คือเจ้าของกระทู้เริ่มรู้จักกับผู้ชายคนนี้ผ่านทางแอปหาคู่แอปนึง โดยที่เขาเป็นคนทักเข้ามาก่อนค่ะ
ปกติแล้วเราจะไม่คุยกับใครที่เราไม่รู้สึกอะไรกับเขา แต่เราก็ไม่เคยที่จะปฏิเสธใครไปตั้งแต่ยังไม่รู้จัก
เราก็เลยเปิดโอกาสลองคุยกับเขาดู คนที่เข้ามาคุยอายุมากกว่าเราประมาณ 4-5 ปี
ซึ่งเราก็ชอบคุยกับคนที่มีความคิดค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่อยู่แล้วเลยไม่ได้มีปัญหาอะไร
ตอนแรกที่คุยกันเขาก็จะโทรมาหาเราในตอนที่เขาว่างไม่ได้ทำงาน หรือว่าในตอนที่เขาพัก
แล้วเราก็จะคุยกันยาวๆเป็นชม.ๆอีกทีในตอนที่เขาเลิกงาน ซึ่งเขาเลิกงานค่อนข้างดึก กว่าจะถึงบ้านก็จะประมาณเที่ยงคืน
กว่าจะได้คุยกันก็ตีหนึ่งตีสอง ปกติเรานอนดึกอยู่แล้วค่ะเพราะยังเรียนอยู่กว่าจะอ่านหนังสือทำการบ้านเสร็จก็ประมาณนั้นพอดี
ก็เลยถือว่ามีเวลาตรงกันพอดี
เราคุยกันเกือบทุกเรื่องตั้งแต่วันนี้ไปทำอะไรมาบ้าง เจออะไรมา เหนื่อยกับงานกับการเรียนก็จะมาเล่าให้กันและกันฟังทุกวัน
พี่เขาก็จะชอบเล่าเรื่องวีรกรรมตัวเองสมัยตอนที่เขายังเรียนอยู่ให้ฟังอยู่บ่อยๆ เล่าเรื่องที่ครอบครัวของเขาบ้าง
ปัญหาชีวิตของเขาบ้าง ส่วนเราเป็นคนไม่ค่อยพูดอะไรให้ใครฟัง เราก็จะเล่าเรื่องบางเรื่องที่เราอยากเล่าให้เขาฟัง
บางเรื่องที่เราคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องรู้เราก็จะไม่เล่า เช่น เรื่องปัญหาครอบครัวที่เราเองก็ยังเครียดกับปัญหานั้นเราไม่อยากให้เขามาเครียดด้วยค่ะ
เราก็คุยกันมาแบบนี้ได้ประมาณเกือบเดือน แล้วอยู่ดีๆวันหนึ่งเขาก็มาหาเราโดยที่ไม่ได้บอก
แล้ววันนั้นเราก็มีนัดไปช่วยเพื่อนซื้อของ ก็เลยบอกให้พี่เขารอให้เราช่วยเพื่อนซื้อของเสร็จก่อนแล้วค่อยเจอกัน
เย็นวันนั้นเราก็ไปกินข้าวด้วยกัน แล้วก็เดินพาเขาไปดูของที่เขาอยากซื้อ สักพักก็แยกกันกลับ
หลังจากวันที่เราเจอกันครั้งนั้น ก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเท่าไหร่
เราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม บางวันเราก็จะโทรไปปลุกเขาบ้าง เพราะว่าเราต้องตื่นไปเรียนเช้า พี่เขาต้องไปทำงานช่วงสายๆ
เขาบอกว่าโทรไปปลุกให้เขารู้ตัวว่าต้องตื่นก็ยังดีเขาจะได้ไม่ไปทำงานสาย
ทุกอย่างมันดูเหมือนจะดีไปหมดเลยนะคะ เราเลยไม่ค่อยได้เผื่อใจว่าเราอาจจะเจอเรื่องอะไรที่ไม่คาดคิดได้
มีบางช่วงที่คุยกัน แล้วเราเห็นเขาโพสต์อะไรในเฟสเราก็จะเอาไปถามเขาว่าเขามีปัญหาอะไรรึเปล่าเขาก็จะเล่าให้ฟังตลอด
แล้ววันหนึ่งเราก็ไปเจอว่าเขาคุยกับผญ.อีกคนนึง ซึ่งดูจากสิ่งที่คุยกันแล้วไม่น่าจะเป็นแค่เพื่อนกัน
วันนั้นที่เขาโทรมาเราก็เลยงอนใส่เขา เขาก็ถามว่าจะเป็นอะไร เราก็ยังไม่กล้าบอกว่าเรารู้เรื่องที่เขาคุยกับผญ.อีกคนแล้ว
