พวกเราคงมีโอกาสได้เห็นกระทู้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของแฟนก่อนและหลังแต่งงานกันมาจำนวนมาก
(ถ้าไม่เคย พันทิพเค้าน่าจะจัดให้ใน "กระทู้ที่คุณอาจสนใจ" ที่อยู่ข้างล่างนะ)

แต่คราวนี้เป็นเรื่องของผมบ้าง

ตอนที่ 1 : นี่คือตัวเธอ ณ ตอนแแรก

เป็นคนสูง ขายาว หุ่นดี
เธอเป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใส
แต่งตัวออกไปทาง Kawaii เล็กน้อย (อ่านว่า 'คาวาอี้' นะครับ ไม่ใช่ 'ควาย')
ดูค่อนๆไปทางเรียบร้อย
เป็นคนห่วงใยคนอื่นมาก
ใส่ใจสิ่งเล็กๆน้อย
ดูเข้าถึงง่าย มักเป็นเป้าหมายถามทางของผู้คนอยู่เสมอๆ
มีคนมาจีบเรื่อยๆไปเป็นนิจ

รู้สึกสิ่งต่างๆได้ง่าย
ร้องให้ ดีใจ ค่อนข้างง่าย
ชอบได้รับความดูแลเอาใจใส่ ชอบให้ทำสิ่งเล็กๆน้อยๆให้

ตอนที่ 2 : นี่คือตัวผม ณ ตอนแรก

เป็นคนทะเยอทะยานขั้นเทพ
ดิ้นรนหาโปรเจคและธุรกิจต่างๆทำเรื่อยไป
บางวิชาเข้าครึ่งชั่วโมงแรงตอนเปิดคลาส
กับครึ่งช่วงโมงสุดท้ายก่อนสอบ
ถ้าไม่เจอผมตามกิจกรรม มหาลัย ก็ค้าขาย
ต้องการ  รวย สำเร็จ มีอำนาจเยอะๆ
วันนึงจะได้ส้รางความแตกต่างได้อย่างลุงบิล เกตส์

ระดับหน้าตา (ที่เธอเคยให้คะแนนตอนนั้น) ประมาณ 7.5-8
แต่ค่าเฉลี่ยประชากรของเธอคือ 6 (ปรกติมันควรเป็น 5 มั้ยอ่ะ)

ตอนที่ 3 : ปูเรื่อง

เราเจอกันสมัยมหาลัย
ผมเป็นคนบ้างาน รู้สึกไม่มีเวลาไปมีความสัมพันธ์จริงจังกับใคร
ในอดีตเวลามีแฟน ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องใช้เวลาเยอะ
คราวนั้นเธอโชคร้ายมาเจอผมตอนทำซักชมรมพอดี (เลยเหมือนจะดุเป็นผู้นำ)
เป็นคนชอบผมก่อน เราจึงตัดสินใจลองคุยกันดู
และผมก็บ้างานต่อไป

จน วันนี้ เราสองคนคบกันมาจะ 7 ปี
อยู่กันมา 2 ปีกว่า
จดทะเบียนเป็นเรื่องเป็นราวประมาณ 1 ปี
ลูกนาจะตามมาแจมปีหน้า

ตอนที่ 4 : แต่ทว่า เธอแต่งงานแล้วเปลี่ยนไป

เธอไม่ได้โทรมลง หรือเผละขึ้น
เธอไม่ได้จู้จี้มากขึ้น
ไม่ได้ขี้เกียจหรือละเลยงานที่แบ่งกันทำในบ้าน

ภาพลักษณ์ความเรียบร้อยได้น้อยลง
แต่เธอโฉดขึ้น กลายเป็นคนไม่ยอมใคร
(แถมเป็นหนักขึ้นหลังดูแม่มังกรแห่ง Game of Throne)
แต่งตัว Kawaii น้อยลง แต่เธอดูสวยมั่นมากขึ้น
เข้าใจอารมณ์และรู้จักตัวเองมากขึ้น เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น มีความฝันของตัวเอง
แต่เวลาอยู่บ้านทำตัวเป็นเด็กมากขึ้น
ร้องไห้น้อยลง มีความสุขขึ้น
จากเด็กสายภาษา กลายมาเป็นผู้บริการกองทุน
ว่างๆก็สนใจศึกษา Quantitative Analysis และ Machine Learning

