สวัสดีค๊าาาา ยังไงดีนะ เราต้องเริ่มด้วยประโยคที่ว่าเพิ่งสมัครสมาชิกและเพิ่งเคยตั้งกระทู้เป็นครั้งแรกใช่มั้ยคะ
ถ้าจะบอกว่ายืมเพื่อนมาก็คงไม่เนียน เอาเป็นว่าสมัครเองตั้งเองเตรียมเจ็บเองนักเลงกว่า 555555555
มาเข้าเรื่องกันเถอะ ก็ตามหัวข้อเลยนะคะ "การที่เราจะพบคนที่ถูกใจไม่ใช่เรื่องยาก แต่การที่เราจะกล้าเข้าไปทำความรู้จักกับเค้ากลับไม่ใช่เรื่องง่าย"
วันนี้เราไม่ได้จะมาเล่าวิชาเซียนๆอะไรเลย เราแค่จะบอกว่า เราก็เป็นหนึ่งในคนที่ไม่กล้าเหมือนกัน 555555555
เล่าภูมิหลังก่อนนะ เราเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาทั้งชีวิต ยกเว้นตอนมหาลัย แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลของยางอายที่มีเลย
เพราะเรามีเพื่อนผู้ชายเยอะมาก เราคุยสนุก ชอบเล่นอะไรตลกๆ จนเพื่อนๆก็คบเราเหมือนเพื่อนผู้ชายด้วยกันกล้าคุยกันทุกเรื่อง
เอาเป็นว่าเราหน้าด้านมาตลอดชีวิต 555555555 จนมาตอนปีนี้ ปีที่ 25 ของชีวิต เรากำลังเรียนปริญญาเอกอยู่และด้วยหน้าที่การงานและสังคมที่โตขึ้น
ยางอายในเรื่องผู้ชายแปลกหน้าก็ผุดมาจากไหนก็ไม่รู้ เราตกใจมาก เพราะปกติไม่มี 55555555
เริ่มจากเมื่อสี่เดือนที่ผ่านมา คุณแม่เราไม่สบายต้องเข้ารักษาต่อเนื่องที่รพ.แห่งหนึ่งตรงข้ามเซ็นทรัลเวิร์ด ท่านผู้อ่านคงคิดในใจ ถ้าบอกพิกัดขนาดนี้
บอกชื่อรพ.เถอะ 5555555 และเนื่องจากคุณหมอในทีมที่ดูแลคุณแม่ค่อนข้างหน้าตาดี เพื่อนๆที่มาเยี่ยมคุณแม่ก็จะหยอกเย้า ถามไถ่ตลอด
จนมีอยู่วันหนึ่ง เราเดินกับเพื่อนแถวๆโรงอาหาร มีหมอคนหนึ่งเดินผ่าน เพื่อนเราก็ถามขึ้นมาว่า "ๆหมอแม่ป่ะวะ"
และด้วยความที่เราไม่ได้คิดอะไร ประกอบกับปกติเป็นคนคุยเล่นกับเพื่อนเสียงดังพอสมควร เราจึงตอบเพื่อนไปว่า
"ไม่ใช่ คนนี้หล่อกว่าหมอแม่กูอีก" หมอคนดังกล่าวคงได้ยิน จึงหันมามอง ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอายอะไรเพราะคิดว่าคงจะไม่ได้เจอกันอีก
จนหลายอาทิตย์ต่อมา ทีมที่รักษาแม่เราก็เข้ามาตรวจอาการในตอนเช้าปกติ แต่เหตุการณ์ในเช้านั้นกลับไม่ปกติเพราะเหมือนในทีมนั้นจะมีหมอเพิ่มขึ้น
เราแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกเพราะต้องรีบไปทำงาน เราสังเกตว่ามีหมอคนนึงในกลุ่มนั้น ที่ใส่แมส กำลังมองมาทางเรานานมาก เราเริ่มสงสัยจึงเพ่ง
ใบหน้าภายใต้แมสกลับ พยายามนึก จนในที่สุดก็ตึ่งงงง!!! นึกออก เค้าคือหมอคนเดียวกับคนที่เราพูดกับเพื่อนว่า "คนนี้หล่อกว่าหมอแม่กูอีก"
555555555 ความรู้สึกตอนนั้นคืออายยยมากกกกกกกกกก ภาพลักษณ์ที่ต้องรักษาคือเพล้ง หมดกันกู
หลังจากวันนั้นก็เจอหมอเค้ามาตรวจพร้อมกับทีมบ้าง มาเดี่ยวบ้าง แต่ไม่บ่อย และก็ไม่เคยคุยเป็นกิจจะลักษณะ
