เข้าเรื่องเลยนะค่ะ เรากับแฟนอยู่กันมาเกือบสามปีได้แต่ที่ต้องแต่งงานกันคือเราท้องค่ะพลาดที่ท้อง
แล้วครอบครัวเราทำคาร์แคร์ค่ะ ที่ต่างจังหวัด ครอบครัวเขาขับแท็กซี่ ในตอนนั้นเราก็ท้องอ่อนๆทางบ้านเราขายที่ ที่ต่างจังหวัดได้ค่ะแม่เราว่าจะเปิดคาร์แคร์ให้เรากับเขา เราก็คุยกันกับเขา เขาไม่ให้ความร่วมมืออะไรเลยค่ะทางบ้านเราสรรหาทุกที่สรรหาทุกทางที่จะมีที่เปิดแล้วช่วงนั้นเราก็คุยกันกับที่บ้านเราค่ะว่าจะเปิดตรงนี้ตรงนั้นแล้วเงินทางเรามันไม่พอค่ะเราเลยคุยกันกับเขาจะไปขอยืมเงินทางบ้านเขาเราไม่มีเงินเราต้องเอาทองที่เขามาแต่งเราไปขายเพื่อขึ้นไป ก.ท.ม หาครอบครัวของเขาแล้วพอไปทางบ้านเขาก็ฟังๆที่เราอธิบายแต่แค่ฟังนะค่ะเพราะเขาไม่ช่วยเหลืออะไรแล้วพอเราถามเขาเขาก็บอกจะขับแท็กซี่จะทำทำไมไม่อยากเปนหนี้ทำไมอยู่เฉยๆต้องไปเป็นหนี้เขา คือที่หนี้ที่เราหมายถึงคือเราจะยืมรถไปเข้าไฟแนนช์ค่ะแล้วเงินที่แม่เราเหลืออยู่ประมานสองแสนกว่าแม่ก็ให้ช่างไปซื้อของทำเสาทำโครงสร้างหมดแล้วแต่ผลที่ได้คือทางบ้านเขาแล้วตัวเขาไม่เอาค่ะเขาไม่อยากทำทั้งๆที่เราอยากทำเพราะว่าลูกเราก็อยู่ในท้องคลอดต้องโตไปทุกวันจะได้มีกิจการไว้ในอนาคตแต่เขากลับไม่คิดอะไรคิดอยากจะขับแท็กซี่เงินก็ไม่เคยจะได้เยอะไหนจะจ่ายค่าเช่ารถที่บ้านแล้วทำไมเงินที่ต้องจ่ายครอบครัวเขาวันละ500ทางแม่เขาไม่ให้เขามาเพื่อเอาไว้ใช้จ่ายเผื่อลูกจะเกิดมา เราผิดหวังมากค่ะแม่เราหาให้แม่เราสร้างให้เรากับมือแต่มันทำลายทุกอย่างมันไม่สนใจอะไรเข้ากับทางบ้านเราไม่ได้ด้วยซ้ำจนแม่เราจะเซ้งโครงสร้างทั้งหมดให้คนอื่นเราเสียใจมากค่ะเราหวังไว้มากจริงๆ เขาเหมือนคนไม่มีอนาคตแล้วเขาก็ขับแท็กซี่มาเรื่อยจนทางคาร์แคร์ที่บ้านเราที่ต่างจังหวัดเกิดมีปัญหาเมื่อปีที่แล้วที่ผ่านมาเราก็ย้ายมาทำคาร์แคร์อีกแต่ครั้งนี้เราย้ายมา ก.ท.ม ย้ายมาตรงที่ทางบ้านเขาอยู่เพราะทางครอบครัวเขาขึ้นมาขับแท็กซี่ขึ้นมาหากินที่ ก.ท.ม แต่ว่าทางบ้านเราจะเซ้งคาร์แคร์ที่นู้นได้ก็นานเหมือนกันเงินแทบจะไม่มีติดตัวสักบ้านบางวันกินข้าวกับมาม่าก็มีแล้วพอผ่านมาสักเกือบเดือนสองเดือนได้ทางบ้านเราก็เซ้งคาร์แคร์ได้แล้วเราก็มาทำค่ะเราก็ไม่ได้ถามเขานะค่ะว่าจะมาไหมจนวันนี้เราทำไปได้คืนแรกหรือสองคืนแรกค่ะเขาก็มาช่วยก็เลยทำช่วยกันมาสักพักค่ะอยู่ด้วยกันนั้นแหละค่ะแล้วเราทำกะดึกค่ะเพราะเปิด24ชม. แล้วเราต้องตื่นประมาน5-6โมงเย็นไงค่ะแล้วเราก็ปลุกเขาที่เย็นมาก็จะมีสายเป็นหกโมงกว่าได้บางวันเป็นทุ่มก็มีคือก่อนทีเขาจะเข้าห้องเขาก็ไปกินเหล้ากินเบียร์ก็จะมานอนค่ะแล้วถ้าวันไหนมีมวยหรือว่าเขานั่งกินกันอยู่เยอะเขาก็จเเข้ามานอนช้าแล้วเราตื่นตอนเย็นก่อนเขาทุกครั้งไงค่ะบางวันก็ทะเลาะกันเราปลุกเขาตื่นจะไปทำงานเขาก็หงุดหงิดใส่เราบ้างวันเรานั่งแท็กซี่ำปเองกับแม่ก็มีนะค่ะคือถ้าเรานั่งแท็กซี่ไปเองทาฃคาร์แคร์ที่กะเช้าจะรู้เลยว่ทเราทะเลาะกับมันมาทำงานบ้างครั้งนะค่ะถ้ามันไม่พอใจอะไรมันก็จะไม่ทำค่ะนอนอยู่ในรถทิงคืนเราก็ทำกันเองแล้วมีครั้งนึงค่ะเราทะเลาะกับเขาแล้วเขาก็ไปบอกคนอื่นว่าไม่สบายปวดหัวแต่ที่จริงแล้วไม่ได้เป็นอะไรนะค่ะไปตกปลาที่นนทบุรีกับญาติพี่น้องเขาเฉยเลยแต่ไม่มีใครรู้นะค่ะว่าเราทะเลาะกับเขาและมีวันนึงเราจำขึ้นใจเลยค่ะว่าเรามาทำงานนี้แหละแต่จำไม่ได้ว่าทะเลาะกันที่ห้องหรือว่าที่ทำงานวันนั้นเราทำกับน้าที้ป็นลูกจ้าง2คนค่ะเหนื่อยมาเราก็ไม่ง้อนะค่ะเราก็ทำของเราไปเราไม่สนใจด้วยเรื่องงานเรื่องเงินเราสู้ต่างค่ะแล้วก็มาทะเลาะกับเราว่า"กูก็ทำงานเงินกูก็ไม่ได้ใช้สักบ้านเงินติดตัสกูยังไงมีไม่มีใครทนอยู่กับได้หรอกใช้ๆแต่ทำงาน"อะไรประมานนี้ค่ะ จนเราทำคาร์แคร์ด้วยกันได้เกือบปีก็ย้ายมาทำที่บ้านแล้วก็ได้เซ้งคาร์แคร์ที่ ก.ท.ม แล้วกลับมาทำที่บ้านเราก็ตกลงกันแล้วว่าเขาจะขับแท็กซี่เราจะลงมาทำที่บ้าน
แต่บอกก่อนนะค่ะว่าที่เราทำงานที่คาร์แคร์ที่ ก.ท.ม แม่เราจะทำด้วยไงค่ะเวลาเราทะเลาะกันเรานั่งแท็กซี่ไปอะไรอย่างนี้เราก็สงสารแม่เรานะค่ะเรารู้ว่าแม่เราหวังดีกับเราใจจริงแม่เราก็ไม่ค่อยจะชอบเขาหรอกค่ะว่าทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่างก็เข้าใจนะค่ะตั้งแต่ที่แม่เราจะสร้างคาร์แคร์ให้แล้ว...
แล้วก็มาถึงจุดเปลี่ยนอีกครั้งคาร์แคร์ที่บ้านเราที่ต่างจังหวัดเปิดใช้ได้แล้วไม่มีปัญหาอะไรแล้วแล้วพอทำมาได้สักเดือนนึงทางครอบครัวเขาก็กลับบ้านที่ต่างจังหวัดเราก็เลยไปด้วยแล้วก็เลยอยู่ด้วยกันประมาณครึ่งเดือนได้ แล้วทางญาติของเขาก็มาบอกว่ามีคนเขาจะมาของให้ไปทำรับเหมางานไม้ที่นู้นที่นี้ คือเขาก่อนที่จะมาขับแท็กซี่กับครอบครัวเขาเขาทำงานอยู่โรงงานปูไม้งานไม้ทำฟอร์นิเจอร์มาก่อน เราให้กำลังใจเขานะค่ะกลัวเข้ากับคนอื่นไม่ได้เพราะรู้ว่าเขาไม่มีความอดทนใจเซาะเราตั้งความหวังกับเขาไว้มากนะค่ะครั้งนี้เพราะเป็นงานที่เขาเคยทำ...
