ไม่ได้หมดรัก แต่เหนื่อยจนอยากเลิกเพราะรับตัวตนแฟนไม่ได้

สวัสดีครับ เพื่อนๆ pantip ผมมีเรื่องมาปรึกษาอีกแล้วครับ ยาวหน่อยนะครับ
ครบ 1 เดือนแล้วครับ ที่ผมให้โอกาสคนคนนึง และ ให้โอกาสตัวเองลองเปิดใจคุยกัน ในเรื่องของ lifestyle ชีวิต
ผมเคยมีปัญหากับแฟนเรื่องของ เวลา ครับ ...
          เข้าเรื่องเลยดีกว่า
ผมศึกษาดูใจ และ ตัดสินใจเป็นแฟนกับคนปัจจุบัน รวมระยะเวลาถึงวันนี้ก็ 7 เดือนแล้วครับ ช่วงแรกๆก็มีความสุขดีนะครับ เป็นช่วงจีบกันใหม่ๆ คุยกันบ่อย แทบทั้งวัน
เจอกันบ้าง ประปราย ประมาณ อาทิตย์ละครั้ง - 2 ครั้ง ทั้งวันธรรมดา และ วันหยุด ในช่วงแรกๆ ผมนั่งนับวันที่จะเจอกับเขาครับ รอวันที่เราจะเจอกัน ก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะเป็นช่วงจีบๆกัน ยังคิดว่าเจอกันไม่บ่อยเป็นเรื่องปกติ แต่ผมเป็นคนติดแฟนครับ ติดมาก เอาเป็นว่า กับแฟนคนก่อนถ้าผมว่าง หรือ วันหยุด ผมก็จะไปโชว์ตัวที่บ้านเขาครับ ถึงเขาไม่อยู่บ้านช่วงกลางวัน ผมก็ไปนั่งๆนอนๆ รอเจอเขา ก็ได้เจอทุกครั้ง ไม่เคยจะโดนปฏิเสธ เป็นแบบนี้มาประมาณ 4-5 ปีครับ จนผมเลิกกับแฟนเก่าไปได้ประมาณเกือบๆปี ก่อนที่จะเจอคนนี้ แต่จะแอบบอกว่า (ผมเลิกกับแฟนเก่าก็จริง แต่ผมยังติดต่อกันบ่อยมากๆ คือต่างคนต่างไม่มีใครทั้งคู่ครับ) จนเริ่มศึกษาดูใจกัน ผมก็มารับรู้ว่า เขาเป็นคนประเภทที่ว่า มีความสุขในการอยู่คนเดียวครับ ส่วนในทางกลับกันผมรู้สึกยิ่งคบ ยิ่งเหงาครับ
     ในรูปแบบการดำเนินชีวิของเขาที่ว่า จัน-ศุกร์ อย่างเต็มที่ วันเสาร์ อาทิตย์ พักผ่อนอยู่บ้าน ไปออกกำลังกาย กลับมานอนที่บ้าน กินข้าวกับเพื่อน ไปนวด แล้วก็กลับมานอนครับ นี่คือรูปแบบที่เขาดำเนินชีวิต
     ส่วนในทางกลับกัน รูปแบบการใช้ชีวิตของผมคือ เสาร์ - พุธ และ จะหยุด พฤหัส-ศุกร์ ผมหยุดและใช้ชิวตตามร้านหนังสือ ร้านกาแฟ และห้องครับ ผมทำงาน แต่จะบอกว่างานของผมในวันเสาร์ และ อาทิตย์ คือ แทบจะไม่ต้องทำอะไรเลยครับ เพราะ ว่างแต่ก็ต้องมาแสตนบายที่ทำงาน โดยผมสามารถใช้โทรศัพท์ได้อย่างเต็มที่  
