในไลน์ มีบ้างที่เราต้องไปทำงานที่ญี่ปุ่น ก็ได้เจอกัน มีบ้างที่เขามาหาเราที่ไทย สรุปเราคบกับเขาแบบ ไม่มีการไลน์ โทรหากันอาทิตย์ละครั้ง เจอกันเดือน-สองเดือนครั้ง แต่สุดท้าย ตอนที่เราโทรคุยกันเรื่องเราจะไปเที่ยวญี่ปุ่นปลายเดือนหน้า(เราซื้อตั๋วตั้งแต่2เดือนก่อน เขาเป็นคนเลือกช่วงที่เขาว่างให้เราไปหาเอง) แล้วเขาบอกว่าช่วงนั้นเขาไม่ว่างแล้ว เราก็โวยวายว่าไม่ว่างได้ไงไหนตอนนั้นบอกว่าว่าง แล้วการไม่ว่างของเขาคือทำงานพิเศษ เราคิดว่าขอหยุดล่วงหน้าเป็นเดือนอะได้อยู่แล้ว เขาก็รู้ว่าเราจะไปหา แต่เขาบอกว่าก็ไม่อยากหยุด อยากทำงานมากกว่า หลังจากทะเลาะกันวันนั้นไม่นาน เขาก็บอกเลิกเราแล้วให้เหตุผลว่า เราเด็กเกินไป เขาไม่มีเวลาให้เรา เขาอยากโฟกัสที่งานตัวเองมากกว่า เราถามเขาแค่คำเดียวว่ายังรักเราไหม เขาบอกว่า รักแบบคนรักไม่ได้แล้ว เราเลยยอมเลิก
มาถึงตรงนี้ เราไม่ได้เสียใจที่เลิกกับเขา แต่เราเสียใจที่เราแก้ไขปัญหาเดิมที่เคยเจอไม่ได้เลย เราทำอะไรผิด เราติดเขามากไปหรอ เราให้ระยะห่างเขาไม่พอหรอ
ปัญหาที่เราเจอกับคนแรกเช่น
เรื่องตอบไลน์ อ่านไม่ตอบ...เราก็ไม่คิดมากับคนใหม่แล้ว
ตอนคนแรกเราอดทน ยอมตลอด...คนใหม่เราไม่พอใจเราก็พูดด้วยเหตุผล เราไม่เก็บกดแบบคนแรก
ตอนคนก่อนเรามักโทษตัวเอง ไม่มั่นใจตัวเองชอบตัดพ้อว่าเธอเบื่อเราหรอ บลาๆ...คนใหม่เราไม่เคยกดตัวเองหรือตัดพ้อให้เขาฟัง
คนก่อนเราติดเขามาก เรียกหาเขาตลอดเวลา...แต่คนใหม่เราปล่อย เราใช้ชีวิตของตัวเองมากขึ้น คุยกันแค่เวลาว่างตรงกัน
เราพยายามเรียนรู้จากคนเก่า แต่ทำไมสุดท้าย ทุกอย่างมันจบแบบเดิมคะ แนะนำเราที เราอยากแก้ไข เราไม่อยากจบแบบเดิมอีกกับคนในอนาคต
เราอยากได้ความคิดเห็นที่หลากหลาย เรายอมรับฟัง และพร้อมจะแก้ไขค่ะ