อยากขอคำแนะนำจากเพื่อนๆค่ะว่าจะทำอย่างไรถึงจะไม่ต้องคิดถึงคนที่ไม่ควรคิดถึงคะ  เราไปยิม เขาก็ไปยิมเลยเจอกัน ต่างคนต่างออกกำลังกาย เจอกันบ่อยเป็นปีกว่าเราจะเป็นคนไปทักเขาก่อน  เขาเป็นคนมีนิสัยเก็บตัว ไม่พูดคุยกับคนที่ตัวเองไม่รู้จัก เขาไม่เคยพูดกับคนรอบข้างเลยตลอดห้าปีที่ไปยิม   ถ้าเจอคนรู้จักก็ไม่ทักไม่มอง แต่ถ้าเราทักทายเขาเขาก็จะเพียงมองพื้นแล้วยิ้มจางๆที่มุมปากเท่านั้น พอเจอกันเขาก็จะเดินอ้อมไม่ให้อยู่ใกล้เราเหมือนมีระยะห่าง แต่เรารับรู้ได้ว่าเขาไม่ได้เกลียดเรานะ เจอกันครั้งล่าสุดเขาเดินเข้ามาถามแบบหน้าเครียดๆว่าเราหายไปไหนมา คงใช้ความพยายามอย่างมากที่จะเข้ามาถามเรา หลังจากนั้นก็ทำห่างเหิน ไม่มอง ไม่ทัก เป็นอย่างนี้มาสามปี จนเราทนไม่ไหว ต้องหลีกเลี่ยงการไปเจอ ไม่ไปยิมในเวลาที่เคยไป แต่ตัวไม่ไป ใจยังคิดถึงอยู่นี่สิปัญหา มีหน้าเขาลอยเข้ามาในหัวทุกวันเลย เราก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้    เราไม่อยากนึกถึงเขาเลย อยากไปเจอก็อยาก แต่กลัวการถูกเดินหนี และท่าทางเย็นชาไม่ใส่ใจก็เลยไม่ไป แต่อีกใจก็อยากไปเจอนะคะ งง สับสนตัวเองมากเลยค่ะ ช่วยวิเคราะห์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