วันนั้นก็เลยบอกให้เขาวางสายไปเพราะเราจะรอให้อารมณ์เราดีขึ้นก่อนแล้วค่อยคุยกัน แต่ก็ไม่ได้คุยกันเรื่องนี้อีกเลย
จนผ่านไปอีกสองเดือน
เราเจอเหตุการณ์แบบข้างบนซ้ำอีกรอบซึ่งรอบนี้เราไม่ได้ปล่อยให้เป็นแบบเดิม
เราก็ถามเขาไปตรงๆว่านอกจากเราแล้วเขายังคุยกับใครอยู่รึเปล่า (เรื่องนี้เราเคยตกลงกันตอนเริ่มคุย เขาบอกเองว่าเขาจะคุยกับเราแค่คนเดียว
ส่วนเราคิดจะคุยแค่คนเดียวมาตั้งแต่ต้นก็เลยไม่ได้คิดว่าจะเกิดเรื่ิองแบบนี้) เขาก็ตอบกลับมาเขาคุยอยูกับอีกคนนึงคุยกันมาสักพักแล้ว
แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรช่วงนี้เขาก็ไม่ได้คุยกับคนนั้นมาสักพักแล้วด้วย เราก็เลยถามเขาไปเลยว่าแล้วระหว่างเรากับเขาคืออะไร
เขาบอกกับเราว่า เขาเคยคิดที่จะขอเราเป็นแฟน แต่เขาคิดว่าเขายังไม่มีพร้อม เขาน่าจะดูแลเราได้ไม่ดี
อยาให้เราไปเจอคนี่ดีกว่าเขา เขาไม่อยากให้เราเป็นเหมือนแฟนเก่าเขาที่มาทิ้งเขาไปเพราะเขาไม่มีอะไร เรายังมีอนาคตที่ดีอยู่
ไม่อยากให้มาจบอยู่กับเขา อยากให้เราคิดกับเขาแค่พี่น้องมากกว่า เขาจะเป็นพี่ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างไปแบบนี้
ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรเลยนอกจากกว่าเราไม่อยากจบกับเขาแบบนี้ ทุกอย่างมันดีมาตลอดมันจะจบแบบนี้ไม่ได้
เราก็เลยบอกกับเขาว่าเลิกคุยกับอีกคนได้ไหม เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรเรา เขาบอกว่าเราคุยกันแบบนี้ต่อไปก็ได้แต่ไม่อยากให้เราคิดเกินเลยอะไรกับเขาแล้ว
ซึ่งเราก็ยอม ยอมที่เจ็บและทนให้เขาคุยกับผญ.อีกคนเพียงเพราะไม่อยากที่จะเสียเขาไป
แต่สุดท้ายเราเองนั่นแหละค่ะที่ทนไม่ได้ เราเลือกเดินออกมาจากชีวิตเขา แล้วบอกกับเขาว่าเราขอไม่คุยกับเขาสักพัก แล้วก็บอกให้เขาดูแลตัวเองดีๆ
แล้วเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยหลังจากวันนั้น
ตอนนี้เราก็เลิกคุยกับเขามาเกือบจะหนึ่งเดือนแล้วค่ะ เราก็มีเคยมีความรู้สึกที่อยากจะกลับไปคุยกับเขาเหมือนเดิม
แต่พอเห็นว่าเราออกาจากชีวิตของเขาแล้ว เขาก็ได้ชัดเจนกับผญ.อีกคนนึงมากขึ้น เราก็เลยไม่ขอกลับไปดีกว่า
เรายอมที่จะเจ็บของเราอยู่แบบนี้ เราไม่เคยโทษเขาเลยที่เรื่องมันเป็นแบบนี้
บางทีก็คิดว่าอาจจะเป็นเพราะเราเองที่ไม่ใช่สำหรับเขา เราควรปล่อยให้เขาอยู่กับคนเขาคิดว่าใช่
ให้เขามีความสุขแบบนี้คงจะดีกว่า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ทำตัวเข้มแข็งกลบเกลื่อนสุดๆ
เรื่องมันก็ผ่านมาสักพักจนตอนนี้เริ่มจะทำใจได้แล้วค่ะ ก็เลยคิดมาตั้งกระทู้ระบายช่วยให้ตัวเองทำใจได้เร็วขึ้นอีกแรง