เขาก็เลยชั่งใจว่าจะทำได้ไหมจะคล่องไหมเพราะไม่ได้ทำมาหลายปีแล้วก็เลยตัดสินใจไปทำเราก็ไปด้วยกันค่ะไปอยู่ด้วยกันเราต้องเอาลูกเราไว้กับที่บ้านเรามาอยู่กับเขาได้3-4วันค่ะเพราะเราทำไม่เป็นแล้วมีแต่ผู้ชายเราเลยไม่อยากอยู่เราเลยกลับมาบ้านเราค่ะแล้วเราก็โทคุยกันปกติค่ะแล้วเราคุยกันทุกวันเขาทำงานได้2เกือบ3เดือนอยู่กับหัวหน้าช่างของเขาชื่อ นนท์ แล้วพอทำได้สักพักทางหัวหน้าเขามีปัญหาครอบครัวอะไรประมาณนี้แล้วเงินก็ได้ไม่ตรงกับที่ต้องจ่ายบ้างวันก็ยืมเงินเขาค่ะจนวันนั้นเขามาทำงานแถวๆบ้านเรา หัวหน้าก็เลยมากินข้าวที่บ้านเราแล้วก็เลยกับไปที่ทำงานที่โคราชต่อแล้วมีเพื่อนร่วมงานเขาคนนึงค่ะออกจากช่างนนท์ไปไปอยู่กับช่างคนใหม่ซึ่งช่างคนใหม่นั้นเป็นหัวหน้าของช่างนนท์ค่ะเขาก็ไปเลยตอนกลางคืนให้รถตู้มารับแล้วก็ออกไปจากบ้านช่างนนท์ไปเลยไปอยู่กับช่างคนใหม่แล้วพออกไปอยู่กับช่างคนใหม่ก็ทำงานได้เงินดีค่ะช่วงนั้นเพราะว่ามีOTทำมาเรื่อยได้เงินครบตรงตามวันที่ได้เบิกทำมาเรื่อยๆงานก็หมดไงคือช่างคนใหม่เนี่ยเขาเคยบอกว่าจะให้รับเหมางานเองที่โคราชบ้างที่บุรีรัมย์บ้างแล้วผลสรุปคือเขาให้ลูกชายเขาค่ะเขาก็มาบอกกับเรามาพูดกับเรา
แล้วก็เลยไม่มีเงินช่วงนั้นเราไม่ได้มีเงินนะค่ะเพราะว่าเขาไม่ได้ส่งมาให้แล้วก็พูดกับเราค่ะว่าท้อแล้วไม่สู้แล้วเราก็เลยบอกไปตอนจะมาทำไมก็ไม่ได้ว่าอยากให้มาลอง
แล้วพอไปทำกับช่างนนท์ก็ออกมาเฉยๆแล้วเคยบอกว่าไม่ต้องไปคาดหวังว่าเขาจะให้งานเราเราเป็นแค่ลูกน้องแค่ลูกจ้างเป็นใครที่เขาจะมอบหมายงานให้แล้วอีกอย่างเขาไม่ได้ขอให้มาหนีออกมาจากช่างนนท์เองเต็มใจมาเป็นลูกน้องเขาเองเรื่องอะไรเขาจะมาให้
เราก็เลยบอกแล้วแต่โตแล้วคิดได้
แล้วจนในที่สุดเขาก็ทนทำอะไรไม่ไดสักอย่างให้คนที่บ้านเราไปรับกลับบ้าน
เราแค่รู้สึกว่าเขาทำให้เราผิดหวังเขาไปหวังสู้เกินตัวเขาพูดดีนะพูดดีทุกอย่างแต่การกระทำห่วยแตกมากดีแต่พูดดีแต่วาดภาพอนาคตแต่ทำอะไรไม่สำเร็จเลย
เรื่องคาร์แคร์ก็ไม่อยากเป็นหนี้ก็พังทลายเพราะความคิดหมาๆ
ขับแท็กซี่ก็ไม่มีเงิน
ทำคารแคร์ที่ ก.ท.ม ก็ไม่มีความรับผิดชอบ
ทำงานรับเหมาก็ใฝ่สูงเกินตัวอยากได้ของของเขา
สรุปทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่างเหนื่อยใจค่ะเขาชอบหวังเกินตัวความคิดหัวสูงแต่ใจเซาะ
คาดหวังกับแฟนไว้ค่ะ เขาทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่างเราเหนื่อยใจ
