ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะค่ะว่าแต่งงานแล้วจะเข้าปีที่3แล้วแต่เรากลับรู้สึกแปลกค่ะ
เหมือนเราไม่ได้รักเขาค่ะไม่ได้คิดถึงไม่ได้รู้สึก
เหมือนเมื่อก่อน.. คือว่าเรากับเขาแต่งงานกันเพราะเขาพลาดทำเรา
ท้องค่ะแล้วก็แต่งงานอยู่กินกันมา แต่ตลอดเวลาตั้งแต่ที่เราท้องนะค่ะเราก็ไม่ค่อยได้
อยู่ด้วยกันซักเท่าไรเราจะกลับมาอยู่บ้านต่างจังหวัดแล้วพอคลอดเราก็อยู่บ้านเราค่ะเราก็ยังปกติดีนะค่ะจนปีที่แล้วทางบ้านเราย้ายไปทำกิจการที่ ก.ท.ม เขาก็ไปช่วยก็ทำช่วยกันร่วมๆปีได้ แล้วพอทำกิจการที่ ก.ท.ม มาได้ร่วมปีเราก็ได้กลับมาทำกิจการคาร์แคร์ที่บ้านเราค่ะแต่ทางบ้านเขาก็มีงานทำเหมือนกันบ้านเขาขับแท็กซี่ค่ะแล้วก็เลยไปขับ
พอได้ซักเดือนก็มีคนมาถามงานผู้รับเหมาทางเขาก็เคยทำไงค่ะเขาก็มาคุยกันดิบดีเราก็ไปกัน2คน จุดเปลี่ยนมันเริ่มจะเกิดขึ้นแล้วค่ะ
เขาไปทำงานรับเหมางานไม้ไปจังหวัดนี้บ้างนู้นบ้างปกติเราโทรคุยกันนะค่ะคิดถึงบอกรักกันปกติจนมาช่วงที่เราเปลี่ยนหัวหน้าค่ะเขาย้ายมาจากหัวหน้าเดิมเพราะว่าให้เงินไม่ตรงค่ะแล้วเขาก็จะนานๆกลับมาหาเราหาลูกไงค่ะตอนนี้ก็ปกติแต่พอเขาไปทำงานกับหัวหน้าใหม่ได้เกือบ2-3เดือนแล้วช่วงนั้นงานไม่มีเราก็เลยไม่มีเงินค่ะ แล้วตอนนั้นเราก็นานๆครั้งโทรหาเขาไม่ค่อยอยากคุยกันเหมิอนเดิมคือเรานอนกับลูกสองคนจนมันชินแล้วเราไม่ได้ไปมีอะไรเกินเลยกับใครนะอยู่แต่บ้านทำแต่งาน แบบว่าไม่มีใครก็อยู่ได้ไม่คุยกับเขาก็นอนหลับไม่ได้คิดถึงไม่ได้รู้สึกหวงหาอะไร
แล้วช่วงนั้นเราไม่มีเงินส่งมาให้เราเราก็เลี้ยงลูกเองซื้อนมซื้อแพมเพิสเองมันก็เลยทำให้เราชินเราไม่อยากให้เขากลับมานะค่ะ อยากอยู่กับลูกจะไปไหนทำอะไรไม่ต้องคอยสนใจใครคือเราจะบอกว่าเราไม่ได้ติดผู้ชายใหม่หรือว่ามีกิ๊กอะไรทั้งนั้นเราทำงานทุกวันไม่ได้คุยกับใคร
จนวันที่เขาออกจากงานเขาจะกลับมาบ้านเราบอกให้เขาขึ้นไปทำงานที่ ก.ท.ม เขาก็ไม่ยอมไปมาเซาซี้ว่าเราเปลี่ยนไปว่าเรามีคนใหม่คือเราก็บอกเขานะว่าเราเป็นอะไรไม่รู้คือเหมือนเรายังไม่พร้อมเจอเขาตอนนี้เราไม่อยากเห็นหน้าไม่อยากนอนร่วมเตียงกันเขาเรารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้เราไม่อยากจะพูดไม่อยากจะคุยกับเขา
แล้วมีวันนี้เรารู้สึกรังเกียจเขามากเขาขอเรามีอะไรด้วยกันเชื่อไหมค่ะ.. เราขยะแขยงเขามากเรานอนน้ำตาไหลในขณะที่เขาร่วมเพศกับเราอยู่เรารู้สึกแย่มากค่ะเรารู้สึกเหมือนเราไม่ได้มีความรักความแคร์หรือว่าอะไรให้เขาแล้วค่ะแล้วพอเราอยากให้เขาไปเราไม่พูดไม่คุยกับเขาเหมือนเขาทำให้เรากดดันค่ะเขาก็ด่าเรานะค่ะ.. "ว่าเราจะมีใครทนได้ทำนิสัยหมาๆเอาแต่ใจตัวเองถ้าอยากให้กูไปกูก็จะไปเลิกกับกูเลยไหม" เราไม่ได้ต้องการเขาแล้วค่ะเราอึดอัดค่ะอันอั้นด้วยเราเข้าใจนะค่ะว่าต้องนึกถึงลูกด้วยเราเข้าใจค่ะเพราะว่าพ่อแม่เราแยกทางกันเราเข้าใจในความไม่อบอุ่นในครอบครัวเราก็ไม่อยากให้ลูกอยู่ในจุดๆนั้น
แต่ตอนนี้เราคิดว่าเราสามารถอยู่กับลูกได้เราอยากอยู่สองคนค่ะเราก็สงสัยตัวเองอยู่เหมือนกัน...
