สวัสดีค่ะ นี้เป็นกระทู้แรกของเรา ผิดพลาดยังใงก็อย่าด่ากันน๊าาาาา 5555555
เข้าเรื่องเลยล่ะกัน เราชื่อเด็กน้อย (ชื่อนี้ที่เธอชอบเรียก) 5555 เราคุยกะพี่คนหนึ่งที่อยู่ที่ทำงานเดี๋ยวกัน พี่เค้าอายุห่างจากเรา 10 ปี พี่เค้าเป็นผู้ชายที่น่ารักมาก เป็นผู้ชายที่ละมุน พี่เค้าชอบโอ๋เรา เวลาเรางอแง บางทีก็ชอบกวนตีนเรา พี่เค้าเป็นขี้เล่น อัธยาศัยดี ก็ไม่เเปลก ที่เด็กน้อยอย่างเราจะหลงกล เริ่มแรก พี่เค้าชอบแซวเรา แซวยุนั้นแหล่ะ เด็กน้อยอย่างหนูก็เขินสิคร๊าบโดนแซวแบบนี้ (ก่อนที่เราจะคุยกะพี่เค้าเราโสดมาได้ปีกว่าๆแล้ว) ตอนเราเข้ามาทำงานใหม่ๆ เราจะเป็นสายแบ๋วแบบใสๆ อินโนเช้นต์ 555555 ประมาณนี้ เหตุการณ์วันแรกที่ทำให้เราเริ่มคุยกะพี่เค้า คือพี่เค้าเเซวเรา แล้วพี่เค้าก็คิดว่าเรากลัวพี่เค้า แล้วพอเลิกงาน กลับถึงห้องก็มีเสียงไลน์จากพี่เค้าดังขึ้น วินาทีนั้นตกใจมาก พี่เค้าแอดไลน์เรามา แล้วเค้าก็ส่งมาบอกว่าขอโทด ที่เเซวจนเรากลัว พออ่านจบหนูนิลั่นเลยยย 55555 และเเล้วก็เปนจุดเริ่มต้นในการคุยกันของเรา 2 คน จิงๆเราก็แอบปลื้มพี่เค้าตั้งแต่เเรกๆแล้วล่ะ เพราะพี่เค้าเป็นผู้ชายที่น่ารัก ก็ไม่แปลกถ้าเราจะปลื้ม 5555 เราคุยกันมาเรื่อยๆ ความสัมพันธ์ มันก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ช่วงเวลาที่คุยกัน เรารู้สึกโอเครและมีความสุขทุกครั้งที่นึกถึงพี่เค้า เราเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า มีผู้ชายมาจีบตั้งเยอะเเยะก็ไม่เคยเป็นแบบนี้ ทำไมถึงไม่รู้สึกแบบนี้ แต่กับพี่เค้าทำไมเราดูเป็นใจง่ายจัง 55555 ยอมง๊ายง่าย เหตุผลอะไรหรอที่ทำให้เรายังรู้สึกดี และก็ยังเลิกรู้สึกไม่ได้ ก็คงเป็นเพราะ พี่เค้าสอนเราทุกอย่าง ทั้งการใช้ชีวิต การใช้เงิน คอยบ่นเราเหมือนพ่อ คอยหวงเราเหมือนพี่ คอยโอ๋เราปลอบเราเวลาไม่สบายใจ เรายุใกล้พี่เค้าเรารู้สึกอบอุ่น อุ่นใจ รู้สึกปลอดภัย แต่แล้วมันก็มาถึงจุดๆหนึ่ง ที่เราต้องเลิกคุยกัน เราเคยตั้งกฏไว้ในใจ อยู่แล้วว่าสักวันหนึ่งเราต้องเลิกคุยกัน แต่มันไม่ใช่เร็วขนาดนี้ เราชาไปทั้งตัว เราอึ่งมาก เราทำอะไรไม่ถูก เราเป็นคนอ่อนกับเรื่องพวกนี้มาก จนเราได้อยู่เงียบกับความรู้สึกนี้สักพัก เราก็เริ่มเข้าใจ แค่ไม่ต้องมาหา ขอแค่คุยกันมันก็มีความสุข เราก็ยังคงคิดถึงพี่เค้าเหมือนเดิม เคยรู้สึกยังใงก็ยังรุ้สึกเหมือนเดิม เเค่เราได้คุย ไม่ต้องมา (แต่นานทีมาได้น่ะ ถ้ามีเวลา 55555ก็คิดถึงง่ะ) แค่นี้ก็รู้สึกดีต่อใจ ของไอ้เด็กขี้เเยแล้ว เราไม่ได้รอพี่เค้าน่ะ แต่เราแค่ยืนยุที่เดิม คิดถึงก็แวะมากอด 555555นี้ก็วน 18+อีกล่ะ สำหรับเราหรอ ถ้าจะให้ลืมพี่เค้าได้ ก้คงใช้เวลานานอยู่ แต่ตอนนี้ขอให้หัวใจมันรุ้สึกไปก่อน ไว้ถึงจุดที่ควรพอแล้วกันค่อยเลิกรุ้สึก 55555555
เรายังรู้สึกดีกับพี่เค้าเหมือนเดิม ทั้งที่ไม่ค่อยได้คุยกันแล้ว มีใครเคยมีความรู้สึกแบบนี้บ้างไหมค่ะ?