แล้วครอบครัวเราทำคาร์แคร์ค่ะ ที่ต่างจังหวัด ครอบครัวเขาขับแท็กซี่ ในตอนนั้นเราก็ท้องอ่อนๆทางบ้านเราขายที่ ที่ต่างจังหวัดได้ค่ะแม่เราว่าจะเปิดคาร์แคร์ให้เรากับเขา เราก็คุยกันกับเขา เขาไม่ให้ความร่วมมืออะไรเลยค่ะทางบ้านเราสรรหาทุกที่สรรหาทุกทางที่จะมีที่เปิดแล้วช่วงนั้นเราก็คุยกันกับที่บ้านเราค่ะว่าจะเปิดตรงนี้ตรงนั้นแล้วเงินทางเรามันไม่พอค่ะเราเลยคุยกันกับเขาจะไปขอยืมเงินทางบ้านเขาเราไม่มีเงินเราต้องเอาทองที่เขามาแต่งเราไปขายเพื่อขึ้นไป ก.ท.ม หาครอบครัวของเขาแล้วพอไปทางบ้านเขาก็ฟังๆที่เราอธิบายแต่แค่ฟังนะค่ะเพราะเขาไม่ช่วยเหลืออะไรแล้วพอเราถามเขาเขาก็บอกจะขับแท็กซี่จะทำทำไมไม่อยากเปนหนี้ทำไมอยู่เฉยๆต้องไปเป็นหนี้เขา คือที่หนี้ที่เราหมายถึงคือเราจะยืมรถไปเข้าไฟแนนช์ค่ะแล้วเงินที่แม่เราเหลืออยู่ประมานสองแสนกว่าแม่ก็ให้ช่างไปซื้อของทำเสาทำโครงสร้างหมดแล้วแต่ผลที่ได้คือทางบ้านเขาแล้วตัวเขาไม่เอาค่ะเขาไม่อยากทำทั้งๆที่เราอยากทำเพราะว่าลูกเราก็อยู่ในท้องคลอดต้องโตไปทุกวันจะได้มีกิจการไว้ในอนาคตแต่เขากลับไม่คิดอะไรคิดอยากจะขับแท็กซี่เงินก็ไม่เคยจะได้เยอะไหนจะจ่ายค่าเช่ารถที่บ้านแล้วทำไมเงินที่ต้องจ่ายครอบครัวเขาวันละ500ทางแม่เขาไม่ให้เขามาเพื่อเอาไว้ใช้จ่ายเผื่อลูกจะเกิดมา เราผิดหวังมากค่ะแม่เราหาให้แม่เราสร้างให้เรากับมือแต่มันทำลายทุกอย่างมันไม่สนใจอะไรเข้ากับทางบ้านเราไม่ได้ด้วยซ้ำจนแม่เราจะเซ้งโครงสร้างทั้งหมดให้คนอื่นเราเสียใจมากค่ะเราหวังไว้มากจริงๆ เขาเหมือนคนไม่มีอนาคตแล้วเขาก็ขับแท็กซี่มาเรื่อยจนทางคาร์แคร์ที่บ้านเราที่ต่างจังหวัดเกิดมีปัญหาเมื่อปีที่แล้วที่ผ่านมาเราก็ย้ายมาทำคาร์แคร์อีกแต่ครั้งนี้เราย้ายมา ก.ท.ม ย้ายมาตรงที่ทางบ้านเขาอยู่เพราะทางครอบครัวเขาขึ้นมาขับแท็กซี่ขึ้นมาหากินที่ ก.ท.ม แต่ว่าทางบ้านเราจะเซ้งคาร์แคร์ที่นู้นได้ก็นานเหมือนกันเงินแทบจะไม่มีติดตัวสักบ้านบางวันกินข้าวกับมาม่าก็มีแล้วพอผ่านมาสักเกือบเดือนสองเดือนได้ทางบ้านเราก็เซ้งคาร์แคร์ได้แล้วเราก็มาทำค่ะเราก็ไม่ได้ถามเขานะค่ะว่าจะมาไหมจนวันนี้เราทำไปได้คืนแรกหรือสองคืนแรกค่ะเขาก็มาช่วยก็เลยทำช่วยกันมาสักพักค่ะอยู่ด้วยกันนั้นแหละค่ะแล้วเราทำกะดึกค่ะเพราะเปิด24ชม. แล้วเราต้องตื่นประมาน5-6โมงเย็นไงค่ะแล้วเราก็ปลุกเขาที่เย็นมาก็