รักกันเพราะเคยรับฟังกันและกัน แต่พอแต่งงานกลับฟังกันน้อยลง

ก่อนที่จะเลือกใช้ชีวิตด้วยกัน เราจำได้ว่าตอนนั้นเราคุยกันแทบ24ชม.
และเป็นเขาอีกตะหากที่ต้องการคุยกับเรา
เราคุยกันทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในหนึ่งวันนั้น เรื่องทั่วไป เรื่องงาน เรื่องสุขภาพ
และอาหารการกินต่างๆ มันเป็นความรู้สึกที่ดีมาก ที่มีคนๆหนึ่งมารับฟังเรา
เราเหมือนเป็นคนสำคัญของกันและกัน เรื่องของเขาช่างสำคัญกับเรา
และเรื่องของเราช่างสำคัญกับเขา


จนเราสองคนตกลงปลงใจแต่งงานกัน ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
และเราก็จำไม่ได้ว่าเมื่อไรที่เขาเริ่มไม่อยากฟังสิ่งที่เราพูด
ไม่ใช่ไม่อยากฟังสิ เขาแค่ไม่คิดว่าคือเรื่องจำเป็น มันเป็นแค่เรื่องที่ไม่มีสาระ
และเสียเวลาเปล่าๆ เขาทำหน้าที่ของเขาได้ดีทุกอย่าง
แต่เขากลับละเลยสิ่งนี้ไป ทำให้นานวันเขาเริ่มไม่เข้าใจเรา
บ่อยครั้งพอเราน้อยใจขึ้นมา เขาก็จะงงว่าเกิดอะไรขึ้น
งงว่าเราเป็นอะไร และตอนนั้นแหละเขาถึงจะรับฟัง

ถ้าทุกอย่างปกติดี แล้วเราอยากระบายเรื่องต่างๆให้ฟัง
บางครั้งเราก็โดนคำว่า ไร้สาระ คุยที่มีสาระได้ไหม
อย่างี่เง่าสิ อย่าขี้น้อยใจสิ ทำไมพูดมากจัง
ทำอะไรอยู่เห็นมั้ย ไว้ค่อยคุยนะ

ทุกครั้งที่ได้ยินเราจะเงียบทันที
สุดท้ายเราไม่เคยเล่าหรือพูดอะไรให้เขาฟังอีกเลย
แต่ละวันเราคุยกันแค่ เหนื่อยมั้ย ง่วงมั้ย หิวมั้ย
กินอะไรดี วันนี้ไปไหน แต่รายละเอียดต่างๆที่เคยมี
มันหายไปหมด

เราสองคนก็ยังรักกัน ยังทำหน้าที่ของตัวเองดี
แต่ขาดแค่เขาไม่รับฟังความรู้สึกเราหรือเรื่องที่เราอยากเล่า

อย่าลืมสิว่าเราทำไมรักกัน ว่าทำไมเราถึงรักเขา
เพราะเคยรับฟังกันและกันใช่มั้ย
เพราะเหมือนไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวใช่มั้ย
เพราะการที่มีคนรับฟังเราและพูดเรื่องของเขาในแต่ละวัน
ให้เราฟังมันดีมากเลยใช่มั้ย มันดูเราสำคัญใช่มั้ย