คนคุยบอกว่าคิดกับเราแค่น้อง บอกเคยจะขอคบกับเราแต่อยากให้เราไปเจอคนที่ดีกว่า
ปกติแล้วเราจะไม่คุยกับใครที่เราไม่รู้สึกอะไรกับเขา แต่เราก็ไม่เคยที่จะปฏิเสธใครไปตั้งแต่ยังไม่รู้จัก
เราก็เลยเปิดโอกาสลองคุยกับเขาดู คนที่เข้ามาคุยอายุมากกว่าเราประมาณ 4-5 ปี
ซึ่งเราก็ชอบคุยกับคนที่มีความคิดค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่อยู่แล้วเลยไม่ได้มีปัญหาอะไร
ตอนแรกที่คุยกันเขาก็จะโทรมาหาเราในตอนที่เขาว่างไม่ได้ทำงาน หรือว่าในตอนที่เขาพัก
แล้วเราก็จะคุยกันยาวๆเป็นชม.ๆอีกทีในตอนที่เขาเลิกงาน ซึ่งเขาเลิกงานค่อนข้างดึก กว่าจะถึงบ้านก็จะประมาณเที่ยงคืน
กว่าจะได้คุยกันก็ตีหนึ่งตีสอง ปกติเรานอนดึกอยู่แล้วค่ะเพราะยังเรียนอยู่กว่าจะอ่านหนังสือทำการบ้านเสร็จก็ประมาณนั้นพอดี
ก็เลยถือว่ามีเวลาตรงกันพอดี
เราคุยกันเกือบทุกเรื่องตั้งแต่วันนี้ไปทำอะไรมาบ้าง เจออะไรมา เหนื่อยกับงานกับการเรียนก็จะมาเล่าให้กันและกันฟังทุกวัน
พี่เขาก็จะชอบเล่าเรื่องวีรกรรมตัวเองสมัยตอนที่เขายังเรียนอยู่ให้ฟังอยู่บ่อยๆ เล่าเรื่องที่ครอบครัวของเขาบ้าง
ปัญหาชีวิตของเขาบ้าง ส่วนเราเป็นคนไม่ค่อยพูดอะไรให้ใครฟัง เราก็จะเล่าเรื่องบางเรื่องที่เราอยากเล่าให้เขาฟัง
บางเรื่องที่เราคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องรู้เราก็จะไม่เล่า เช่น เรื่องปัญหาครอบครัวที่เราเองก็ยังเครียดกับปัญหานั้นเราไม่อยากให้เขามาเครียดด้วยค่ะ
เราก็คุยกันมาแบบนี้ได้ประมาณเกือบเดือน แล้วอยู่ดีๆวันหนึ่งเขาก็มาหาเราโดยที่ไม่ได้บอก
แล้ววันนั้นเราก็มีนัดไปช่วยเพื่อนซื้อของ ก็เลยบอกให้พี่เขารอให้เราช่วยเพื่อนซื้อของเสร็จก่อนแล้วค่อยเจอกัน
เย็นวันนั้นเราก็ไปกินข้าวด้วยกัน แล้วก็เดินพาเขาไปดูของที่เขาอยากซื้อ สักพักก็แยกกันกลับ
หลังจากวันที่เราเจอกันครั้งนั้น ก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเท่าไหร่
เราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม บางวันเราก็จะโทรไปปลุกเขาบ้าง เพราะว่าเราต้องตื่นไปเรียนเช้า พี่เขาต้องไปทำงานช่วงสายๆ
เขาบอกว่าโทรไปปลุกให้เขารู้ตัวว่าต้องตื่นก็ยังดีเขาจะได้ไม่ไปทำงานสาย
ทุกอย่างมันดูเหมือนจะดีไปหมดเลยนะคะ เราเลยไม่ค่อยได้เผื่อใจว่าเราอาจจะเจอเรื่องอะไรที่ไม่คาดคิดได้
มีบางช่วงที่คุยกัน แล้วเราเห็นเขาโพสต์อะไรในเฟสเราก็จะเอาไปถามเขาว่าเขามีปัญหาอะไรรึเปล่าเขาก็จะเล่าให้ฟังตลอด
แล้ววันหนึ่งเราก็ไปเจอว่าเขาคุยกับผญ.อีกคนนึง ซึ่งดูจากสิ่งที่คุยกันแล้วไม่น่าจะเป็นแค่เพื่อนกัน