จะมีสายเป็นหกโมงกว่าได้บางวันเป็นทุ่มก็มีคือก่อนทีเขาจะเข้าห้องเขาก็ไปกินเหล้ากินเบียร์ก็จะมานอนค่ะแล้วถ้าวันไหนมีมวยหรือว่าเขานั่งกินกันอยู่เยอะเขาก็จเเข้ามานอนช้าแล้วเราตื่นตอนเย็นก่อนเขาทุกครั้งไงค่ะบางวันก็ทะเลาะกันเราปลุกเขาตื่นจะไปทำงานเขาก็หงุดหงิดใส่เราบ้างวันเรานั่งแท็กซี่ำปเองกับแม่ก็มีนะค่ะคือถ้าเรานั่งแท็กซี่ไปเองทาฃคาร์แคร์ที่กะเช้าจะรู้เลยว่ทเราทะเลาะกับมันมาทำงานบ้างครั้งนะค่ะถ้ามันไม่พอใจอะไรมันก็จะไม่ทำค่ะนอนอยู่ในรถทิงคืนเราก็ทำกันเองแล้วมีครั้งนึงค่ะเราทะเลาะกับเขาแล้วเขาก็ไปบอกคนอื่นว่าไม่สบายปวดหัวแต่ที่จริงแล้วไม่ได้เป็นอะไรนะค่ะไปตกปลาที่นนทบุรีกับญาติพี่น้องเขาเฉยเลยแต่ไม่มีใครรู้นะค่ะว่าเราทะเลาะกับเขาและมีวันนึงเราจำขึ้นใจเลยค่ะว่าเรามาทำงานนี้แหละแต่จำไม่ได้ว่าทะเลาะกันที่ห้องหรือว่าที่ทำงานวันนั้นเราทำกับน้าที้ป็นลูกจ้าง2คนค่ะเหนื่อยมาเราก็ไม่ง้อนะค่ะเราก็ทำของเราไปเราไม่สนใจด้วยเรื่องงานเรื่องเงินเราสู้ต่างค่ะแล้วก็มาทะเลาะกับเราว่า"กูก็ทำงานเงินกูก็ไม่ได้ใช้สักบ้านเงินติดตัสกูยังไงมีไม่มีใครทนอยู่กับได้หรอกใช้ๆแต่ทำงาน"อะไรประมานนี้ค่ะ จนเราทำคาร์แคร์ด้วยกันได้เกือบปีก็ย้ายมาทำที่บ้านแล้วก็ได้เซ้งคาร์แคร์ที่ ก.ท.ม แล้วกลับมาทำที่บ้านเราก็ตกลงกันแล้วว่าเขาจะขับแท็กซี่เราจะลงมาทำที่บ้าน
แต่บอกก่อนนะค่ะว่าที่เราทำงานที่คาร์แคร์ที่ ก.ท.ม แม่เราจะทำด้วยไงค่ะเวลาเราทะเลาะกันเรานั่งแท็กซี่ไปอะไรอย่างนี้เราก็สงสารแม่เรานะค่ะเรารู้ว่าแม่เราหวังดีกับเราใจจริงแม่เราก็ไม่ค่อยจะชอบเขาหรอกค่ะว่าทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่างก็เข้าใจนะค่ะตั้งแต่ที่แม่เราจะสร้างคาร์แคร์ให้แล้ว...
แล้วก็มาถึงจุดเปลี่ยนอีกครั้งคาร์แคร์ที่บ้านเราที่ต่างจังหวัดเปิดใช้ได้แล้วไม่มีปัญหาอะไรแล้วแล้วพอทำมาได้สักเดือนนึงทางครอบครัวเขาก็กลับบ้านที่ต่างจังหวัดเราก็เลยไปด้วยแล้วก็เลยอยู่ด้วยกันประมาณครึ่งเดือนได้ แล้วทางญาติของเขาก็มาบอกว่ามีคนเขาจะมาของให้ไปทำรับเหมางานไม้ที่นู้นที่นี้ คือเขาก่อนที่จะมาขับแท็กซี่กับครอบครัวเขาเขาทำงานอยู่โรงงานปูไม้งานไม้ทำฟอร์นิเจอร์มาก่อน เราให้กำลังใจเขานะค่ะกลัวเข้ากับคนอื่นไม่ได้เพราะรู้ว่าเขาไม่มีความอดทนใจเซาะเราตั้งความหวังกับเขาไว้มากนะค่ะครั้งนี้เพราะเป็นงานที่เขาเคยทำ...