     จะเห็นว่า เรามีข้อแตกต่างกันในข้อนี้ครับ แต่ผมก็หาวิธ๊แก้ในส่วนของเวลางานโดย ในช่วงที่คุยกันใหม่ๆ(เดท) เราจะใช้เวลาด้วยกัน ในวัน ศุกร์ช่วงเขาเลิกงานถึงเที่ยงคืนครับ พอได้เป็นแฟนกัน ผมก็ขยับเข้าหาเขาโดยผมขอเขาค้างด้วยกันที่ห้องเขาถึงวันเสาร์ครับ โดยผมจะออกไปทำงานประมาณ 11 โมง แรกๆ ผมก็ยังโอเค ยอมรับในเวลาแบบนี้ ขอเจอกลางสัปดาห์บ้าง ชวนทานข้าวบ้าง เวลาที่ผมว่าง แต่คำตอบมากกว่า 80% มักจะปฏิเสธและบอกว่าเหนื่อยไม่อยากเจอ ขอหาอะไรง่ายๆทานแถวห้อง ผมลางานวันเสาร์บ้าง เพื่อจะได้อยู่กับเขามากขึ้น แต่ก็มากขึ้นเพียงแค่ช่วงกลางวันครับ โดยวันลาของผมเนี้ย ผมก็เอามาใช้กับเขา โดยการพาไปหาอะไรทานอร่อยๆ แนะนำร้านเด็ดๆที่เราชอบ ไปออกกำลังกายด้วยกัน ดูหนังทั้งในโรง และ ห้อง แต่.... เขาจะขอให้ผมก็จะกลับบ้านแทบทุกครั้ง ก็มีความน้อยใจนิดๆ แต่ก็ไม่ติดใจอะไรมาก จน มันเกิดเหตุการณ์ครั้งนึง คือ เขาอยากไปเที่ยวอยุธยา ผมก็ไปอยู่กับเขา วันศุกร์ตามปกติ ลางานวันเสาร์ ออกจากบ้านตั้งแต่เช้า ขับรถไปอยุธยากัน เป็นไกด์อย่างดี (เขาเป็นต่างชาติครับ) ดูประทับใจกับวันนี้ ผมก็แฮปปี้ครับ และ พีคสุดคือในระหว่างทางกลับบ้านด้วยความเหนื่อยๆ อยู่ๆเขาก้พูดขึ้นมาว่า ขอนอนแยกกันนะคืนนี้ เขาเหนื่อย ด้วยความเหนื่อยของผมเหมือนกันที่ ลางาน ตื่นเช้า พาเที่ยวต่างๆ ผมก็ไม่พอใจครับ แต่ก็ไม่พูดอะไร เลือกที่จะนิ่งแล้วยอมรับกับตัวเองว่า เราคงไม่ใช่แฟนเขา เขาคงไม่อยากมีแฟน จึงตัดสินใจเอาคีย์การ์ดที่เคยได้มาเพราะเหตุบังเอิญ ตั้งคืนให้เขาไปโดยไม่ได้พูดอะไรมาก หลังจากนั้นผมพอผมถึงห้องเขาก็ตามกลับมาที่ห้องครับ จะบอกอีกว่า เขาอยู่ราชดำริ ผมอยู่ลุมพินีครับ ใกล้กันมากกกกกกกกกกก เขาตามกลับมาครับโทรมาให้ผมลงมาเปิดประตูให้ ผมก็ระบายไปครับว่า ผมน้อยใจ ผมทำให้ขนาดนี้ ผมตั้งใจจะใช้เวลาด้วยกัน เขาก็ขอโทษ และ คืนกุญแจอันนั้นให้ผมครับ นี่เริ่มเป็นสัญญาณที่ผมรู้สึกแย่ครับ
     ผ่านไป 1 อาทิตย์ครับ เขาไป ตปท กับที่บ้าน 10 วัน ในช่วงวันเกิดผม ก็คุยกันน้อยมากๆครับ น้อยจนแทบจะไม่คุยกันเลย จนวันเกิดผม เค้าก็ทักมา Happy Birthday ตอนเช้า และ Goodnight โดยไม่คิดจะ call หาหรือทำให้พิเศษแต่อย่างใด ก็น้อยใจเหมือนเดิม แต่ไม่พูดเพราะเห็นว่าอยู่กับครอบครัว เลยรอวันที่เขากลับมา และ ได้คุยกันอีกครั้งปรับความเข้าใจ โดยที่เราไม่ได้ติดใจอะไร ก็ปล่อยผ่านไป เพราะมันผ่านไปแล้ว ผ่านไปประมาณ 1 อาทิตย์ ชีวิตก็ดำเนินปกติ จนวันนึง ผมแอบเปิด ipad เขาดู โดยที่ไม่ได้เข้ารหัสแต่อย่างใด