อย่างมากก็ตอบหมอเค้าไปแค่เรื่องอาการ เรารู้สึกว่าเราถูกชะตากับคนๆนี้จัง เค้าทำให้คนพูดมากอย่างเราเป็นคนพูดน้อยลงทุกที 555555555
จนเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เราพบเค้าโดยบังเอิญอีกครั้งในเซเว่น ถึงแม้จะใส่แมสมาแต่ประสบการณ์หน้าแตกที่ผ่านมา เราจำได้แม่นยำว่าใต้แมสนั้นคือใคร
เค้ามายืนจ่ายเงินอยู่เคาเตอร์ข้างๆเรา เราสัมผัสได้ว่าเค้ามองจ้องเราอยู่ คงจะคุ้นหน้าหรืออะไรเราก็ไม่รู้ เราไม่กล้าแม้จะกระดุกกระดิกตัวไปทางไหนเลย
เรารู้สึกว่ายางอายในร่างกายเราทำงาน 5555555 จนเมื่อพนักงานเซเว่นถามถึงเบอร์โทรที่เราต้องการจะชำระเงิน ด้วยความไม่รู้เพราะปกติจ่ายที่Dtacตลอด เราจึงพูดออกไปว่า 085 กำลังจะพูดต่อ พนักงานรีบเบรค บอกว่าให้กดที่แป้นข้างหน้าค่ะ
สถานการณ์ตอนนั้นคือเราหน้าแตกรอบสองต่อหน้าหมอคนเดิม 555555555
รู้สึกทั้งเขินทั้งอาย ในหัวนี่แล่นไปหมด เค้าจะคิดว่ากูอ่อยเค้าป่ะวะ บลาๆ เราจ่ายเงินเสร็จจึงเดินออกมาก่อนแต่หมอยังไม่เสร็จ
เราเลยแกล้งจะค้นหานั่นนี่ เพื่อรวบรวมความกล้าเข้าไปทัก สุดท้ายคุณหมออกมาแล้ววิ่งขึ้นลิฟไปบนตึกที่คุณแม่เราแอดมิดอยู่
ถ้าเป็นสมัยเด็กที่เราแรดๆหน่อย เราคงวิ่งตามขึ้นไปลิฟต์เดียวกันแล้ว แต่นี่ไม่กล้าไง เดินคอตกแยกไปอีกทาง
ถ้าเพื่อนๆเรารู้ว่ามดนางพญาในวันวานจะกลายเป็นเพียงมดงานในวันนี้ รับรอง ล้อจนลูกบวช แต่ไม่สิ ล้อจนลูกบวชไม่ได้ เพราะหลัวยังหาไม่ได้เลยค่ะ จะเอาลูกที่ไหนมาให้เพื่อนล้อ 555555555555555555
คำถามที่
1.ถามว่า ถ้าเรามีโอกาสได้เจอเค้าอีกครั้ง เราควรทำยังไงดีคะ เราควรทักทายหรือเข้าไปแบบไหน แล้วเราจะดูไม่ดีรึเปล่าคะถ้าเราเข้าไป เราไม่ค่อยคุ้นเคยกับอาชีพนี้ เราเลยมืดไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มหรือจะอะไรยังไง
2. ใครมีเพื่อนเพิ่งจบหมอรังสิตปักพิกัดให้หน่อยนะคะ เราเห็นเค้าใส่กราวม.รังสิต เผื่อในเคสที่เราไม่กล้าเข้าไป
ถ้าได้รู้ข้อมูลเค้าบ้าง น่าจะอุ่นในหัวใจเหี่ยวๆของเรา ก็คงเพียงพอแล้วT T
และสุดท้ายไม่ใช่คำถาม จะฝากถึงคุณหมอ ถ้าคุณหมอได้มาอ่านเจอ อยากจะบอกคุณหมดว่าในหลายเดือนที่ผ่านมาทุกด้านของชีวิตเรา
ไม่มีด้านไหนเลยที่มีความสุข ขอขอบคุณคุณหมอที่เป็นเรื่องดีๆหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่ทำให้เรามีรอยยิ้มเมื่อได้นึกถึงสำหรับช่วงชีวิตในขณะนี้ ขอบคุณนะคะ
ขอบคณทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่ามาอ่านกระทู้เพ้อเจ้อของเราด้วยค่ะ หวังว่าเราจะได้มาคุยกับทุกท่านในกระทู้ต่อไปๆค่ะ สวัสดีค่ะ : )
