ความรู้สึก และ ความทรงจำดีๆ มันลืมง่ายขนาดนั้นเลยหรอครับ

ตามหัวข้ออะครับ คบกันมา6เดือนถึงแม้มันไม่มากมายอะไร แต่ต้องมาเลิกกันเพราะ ผมผิดสัญญา เรื่องว่าจะไม่มีอะไรกันแล้วจนกว่า เขาจะเรียนจบ
ผมรู้ว่าผมผิด ที่ผิดสัญญา แต่ก็แค่สองครั้งเท่านั้นเองนะครับ แล้วสองครั้งนั้นเราก็ยังไม่ทันมีอะไรกันด้วยครับ เพราะเธอบอกให้ผมหยุด ผมก็หยุด แลัวก็เรื่องที่เวลาแค่10ชม ที่เราไม่ได้คุยกันในเวลาที่ผมทำงาน ทำให้เทอต้องเลิกกับผมเลยหรอครับ ทั้งๆที่ผมก็พยายามถามได้ตลอดว่า ช่วงนี้ตอนเช้าๆ เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย เทอโอเครึป่าวเทอก็บอกโอเค เข้าใจตลอด  เพราะช่วงนั้นงานผมยุ่งมาก เป็นแบบนี้มาอาทิตย์กว่า แล้วเทอก็เปลี่ยนไปเลย จนผมถามเทอก็ไม่ยอมบอก บอกไม่เป็นอะไรๆ อยู่นั้นแหละ ผมรู้ว่าบ้างที่ผมก็ต้องสำนึกด้วยตัวผมเองว่าผมผิดอะไร แต่ผู้ชายมันเป็นประเพศที่โง่ บ้างเรื่องก็ต้องให้ผู้หญิงบอก จนวันหนึ่งผมเบยเกิดอารมชัววูบ เลยบอกเทอว่า "ถ้าเป็นแบบนี้เลิกกันเลยดีกว่า" แล้วเทอก็เลิกจริง ผมรู้ว่าผมผิดมากกับการพูดแบบนั้นออกไป แต่ทำมั้ยเทอถึงไม่เลือกที่จะกลับมาให้โอกาสผม ทั้งๆที่ตอนนั้นเทอก็ร้อง จนผมพยายามทำให้เทอกลับมา ตามง้อตามอะไรเกือบเดือน จนผมได้เจอกับเทอ แล้วได้ถามกับเทอทั้งน้ำตาว่า ลืมเรื่องราวดีๆ หมดแล้วหรอ ความทรงจำดีๆ ก็ลืมหมดแล้วหรอ เทอทำหน้ารำคาญแล้วบอกว่าลืมหมดแล้วเพราะไม่ได้รักแล้ว ผมอยากจะถามว่าความรู้สึก กับ ความทรงจำดีๆ มันลืมง่ายขนาดนั้นเลยหรอครับ แล้วเรื่องที่เลิกกัน มันร้ายแรงมากขนาดนั้นเลยหรอครับ