ดูเพียงแค่หน้า notification ที่มีรูปขึ้นมาโชว์ ผมเห็นการแคปหน้าจอ คุยกับหนุ่มๆ ในขณะที่เขาไป ตปท เกี่ยวกับการ ขอแลก instagram ผมนอยด์มาก และ ดาวน์มาก จึงคุยกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมได้แค่ถามว่า หยุดหรือยัง ถ้ายังไม่คิดจะหยุด หรือ ยังอยากสนุกอยู่ อย่ายื้อกันไว้ เพราะมันเสียเวลาผม เขาก็ปฏิเสธว่า เขาเล่นเพียงแค่หา recommendation สอบถาม ที่เที่ยว ที่กิน เพียงแค่นั้น ผมก็ยังนิ่งอยู่ไม่คิดจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ โต อะไร และก็ทำตัวปกติหลังจากนั้น
จนเหตุการณ์วันนี้กลับเข้ามา คือ วันศุกร์ที่ปกติเราจะเจอกันหลังเขาเลิกงาน แต่เขาทักมาบอกตอนเช้าขอเลื่อนเป็น ห้าทุ่ม ด้วยเหตุผลที่ว่า จะไปทานข้าวกับกับลูกน้องที่ทำงานที่มาจากฮ่องกง ไม่ได้เจอกันนานแล้ว และจะไปหาอะไรดื่มสักแปป ถึงจะกลับบ้าน ด้วยความที่ว่ามันดึกมากๆ และ บวกกับอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมทำงานกลางคืนตลอดทั้ง 5 วัน ทำให้ในวันหยุดผมนอนกลางคืนไม่หลับ และ นอนกลางวันแทน กลัวว่าจะไปกวนเขาตอนกลางคืน แล้วพาลทำให้เขานอนไม่หลับ จึงปฏิเสธเขาไปในวันศุกร์ตอนเช้าว่า ขอเจอกันวันเสาร์แทน ตลอดทั้งวันของผมก็ไม่ได้คุยอะไรกับเขาอีกเลยหลังจากข้อความนั้น จนเที่ยงคืน ผมรู้สึกอึดอัดที่เขาหายไป ผมจึงตัดสินใน ส่งข้อความด้วยความโมโหไปว่า ถ้าผมไม่ส่งข้อความหาก็ไม่คิดจะบอกอะไรกันเลยใช่ไหม
สิ่งที่เขาตอบกลับมาเพียงแค่ว่า อยู่ร้านไหน แค่นั้น ผมจึงตัดสินใจออกไปหาเพื่อน และ ดื่มกัน ประมาณตี 1 เขาก็ส่งข้อความมาถามผมว่าหลับรึยัง ผมก็ไม่ตอบไปว่า ผมกำลังจะไปหาเขาที่ห้อง ให้รอรับด้วย ด้วยความที่ผมเมามาก ผมก็ไปออกแนวหาเรื่อง คือ เขาถามอะไรมา ผมก็ตอบแบบไม่เต็มใจที่จะตอบ บรรยากาศไม่เป็นในทางที่ดีนัก หลังจากอาบน้ำเสร็จผมจึงขอกลับบ้าน แต่เขาก็บอกให้ผมอยู่เพราะผมเมาคงกลับบ้านไม่ไหว ตื่นเช้ามาผมก็คิดได้ว่าเราคงงอแงเกินไป พยายามลืมเรื่องเมื่อคืน ก็กอด คลอเคลีย แฟนปกติ และ บ่นกับเขาไปว่าปวดหัว ในขณะนั้นเขาตื่นแล้ว แต่กลับทำเฉยใส่ผม ผมจึงตัดสินใจกลับบ้านผมดีกว่า โดยเขาก็เดินตามออกมาและถามว่าทำไมกลับไว ผมตอบเพียงแค่ว่าผมนอนต่อไม่หลับแล้ว ให้เขาไปนอนเถอะ แต่ในขณะที่ผมออกมานั้นผมรู้สึกแล้วว่า