เคยไหมที่แม่รักลูกไม่เท่ากัน

สวัสดี เราอายุ17เรามีพี่สาวอายุ22-23ปกติเรา
กับพี่สาวไม่ค่อยถูกกันตั้งแต่เด็ก อยู่ด้วยกันก็มีแต่ทะเลาะกันจนพี่ได้เรียนมหาลัยไปอยู่หอ เราก็ดีใจที่เขาไป ปกติพี่เราจะสนิทกับแม่ พี่กับแม่เวลาเขาอยู่ด้วยกันจะมีแต่เสียงหัวเราะ แต่พอพี่ไปอยู่หอเราอยู่กับแม่ต่างคนต่างเงียบ เรารู้สึกว่าไม่ค่อยสนิทกับแม่
เราเป็นคนที่สนิทกับพ่อมากกว่า แต่ตอนนี้พอเปลี่ยนไปคนละคน เขามีคนใหม่ เราเลยจำใจต้องอยู่กับแม่แทนเราได้ย้ายมาอยู่บ้านอีกแห่งหนึง
มาอยู่กับตายาย มีแม่ มีพี่มีเรา มีน้องหมาที่แม่รักมาก
บ้านตายายอยู่ใกล้กับหอพอสมควร
เวลาวันหยุด พี่สาวก็มักจะกลับบ้าน พอพี่กลับมา
เสียงหัวเราะของคนในบ้านก็มี
เรายอมรับว่าพี่ดีกว่าเรา เขาขยัน คอยช้วยเหลือคนอื่น
จนคนรอบข้างชอบพี่เรามากกว่าเรา
ปกติเราก็เหมือนพี่นะ แต่หลังๆรู้สึกไม่มีความสุข
ทำอะไรก็ช้า ขี้เกียจ พอคุยกับคนในบ้านเราไม่ค่อยยิ่ม เวลากินข้าวเราก็กินแยกตลอด ทำกินเองตลอด
กินพร้อมกันแต่คนละที่ เราแยกออกมาคนเดียว
เขาคุยกันหัวเราะกันจนเราเกลียดความสุขเหล่านั้น
เวลาเราอยู่บ้านเราทำอะไรก็ผิดไปหมด
อยากไปหาเพื่อนบ้างก็บ่น ไม่ให้ไป
รู้ว่าลึกๆเราอาจเป็นห่วง แต่เราก็โตพอที่จะรู้ว่าอันไหนดีไม่ได้
เป็นแบบนี้ประจำออกไปไหนก็ไม่ค่อยได้ไป
ปิดกั้นความเป็นอิสละ
ตอนพี่เราอายุเท่าเรา พี่เราขอไปไหนก็ให้ไป
ไปเที่ยวก็ให้เงิน
กับเรานิ่ไม่มี
โทรศัพท์เราก็ได้แต่ใช้ของเหลือจากพี่
เราไม่ได้มีเงินเก็บ
มอปลายใช้เงินเยอะ ส่วนมากก็เอาเงินตัวเองออก
จนไม่ได้มีเก็บไว้ซื้อของที่ตัวเองอยากได้
แต่พอพี่อยากได้อะไร ยายกับแม่ก็หาให้
เรารู้สึกอิจฉาบ้างครั้ง
แต่ทำอะไรไม่ได้
เป็นแบบนี้จนอายุ17 เราก็เป็นโรคซึมเศร้าสาเหตุก็มาจากครอบครัวซะส่วนใหญ่ ไปหาหมด กินยา
ก็เศร้า เครียดเหมือนเดิม
พอเขาบ่นรึว่าเรา เราก็โมโหบางที่ก็ทำร้ายตัวเอง
ดูเหมือนไร้สาระ แต่คนเป็นโรคซึมเศร้าบางทีควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
ตา ยาย แม่ ก็เอาแต่ชื่นชม เอาพี่เป็นตัวอย่าง
จนเราเกลียดพี่ตัวเองไปเลย
เวลาแม่คุยกับพี่ก็มีแต่รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะ
แต่กับเราบางทีอารมเสียใส่
บางครั้งคิดจะหนีออกจากบ้าน ไม่อยากอยู่เลย