สวัสดีค่ะ เรื่องนี้เป็นนิยายแต่งทั้งหมด โดยมีเค้าโครงมาจากเรื่องจริงบ้าง30% และอีก70% เป็นการแต่งเพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่าน การเขียนของเราอาจจะยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จะพยายามฝึกฝนให้ดีขึ้น ภาษาเขียนอาจมีตกหล่นไปบ้าง ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะค่ะ

แนะนำตัวละคร

หมอเจมส์     คุณหมอแผนกอายุรกรรม ผู้เงียบขรึม และโลกส่วนตัวสูงมาก
นับดาว      วิศวะกรหญิง ผู้มีความคิดดี ฉลาด แต่ชีวิตไม่เคยมีแฟนเลยจนอายุ25ปี
วายุ           เพื่อนชายของนับดาว ที่ทำทุกอย่างเพื่อนับดาว และไม่เคยคิดกับนับดาวเกินกว่าคำว่าเพื่อนรัก
หมอจีนส์      น้องสาวของหมอเจมส์ คู่กัดตลอดกาลของวายุ เป็นเพื่อนของนับดาว
ไมร่า           สาวสุดเปรี้ยวแฟนของหมอเจมส์


**************************************************

                ณ บ้านริมคลองแถวอัมพวา นับดาว สาวสวยในวัย 25 ปี นั่งห้อยขาเล่นน้ำอยู่หลังบ้านพัก บรรยากาศที่แวดล้อมไปด้วยต้นไม้และสายน้ำ ลมเย็นเอื่อยๆ นิ่ง โชยมา ระหว่างที่นับดาวนั่งซึมซับกับบรรยากาศบ้านสวน แม่ก็เรียกให้มาช่วยทำอาหาร เพื่อไปส่งให้ลูกค้าที่มาพักโฮมสเตย์แห่งนี้
แม่**      นับลูกมายกอาหารไปส่งให้แม่ที นับ.........นับ........ไอ้นับ แม่เรียกไม่ได้ยินรึไง
เรา**      ได้ยินอยู่ แม่ก็นะ หนูกำลังเดินมา ตะโกนแบบนี้ แขกได้หนีกันหมด หาความสงบไม่เคยได้เล้ย
แม่**      เอาข้าวต้มไปส่งห้อง 105 ให้แม่ที เอาวางไว้ที่โต๊ะหน้าประตูแล้วเคาะเรียกละ ไม่ใช้เปิดพรวดพราดเข้าไป
เรา**      แม่ แม่ นับโตแล้ว รู้อะไรอยู่หรอกน่า เออ แม่ แล้วพ่อไปไหนอะ หายไปแต่เช้าละ
แม่**      พ่อไปเก็บลูกตาล มาให้แม่ทำขนม แล้วเราจะเอากลับกรุงเทพด้วยมั๊ย เอาไปฝากเจ้ายุมันด้วย
เรา**      แม่ ป่านนี้มันจ้ามใหญ่แล้วมั๊ง ลองให้หนูไม่หิ้วไป มันได้พังคอนโดแน่ๆ ไหนละข้าวต้ม หนูจะได้ยกไป // หันซ้ายหันขวาไปมองหา
แม่**      จะหันไปไหน อยู่ตรงหน้าแกนั่นแหละ ยกไปได้แล้ว คุณเค้าจะได้ทาน กำลังร้อนๆ อยู่

                เรารีบยกไปก่อนที่แม่จะบ่นมากไปกว่านี้ เดินตามทางไปเรื่อยๆ จนถึงห้อง 105 เราวางข้าวต้มไว้แล้วเคาะแจ้งให้ผู้พักทราบว่ามีอาหารวางอยู่ด้านหน้าห้อง เรากำลังจะหันหลังก็ได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมา “ โห ล่อกันแต่เช้าเลยเว้ย” เราได้แต่คิดในใจ แล้วรีบเดินออกมา
               
                มองสายน้ำที่ไหลไปเรื่อยๆ ก็นั่งคิดถึงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ช่วงนั้นมีแต่ความสนุก ไม่มีเรื่องให้ทุกข์ใจ ถึงแม้ว่าตอนนั้นเราจะเหนื่อยขนาดไหนก็ตาม เราเกิดมาต้นทุนชีวิตต่ำกว่าคนอื่น ก็ต้องดิ้นรน เพื่อให้ตัวเองได้เรียน ที่บ้านตอนนั้น เปิดอู่ซ่อมรถ แล้วพี่ชายคนโต พี่นัท สอบชิงทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ พี่นพ ฝาแฝดของพี่นัท เรียนครูอยู่ที่มหาลัยแห่งหนึ่งทางภาคเหนือ เราสงสารพ่อกับแม่ที่ต้องเหนื่อยมาก เราไม่อยากเป็นภาระให้ท่าน ก็ต้องทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบ และที่มหาลัย ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราไม่เคยคิดจะมีแฟนอีกเลย