อยากอยู่กับลูกสองคน ไม่อยากมีแฟนแล้ว แปลกไหมค่ะ
เหมือนเราไม่ได้รักเขาค่ะไม่ได้คิดถึงไม่ได้รู้สึก
เหมือนเมื่อก่อน.. คือว่าเรากับเขาแต่งงานกันเพราะเขาพลาดทำเรา
ท้องค่ะแล้วก็แต่งงานอยู่กินกันมา แต่ตลอดเวลาตั้งแต่ที่เราท้องนะค่ะเราก็ไม่ค่อยได้
อยู่ด้วยกันซักเท่าไรเราจะกลับมาอยู่บ้านต่างจังหวัดแล้วพอคลอดเราก็อยู่บ้านเราค่ะเราก็ยังปกติดีนะค่ะจนปีที่แล้วทางบ้านเราย้ายไปทำกิจการที่ ก.ท.ม เขาก็ไปช่วยก็ทำช่วยกันร่วมๆปีได้ แล้วพอทำกิจการที่ ก.ท.ม มาได้ร่วมปีเราก็ได้กลับมาทำกิจการคาร์แคร์ที่บ้านเราค่ะแต่ทางบ้านเขาก็มีงานทำเหมือนกันบ้านเขาขับแท็กซี่ค่ะแล้วก็เลยไปขับ
พอได้ซักเดือนก็มีคนมาถามงานผู้รับเหมาทางเขาก็เคยทำไงค่ะเขาก็มาคุยกันดิบดีเราก็ไปกัน2คน จุดเปลี่ยนมันเริ่มจะเกิดขึ้นแล้วค่ะ
เขาไปทำงานรับเหมางานไม้ไปจังหวัดนี้บ้างนู้นบ้างปกติเราโทรคุยกันนะค่ะคิดถึงบอกรักกันปกติจนมาช่วงที่เราเปลี่ยนหัวหน้าค่ะเขาย้ายมาจากหัวหน้าเดิมเพราะว่าให้เงินไม่ตรงค่ะแล้วเขาก็จะนานๆกลับมาหาเราหาลูกไงค่ะตอนนี้ก็ปกติแต่พอเขาไปทำงานกับหัวหน้าใหม่ได้เกือบ2-3เดือนแล้วช่วงนั้นงานไม่มีเราก็เลยไม่มีเงินค่ะ แล้วตอนนั้นเราก็นานๆครั้งโทรหาเขาไม่ค่อยอยากคุยกันเหมิอนเดิมคือเรานอนกับลูกสองคนจนมันชินแล้วเราไม่ได้ไปมีอะไรเกินเลยกับใครนะอยู่แต่บ้านทำแต่งาน แบบว่าไม่มีใครก็อยู่ได้ไม่คุยกับเขาก็นอนหลับไม่ได้คิดถึงไม่ได้รู้สึกหวงหาอะไร
แล้วช่วงนั้นเราไม่มีเงินส่งมาให้เราเราก็เลี้ยงลูกเองซื้อนมซื้อแพมเพิสเองมันก็เลยทำให้เราชินเราไม่อยากให้เขากลับมานะค่ะ อยากอยู่กับลูกจะไปไหนทำอะไรไม่ต้องคอยสนใจใครคือเราจะบอกว่าเราไม่ได้ติดผู้ชายใหม่หรือว่ามีกิ๊กอะไรทั้งนั้นเราทำงานทุกวันไม่ได้คุยกับใคร
จนวันที่เขาออกจากงานเขาจะกลับมาบ้านเราบอกให้เขาขึ้นไปทำงานที่ ก.ท.ม เขาก็ไม่ยอมไปมาเซาซี้ว่าเราเปลี่ยนไปว่าเรามีคนใหม่คือเราก็บอกเขานะว่าเราเป็นอะไรไม่รู้คือเหมือนเรายังไม่พร้อมเจอเขาตอนนี้เราไม่อยากเห็นหน้าไม่อยากนอนร่วมเตียงกันเขาเรารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้เราไม่อยากจะพูดไม่อยากจะคุยกับเขา
แล้วมีวันนี้เรารู้สึกรังเกียจเขามากเขาขอเรามีอะไรด้วยกันเชื่อไหมค่ะ.. เราขยะแขยงเขามากเรานอนน้ำตาไหลในขณะที่เขาร่วมเพศกับเราอยู่เรารู้สึกแย่มากค่ะเรารู้สึกเหมือนเราไม่ได้มีความรักความแคร์หรือว่าอะไรให้เขาแล้วค่ะแล้วพอเราอยากให้เขาไปเราไม่พูดไม่คุยกับเขาเหมือนเขาทำให้เรากดดันค่ะเขาก็ด่าเรานะค่ะ.. "ว่าเราจะมีใครทนได้ทำนิสัยหมาๆเอาแต่ใจตัวเองถ้าอยากให้กูไปกูก็จะไปเลิกกับกูเลยไหม" เราไม่ได้ต้องการเขาแล้วค่ะเราอึดอัดค่ะอันอั้นด้วยเราเข้าใจนะค่ะว่าต้องนึกถึงลูกด้วยเราเข้าใจค่ะเพราะว่าพ่อแม่เราแยกทางกันเราเข้าใจในความไม่อบอุ่นในครอบครัวเราก็ไม่อยากให้ลูกอยู่ในจุดๆนั้น
แต่ตอนนี้เราคิดว่าเราสามารถอยู่กับลูกได้เราอยากอยู่สองคนค่ะเราก็สงสัยตัวเองอยู่เหมือนกัน...