เข้าเรื่องเลยล่ะกัน เราชื่อเด็กน้อย (ชื่อนี้ที่เธอชอบเรียก) 5555 เราคุยกะพี่คนหนึ่งที่อยู่ที่ทำงานเดี๋ยวกัน พี่เค้าอายุห่างจากเรา 10 ปี พี่เค้าเป็นผู้ชายที่น่ารักมาก เป็นผู้ชายที่ละมุน พี่เค้าชอบโอ๋เรา เวลาเรางอแง บางทีก็ชอบกวนตีนเรา พี่เค้าเป็นขี้เล่น อัธยาศัยดี ก็ไม่เเปลก ที่เด็กน้อยอย่างเราจะหลงกล เริ่มแรก พี่เค้าชอบแซวเรา แซวยุนั้นแหล่ะ เด็กน้อยอย่างหนูก็เขินสิคร๊าบโดนแซวแบบนี้ (ก่อนที่เราจะคุยกะพี่เค้าเราโสดมาได้ปีกว่าๆแล้ว) ตอนเราเข้ามาทำงานใหม่ๆ เราจะเป็นสายแบ๋วแบบใสๆ อินโนเช้นต์ 555555 ประมาณนี้ เหตุการณ์วันแรกที่ทำให้เราเริ่มคุยกะพี่เค้า คือพี่เค้าเเซวเรา แล้วพี่เค้าก็คิดว่าเรากลัวพี่เค้า แล้วพอเลิกงาน กลับถึงห้องก็มีเสียงไลน์จากพี่เค้าดังขึ้น วินาทีนั้นตกใจมาก พี่เค้าแอดไลน์เรามา แล้วเค้าก็ส่งมาบอกว่าขอโทด ที่เเซวจนเรากลัว พออ่านจบหนูนิลั่นเลยยย 55555 และเเล้วก็เปนจุดเริ่มต้นในการคุยกันของเรา 2 คน จิงๆเราก็แอบปลื้มพี่เค้าตั้งแต่เเรกๆแล้วล่ะ เพราะพี่เค้าเป็นผู้ชายที่น่ารัก ก็ไม่แปลกถ้าเราจะปลื้ม 5555 เราคุยกันมาเรื่อยๆ ความสัมพันธ์ มันก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ช่วงเวลาที่คุยกัน เรารู้สึกโอเครและมีความสุขทุกครั้งที่นึกถึงพี่เค้า เราเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า มีผู้ชายมาจีบตั้งเยอะเเยะก็ไม่เคยเป็นแบบนี้ ทำไมถึงไม่รู้สึกแบบนี้ แต่กับพี่เค้าทำไมเราดูเป็นใจง่ายจัง 55555 ยอมง๊ายง่าย เหตุผลอะไรหรอที่ทำให้เรายังรู้สึกดี และก็ยังเลิกรู้สึกไม่ได้ ก็คงเป็นเพราะ พี่เค้าสอนเราทุกอย่าง ทั้งการใช้ชีวิต การใช้เงิน คอยบ่นเราเหมือนพ่อ คอยหวงเราเหมือนพี่ คอยโอ๋เราปลอบเราเวลาไม่สบายใจ เรายุใกล้พี่เค้าเรารู้สึกอบอุ่น อุ่นใจ รู้สึกปลอดภัย แต่แล้วมันก็มาถึงจุดๆหนึ่ง ที่เราต้องเลิกคุยกัน เราเคยตั้งกฏไว้ในใจ อยู่แล้วว่าสักวันหนึ่งเราต้องเลิกคุยกัน แต่มันไม่ใช่เร็วขนาดนี้ เราชาไปทั้งตัว เราอึ่งมาก เราทำอะไรไม่ถูก เราเป็นคนอ่อนกับเรื่องพวกนี้มาก จนเราได้อยู่เงียบกับความรู้สึกนี้สักพัก เราก็เริ่มเข้าใจ แค่ไม่ต้องมาหา ขอแค่คุยกันมันก็มีความสุข เราก็ยังคงคิดถึงพี่เค้าเหมือนเดิม เคยรู้สึกยังใงก็ยังรุ้สึกเหมือนเดิม เเค่เราได้คุย ไม่ต้องมา (แต่นานทีมาได้น่ะ ถ้ามีเวลา 55555ก็คิดถึงง่ะ) แค่นี้ก็รู้สึกดีต่อใจ ของไอ้เด็กขี้เเยแล้ว เราไม่ได้รอพี่เค้าน่ะ แต่เราแค่ยืนยุที่เดิม คิดถึงก็แวะมากอด 555555นี้ก็วน 18+อีกล่ะ สำหรับเราหรอ ถ้าจะให้ลืมพี่เค้าได้ ก้คงใช้เวลานานอยู่ แต่ตอนนี้ขอให้หัวใจมันรุ้สึกไปก่อน ไว้ถึงจุดที่ควรพอแล้วกันค่อยเลิกรุ้สึก 55555555