สังคมของเธอก็เปลี่ยนไป
จำนวนผู้ชายคนอื่นที่เข้ามาในชีวิตเธอไม่ได้ลดน้อยลง
แต่พวกเขาเหล่านั้น (คู่แข่งผม) โหดขึ้น
(เมื่อก่อนเจอเด็กหมาลัย ซักพักเริ่มกลายเป็นพวกผู้บริหารต่างชาติที่เป้นลูกค้าเธอ
ทุกวันนี้ผมเริ่มเจอนักธุรกิจและนักลงทุนโสดๆหน้าใสๆในเรดาร์)

ตอนที่ 5 : แล้วผมเปลี่ยนไปทันเธอไหม

ระหว่างที่เด็กภาษาอย่างเธอหลุดเข้ามาในโลก Finance มากขึ้นทุกวัน
ผมที่มาจากสาย Finance ในตอนแรก ทุกวันนี้จับพลับจับผลูกำลังเรียนเพิ่มอีก 3 ภาษา

จากคนที่ชื่นชมความสำเร็จ และการได้รับการยอมรับจากคนส่วนใหญ่
ทุกวันนี้เข้าใจคุณค่าของการที่ได้รับความรักจากคนๆเดียวที่สำคัญ
ว่ามีนอิ่มใจกว่ากันเยอะ
ว่าก่อนที่จะที่จะให้อะไรที่ยิ่งใหญ่แก่โลกทั้งใบได้
คือการสามารถให้อะไรแก่คนๆหนึ่งอย่างสุดใจ

ผมยังคงเดินตามความฝันของผมเหมือนเดิม
แต่เดินอย่างนิ่งขึ้น มีความสุขขึ้น

และสิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดเกี่ยวกับผมที่วันแรกแค่ลองคบดูเพราะว่าง
คือตอนนี้ผมโคตรรักเธอเลย

ตอนที่ 6 ปัจฉิมบท : แล้วเรื่องนี้บอกอะไร

ถ้าผมเป็นคนอ่านกระทู้ แล้วอ่านแค่ 5 ตอนแรก
ก็คงรู้สึกว่า เออก็ดีสำหรับมันนิ
แต่ชีวิตจริงมันไม่ได้โชคดีกับชีวิตหลังแต่งงานกันทุกคนป่ะวะ

ใช่ครับ โชคมีผลเลยล่ะ
แต่ส่วนที่อยากแบ่งปันคือ กว่าจะมาเป็นทุกวันนี้ได้
มันมีเบื้องหลังอยู่

ในจะ 7 ปีที่รู้จักกัน
30%+ ของเวลาทั้งหมดนั่น อยู่กันคนละประเทศ
เริ่มมาด้วยความต่างมากจนปักใจเชื่อว่าคงเข้ากันไม่ได้
น้ำตาแตกกันไปก็หลายที
เลิกกันไปก็หลายครั้ง

แต่ถ้าให้มองย้อนกลับไปแถ้วถามว่าอะไรทำให้พ้นน้ำ
มาเป็นความสัมพันธ์ที่มีแข็งแรงแบบวันนี้
มีแค่ 3 อย่างจริงๆ

1. ทีมเดียวกัน - คนคบกันเหมือนหุ้นส่วนร่วมทำธุรกิจด้วยกันนะ
แบ่งงานกันทำ ผิดบ้างถูกบ้าง รอดก็รอดด้วยกัน เจ๊งก็เจ๊งด้วยกัน
บางบริษัทไปไม่ได้จริงๆก็ต้องปิด แต่ตราบใดที่สองฝั่งยังคุยกัน 'ตรงๆ'
ยังคอยเช็คว่าเป้าหมายยังเหมือนกันไหม
(เช่น ผช แค่อยากมีคนเที่ยวด้วย ผญ อยากคบเพื่อหาคนสร้างครอบครัว อาจไม่ควรมาร่วมเป็นหุ่นส่วนกันรึปล่าว?)

2. ถึก - สุดท้าย ไม่มีอะไรจบความสัมพันธ์ได้เท่ากับคนสองคน
จะถอดใจกันยังไงก็ได้ตราบใดที่ไม่ถอดใจ "พร้อมกัน"

3. พยายามพัฒนา - หลับหูหลับตาถึกทนอย่างเดียวก็เหนื่อยใจตายเหมือนกันนะ
ถ้าเป้าหมายยังเหมือนกัน ก็เรียนรู้และแก้ไปทีละนิด พวกเวลาผ่านไป
นิดๆหน่อยๆเหล่านั้นรวมกันมันจะยิ่งใหญ่เอง
ความสัมพันธ์ไม่ใช้มาม่าน่อ ได้มาแล้วกินได้เลย
ต้องสร้างกันเองนะจ๊ะ