เขาก็เลยชั่งใจว่าจะทำได้ไหมจะคล่องไหมเพราะไม่ได้ทำมาหลายปีแล้วก็เลยตัดสินใจไปทำเราก็ไปด้วยกันค่ะไปอยู่ด้วยกันเราต้องเอาลูกเราไว้กับที่บ้านเรามาอยู่กับเขาได้3-4วันค่ะเพราะเราทำไม่เป็นแล้วมีแต่ผู้ชายเราเลยไม่อยากอยู่เราเลยกลับมาบ้านเราค่ะแล้วเราก็โทคุยกันปกติค่ะแล้วเราคุยกันทุกวันเขาทำงานได้2เกือบ3เดือนอยู่กับหัวหน้าช่างของเขาชื่อ นนท์ แล้วพอทำได้สักพักทางหัวหน้าเขามีปัญหาครอบครัวอะไรประมาณนี้แล้วเงินก็ได้ไม่ตรงกับที่ต้องจ่ายบ้างวันก็ยืมเงินเขาค่ะจนวันนั้นเขามาทำงานแถวๆบ้านเรา หัวหน้าก็เลยมากินข้าวที่บ้านเราแล้วก็เลยกับไปที่ทำงานที่โคราชต่อแล้วมีเพื่อนร่วมงานเขาคนนึงค่ะออกจากช่างนนท์ไปไปอยู่กับช่างคนใหม่ซึ่งช่างคนใหม่นั้นเป็นหัวหน้าของช่างนนท์ค่ะเขาก็ไปเลยตอนกลางคืนให้รถตู้มารับแล้วก็ออกไปจากบ้านช่างนนท์ไปเลยไปอยู่กับช่างคนใหม่แล้วพออกไปอยู่กับช่างคนใหม่ก็ทำงานได้เงินดีค่ะช่วงนั้นเพราะว่ามีOTทำมาเรื่อยได้เงินครบตรงตามวันที่ได้เบิกทำมาเรื่อยๆงานก็หมดไงคือช่างคนใหม่เนี่ยเขาเคยบอกว่าจะให้รับเหมางานเองที่โคราชบ้างที่บุรีรัมย์บ้างแล้วผลสรุปคือเขาให้ลูกชายเขาค่ะเขาก็มาบอกกับเรามาพูดกับเรา
แล้วก็เลยไม่มีเงินช่วงนั้นเราไม่ได้มีเงินนะค่ะเพราะว่าเขาไม่ได้ส่งมาให้แล้วก็พูดกับเราค่ะว่าท้อแล้วไม่สู้แล้วเราก็เลยบอกไปตอนจะมาทำไมก็ไม่ได้ว่าอยากให้มาลอง
แล้วพอไปทำกับช่างนนท์ก็ออกมาเฉยๆแล้วเคยบอกว่าไม่ต้องไปคาดหวังว่าเขาจะให้งานเราเราเป็นแค่ลูกน้องแค่ลูกจ้างเป็นใครที่เขาจะมอบหมายงานให้แล้วอีกอย่างเขาไม่ได้ขอให้มาหนีออกมาจากช่างนนท์เองเต็มใจมาเป็นลูกน้องเขาเองเรื่องอะไรเขาจะมาให้
เราก็เลยบอกแล้วแต่โตแล้วคิดได้
แล้วจนในที่สุดเขาก็ทนทำอะไรไม่ไดสักอย่างให้คนที่บ้านเราไปรับกลับบ้าน
เราแค่รู้สึกว่าเขาทำให้เราผิดหวังเขาไปหวังสู้เกินตัวเขาพูดดีนะพูดดีทุกอย่างแต่การกระทำห่วยแตกมากดีแต่พูดดีแต่วาดภาพอนาคตแต่ทำอะไรไม่สำเร็จเลย
เรื่องคาร์แคร์ก็ไม่อยากเป็นหนี้ก็พังทลายเพราะความคิดหมาๆ
ขับแท็กซี่ก็ไม่มีเงิน
ทำคารแคร์ที่ ก.ท.ม ก็ไม่มีความรับผิดชอบ
ทำงานรับเหมาก็ใฝ่สูงเกินตัวอยากได้ของของเขา
สรุปทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่างเหนื่อยใจค่ะเขาชอบหวังเกินตัวความคิดหัวสูงแต่ใจเซาะ