วันนั้นที่เขาโทรมาเราก็เลยงอนใส่เขา เขาก็ถามว่าจะเป็นอะไร เราก็ยังไม่กล้าบอกว่าเรารู้เรื่องที่เขาคุยกับผญ.อีกคนแล้ว
วันนั้นก็เลยบอกให้เขาวางสายไปเพราะเราจะรอให้อารมณ์เราดีขึ้นก่อนแล้วค่อยคุยกัน แต่ก็ไม่ได้คุยกันเรื่องนี้อีกเลย
จนผ่านไปอีกสองเดือน
เราเจอเหตุการณ์แบบข้างบนซ้ำอีกรอบซึ่งรอบนี้เราไม่ได้ปล่อยให้เป็นแบบเดิม
เราก็ถามเขาไปตรงๆว่านอกจากเราแล้วเขายังคุยกับใครอยู่รึเปล่า (เรื่องนี้เราเคยตกลงกันตอนเริ่มคุย เขาบอกเองว่าเขาจะคุยกับเราแค่คนเดียว
ส่วนเราคิดจะคุยแค่คนเดียวมาตั้งแต่ต้นก็เลยไม่ได้คิดว่าจะเกิดเรื่ิองแบบนี้) เขาก็ตอบกลับมาเขาคุยอยูกับอีกคนนึงคุยกันมาสักพักแล้ว
แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรช่วงนี้เขาก็ไม่ได้คุยกับคนนั้นมาสักพักแล้วด้วย เราก็เลยถามเขาไปเลยว่าแล้วระหว่างเรากับเขาคืออะไร
เขาบอกกับเราว่า เขาเคยคิดที่จะขอเราเป็นแฟน แต่เขาคิดว่าเขายังไม่มีพร้อม เขาน่าจะดูแลเราได้ไม่ดี
อยาให้เราไปเจอคนี่ดีกว่าเขา เขาไม่อยากให้เราเป็นเหมือนแฟนเก่าเขาที่มาทิ้งเขาไปเพราะเขาไม่มีอะไร เรายังมีอนาคตที่ดีอยู่
ไม่อยากให้มาจบอยู่กับเขา อยากให้เราคิดกับเขาแค่พี่น้องมากกว่า เขาจะเป็นพี่ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างไปแบบนี้
ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรเลยนอกจากกว่าเราไม่อยากจบกับเขาแบบนี้ ทุกอย่างมันดีมาตลอดมันจะจบแบบนี้ไม่ได้
เราก็เลยบอกกับเขาว่าเลิกคุยกับอีกคนได้ไหม เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรเรา เขาบอกว่าเราคุยกันแบบนี้ต่อไปก็ได้แต่ไม่อยากให้เราคิดเกินเลยอะไรกับเขาแล้ว
ซึ่งเราก็ยอม ยอมที่เจ็บและทนให้เขาคุยกับผญ.อีกคนเพียงเพราะไม่อยากที่จะเสียเขาไป
แต่สุดท้ายเราเองนั่นแหละค่ะที่ทนไม่ได้ เราเลือกเดินออกมาจากชีวิตเขา แล้วบอกกับเขาว่าเราขอไม่คุยกับเขาสักพัก แล้วก็บอกให้เขาดูแลตัวเองดีๆ
แล้วเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยหลังจากวันนั้น
ตอนนี้เราก็เลิกคุยกับเขามาเกือบจะหนึ่งเดือนแล้วค่ะ เราก็มีเคยมีความรู้สึกที่อยากจะกลับไปคุยกับเขาเหมือนเดิม
แต่พอเห็นว่าเราออกาจากชีวิตของเขาแล้ว เขาก็ได้ชัดเจนกับผญ.อีกคนนึงมากขึ้น เราก็เลยไม่ขอกลับไปดีกว่า
เรายอมที่จะเจ็บของเราอยู่แบบนี้ เราไม่เคยโทษเขาเลยที่เรื่องมันเป็นแบบนี้
บางทีก็คิดว่าอาจจะเป็นเพราะเราเองที่ไม่ใช่สำหรับเขา เราควรปล่อยให้เขาอยู่กับคนเขาคิดว่าใช่
ให้เขามีความสุขแบบนี้คงจะดีกว่า [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
เรื่องมันก็ผ่านมาสักพักจนตอนนี้เริ่มจะทำใจได้แล้วค่ะ ก็เลยคิดมาตั้งกระทู้ระบายช่วยให้ตัวเองทำใจได้เร็วขึ้นอีกแรง