ผมไม่มีความสุขมาสักพักแล้วในตัวตนเขาที่เป็นอย่างงี้ และ ทำให้อารมณ์ผมขึ้นๆลง แปรปรวน จนส่งผลต่องาน โดยเขาไม่มีความชัดเจนกับสถานะของเขาต่อผม แต่เขามาเอาความชัดเจนจากผมที่มีต่อเขาไป ผมจึงตัดสินใจที่จะไม่คุยต่อ โดยส่งข้อความไปเบลมเขาว่า "เขาแคร์แค่ตัวเอง ผมไม่แปลกใจอะไรเลย ที่ไม่มีใครทนเขาได้" เขาส่งข้อความหาผมตอบกลับมาว่า ทำไมผมถึงพูดอย่างงี้ ผมตัดสินใจทิ้งโทรศัพท์ไว้ในล๊อคเก้อ และไปทำงาน ประคองสติตัวเองทั้งวัน จนเลิกงานประมาณห้าทุ่ม ผมก็ยังไม่มีการติดต่อจากเขาอยู่ดี ผมจึงตัดสินใจไปหาเขาที่ห้องอีกครั้ง และ บอกเลิก ผมพยายามอธิบายว่าผมไม่ีความสุขแล้ว ผมไม่คิดจะทนต่อความรู้สึกอะไรแบบนี้อีกแล้ว เขาพูดเพียงแค่ว่า ทำไมผมทำตัวเด็กๆ คิดจะเลิกกันเพียงเพราะเหตุผลที่ว่า เขาไม่ส่งข้อความหาผมในคืนก่อน ผมก็บอกไปว่ามันมีอีกหลายเรื่องที่เคยพูดไปแล้ว แต่มันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย เขาก็พูดเพียงแค่ว่า last time is last time และเขาก็คุยกับผมอีกว่า เขาไม่เคยคิดอยากจะรู้เลยว่าในแต่ละวันผมทำอะไร หรือ อยู่ไหน ไม่คิดจะให้ผม report ต่อเขา แล้วทำไม เขาต้อง report ผม ทำให้ผมยิ่งโมโห และยืนกรานที่จะเลิกมากขึ้นกว่าเดิม เราทะเลาะกันพักใหญ่จนผมขอแยกตัวกลับ เขาพูดเพียงแค่ว่า เขาจะไม่เลิก และ จะไม่ยอมแพ้กับเรื่องเล็กๆน้อยๆ เพียงแค่นี้ เขาขอโอกาส ผมก็อ่อนเหมือนเดิม ยอมเหมือนเดิม แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความคิดที่ว่าผมไม่มีความสุข และคิดว่า การดำเนินชีวิตของเราสองคนมันต่างกันเกินไป ผมอยากหายไปเฉยๆ แต่ก็ทำไม่ได้ จะบอกเขาตรงๆ และให้เขายอมเลิกๆกันไป เขาก็ไม่ยอม ผมไม่รู้ว่าผมต้องมาทนกับสภาพแบบนี้ไปนานแค่ไหน และ ผมควรรับมือกับบุคลิกแบบนี้ของเขายังไง อีกปัญหานึงคือตอนนี้เขาทำให้ผมคิดถึงแฟนเก่ามากครับ คิดถึงขนาดที่ว่าผมรู้สึกว่า ผมเสียดายที่เลิกกับแฟนเก่าไปครับ ผมรู้สึกว่าการที่จะใครสักคน แล้วเคมีตรงกันได้ขนาดนี้มันยากมากๆ
ที่พิมพ์ทั้งหมดนี้ ผมไม่เคยคิดว่าเขานอกใจผมนะครับ ถึงมันจะมีเหตุการณ์ที่เหมือนจะนอกใจ แต่ผมเชื่อใจเขาครับ ผมเชื่อแค่ว่านี่คือบุคลิกของเขาที่เรียกว่า independent ที่ออกแนวจะเป็น self-centered หน่อยๆ ผมควรแก้ไขปัญหานี้ยังไงครับ ?