เราแค่อยากให้แกกลับมา

สวัสดีครับ เรื่องราวของผม(หัวใจของผมเอง)ในสายตาของคนอื่นอาจจะมองว่ามันคือป็อปปี้เลิฟใช่ครับมันอาจจะเป็นแบบนั้น เพราะมันคือเรื่องของความรักในวัยเรียนมัธยม...

หลายคนคงจะเคยมีความรักในวัยเรียนเหมือนกันกับผม ความรักของผม เริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่ สมัย ม.4 ผมแอบชอบเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่ง ทุกอย่างก็ค่อยๆเริ่มพัฒนา จากเพื่อนก็กลายมาเป็นแฟน ในช่วงม.5เทอม2...

เวลาก็ผ่านไปเร็วเหมือนโกหกเราก็คบกันเรื่อยๆจนถึงม.6
เทอม2 คบกันมาได้เกือบ7เดือน ก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีปะปน
กันไปตามประสาวัยรุ่น มีเรื่องทั้งที่เข้าใจกันและไม่เข้าใจกัน


...แต่สุดท้าย ความรักของผมก็จบลง ผมก็ไม่สามารถจะยื้อ
เธอไว้ได้5555555 ทุกอย่างจบลงในวันสุดท้ายของกีฬาสี
เขาเป็นฝ่ายบอกเลิกผม ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง ด้วยความ
เข้ากันไม่ได้ของเราทั้งสองคน ผมก็จำต้องปล่อยเธอไป
เพราะความสุขของเธอไม่ใช่ผมอีกแล้ว....

...แต่ความสุขของผมคือเธอเหมือนเดิม ผมยังจำทุกเรื่องราวได้ดี ผมยังรอที่จะให้เธอให้โอกาส ตลอดเวลาที่เลิกกันมา
ผมยังอยากกลับไป แต่ดูเหมือนใจของเธอแข็งยังกับหิน
ผมไม่สามารถ เปลี่ยนใจได้เลย ผมพยายามทุกทุกอย่างเท่าที่
ผช คนหนึ่งจะทำให้ผญ คนหนึ่งที่ตัวเองรัก เท่าที่จะทำได้
ทำไปทั้งหมดแล้ว

ตอนนี้ผมเหนื่อยแล้วควรไปต่อไหมครับ ฝืนจนจบหรือหยุดแค่นี้ดี?