การที่เราจะพบคนที่ถูกใจไม่ใช่เรื่องยาก แต่การที่เราจะกล้าเข้าไปทำความรู้จักกับเค้ากลับไม่ใช่เรื่องง่าย
ถ้าจะบอกว่ายืมเพื่อนมาก็คงไม่เนียน เอาเป็นว่าสมัครเองตั้งเองเตรียมเจ็บเองนักเลงกว่า 555555555
มาเข้าเรื่องกันเถอะ ก็ตามหัวข้อเลยนะคะ "การที่เราจะพบคนที่ถูกใจไม่ใช่เรื่องยาก แต่การที่เราจะกล้าเข้าไปทำความรู้จักกับเค้ากลับไม่ใช่เรื่องง่าย"
วันนี้เราไม่ได้จะมาเล่าวิชาเซียนๆอะไรเลย เราแค่จะบอกว่า เราก็เป็นหนึ่งในคนที่ไม่กล้าเหมือนกัน 555555555
เล่าภูมิหลังก่อนนะ เราเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาทั้งชีวิต ยกเว้นตอนมหาลัย แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลของยางอายที่มีเลย
เพราะเรามีเพื่อนผู้ชายเยอะมาก เราคุยสนุก ชอบเล่นอะไรตลกๆ จนเพื่อนๆก็คบเราเหมือนเพื่อนผู้ชายด้วยกันกล้าคุยกันทุกเรื่อง
เอาเป็นว่าเราหน้าด้านมาตลอดชีวิต 555555555 จนมาตอนปีนี้ ปีที่ 25 ของชีวิต เรากำลังเรียนปริญญาเอกอยู่และด้วยหน้าที่การงานและสังคมที่โตขึ้น
ยางอายในเรื่องผู้ชายแปลกหน้าก็ผุดมาจากไหนก็ไม่รู้ เราตกใจมาก เพราะปกติไม่มี 55555555
เริ่มจากเมื่อสี่เดือนที่ผ่านมา คุณแม่เราไม่สบายต้องเข้ารักษาต่อเนื่องที่รพ.แห่งหนึ่งตรงข้ามเซ็นทรัลเวิร์ด ท่านผู้อ่านคงคิดในใจ ถ้าบอกพิกัดขนาดนี้
บอกชื่อรพ.เถอะ 5555555 และเนื่องจากคุณหมอในทีมที่ดูแลคุณแม่ค่อนข้างหน้าตาดี เพื่อนๆที่มาเยี่ยมคุณแม่ก็จะหยอกเย้า ถามไถ่ตลอด
จนมีอยู่วันหนึ่ง เราเดินกับเพื่อนแถวๆโรงอาหาร มีหมอคนหนึ่งเดินผ่าน เพื่อนเราก็ถามขึ้นมาว่า "ๆหมอแม่ป่ะวะ"
และด้วยความที่เราไม่ได้คิดอะไร ประกอบกับปกติเป็นคนคุยเล่นกับเพื่อนเสียงดังพอสมควร เราจึงตอบเพื่อนไปว่า
"ไม่ใช่ คนนี้หล่อกว่าหมอแม่กูอีก" หมอคนดังกล่าวคงได้ยิน จึงหันมามอง ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอายอะไรเพราะคิดว่าคงจะไม่ได้เจอกันอีก
จนหลายอาทิตย์ต่อมา ทีมที่รักษาแม่เราก็เข้ามาตรวจอาการในตอนเช้าปกติ แต่เหตุการณ์ในเช้านั้นกลับไม่ปกติเพราะเหมือนในทีมนั้นจะมีหมอเพิ่มขึ้น
เราแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกเพราะต้องรีบไปทำงาน เราสังเกตว่ามีหมอคนนึงในกลุ่มนั้น ที่ใส่แมส กำลังมองมาทางเรานานมาก เราเริ่มสงสัยจึงเพ่ง
ใบหน้าภายใต้แมสกลับ พยายามนึก จนในที่สุดก็ตึ่งงงง!!! นึกออก เค้าคือหมอคนเดียวกับคนที่เราพูดกับเพื่อนว่า "คนนี้หล่อกว่าหมอแม่กูอีก"
555555555 ความรู้สึกตอนนั้นคืออายยยมากกกกกกกกกก ภาพลักษณ์ที่ต้องรักษาคือเพล้ง หมดกันกู
หลังจากวันนั้นก็เจอหมอเค้ามาตรวจพร้อมกับทีมบ้าง มาเดี่ยวบ้าง แต่ไม่บ่อย และก็ไม่เคยคุยเป็นกิจจะลักษณะ
อย่างมากก็ตอบหมอเค้าไปแค่เรื่องอาการ เรารู้สึกว่าเราถูกชะตากับคนๆนี้จัง เค้าทำให้คนพูดมากอย่างเราเป็นคนพูดน้อยลงทุกที 555555555
จนเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เราพบเค้าโดยบังเอิญอีกครั้งในเซเว่น ถึงแม้จะใส่แมสมาแต่ประสบการณ์หน้าแตกที่ผ่านมา เราจำได้แม่นยำว่าใต้แมสนั้นคือใคร
เค้ามายืนจ่ายเงินอยู่เคาเตอร์ข้างๆเรา เราสัมผัสได้ว่าเค้ามองจ้องเราอยู่ คงจะคุ้นหน้าหรืออะไรเราก็ไม่รู้ เราไม่กล้าแม้จะกระดุกกระดิกตัวไปทางไหนเลย
เรารู้สึกว่ายางอายในร่างกายเราทำงาน 5555555 จนเมื่อพนักงานเซเว่นถามถึงเบอร์โทรที่เราต้องการจะชำระเงิน ด้วยความไม่รู้เพราะปกติจ่ายที่Dtacตลอด เราจึงพูดออกไปว่า 085 กำลังจะพูดต่อ พนักงานรีบเบรค บอกว่าให้กดที่แป้นข้างหน้าค่ะ
สถานการณ์ตอนนั้นคือเราหน้าแตกรอบสองต่อหน้าหมอคนเดิม 555555555
รู้สึกทั้งเขินทั้งอาย ในหัวนี่แล่นไปหมด เค้าจะคิดว่ากูอ่อยเค้าป่ะวะ บลาๆ เราจ่ายเงินเสร็จจึงเดินออกมาก่อนแต่หมอยังไม่เสร็จ
เราเลยแกล้งจะค้นหานั่นนี่ เพื่อรวบรวมความกล้าเข้าไปทัก สุดท้ายคุณหมออกมาแล้ววิ่งขึ้นลิฟไปบนตึกที่คุณแม่เราแอดมิดอยู่
ถ้าเป็นสมัยเด็กที่เราแรดๆหน่อย เราคงวิ่งตามขึ้นไปลิฟต์เดียวกันแล้ว แต่นี่ไม่กล้าไง เดินคอตกแยกไปอีกทาง
ถ้าเพื่อนๆเรารู้ว่ามดนางพญาในวันวานจะกลายเป็นเพียงมดงานในวันนี้ รับรอง ล้อจนลูกบวช แต่ไม่สิ ล้อจนลูกบวชไม่ได้ เพราะหลัวยังหาไม่ได้เลยค่ะ จะเอาลูกที่ไหนมาให้เพื่อนล้อ 555555555555555555
คำถามที่
1.ถามว่า ถ้าเรามีโอกาสได้เจอเค้าอีกครั้ง เราควรทำยังไงดีคะ เราควรทักทายหรือเข้าไปแบบไหน แล้วเราจะดูไม่ดีรึเปล่าคะถ้าเราเข้าไป เราไม่ค่อยคุ้นเคยกับอาชีพนี้ เราเลยมืดไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มหรือจะอะไรยังไง
2. ใครมีเพื่อนเพิ่งจบหมอรังสิตปักพิกัดให้หน่อยนะคะ เราเห็นเค้าใส่กราวม.รังสิต เผื่อในเคสที่เราไม่กล้าเข้าไป
ถ้าได้รู้ข้อมูลเค้าบ้าง น่าจะอุ่นในหัวใจเหี่ยวๆของเรา ก็คงเพียงพอแล้วT T
และสุดท้ายไม่ใช่คำถาม จะฝากถึงคุณหมอ ถ้าคุณหมอได้มาอ่านเจอ อยากจะบอกคุณหมดว่าในหลายเดือนที่ผ่านมาทุกด้านของชีวิตเรา
ไม่มีด้านไหนเลยที่มีความสุข ขอขอบคุณคุณหมอที่เป็นเรื่องดีๆหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่ทำให้เรามีรอยยิ้มเมื่อได้นึกถึงสำหรับช่วงชีวิตในขณะนี้ ขอบคุณนะคะ
ขอบคณทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่ามาอ่านกระทู้เพ้อเจ้อของเราด้วยค่ะ หวังว่าเราจะได้มาคุยกับทุกท่านในกระทู้ต่อไปๆค่ะ สวัสดีค่ะ : )