ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า?

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ตัวผมมีอาชีพเป็นนักส่งเสริมด้านการเกษตรอยู่ที่โรงน้ำตาลแห่งหนึ่งในภาคอีสาน ซึ่งการทำงานของนักส่งเสริมนี้ จำเป็นที่จะต้องพบปะกับชาวไร่ แน่นอนว่าถ้าพูดถึงชาวไร่แล้ว พวกเขาจะอยู่ที่ไหนไม่ได้เลยนอกจากในไร่ ทุกๆวันผมจะต้องออกไร่พี่เข้าหาชาวบ้านในการส่งเสริมทีละหลังๆ ซึ่งมันจะเป็นเหมือนปกติมาก ถ้าผมไม่ได้ถูกย้ายมาที่เขตๆหนึ่ง ที่นั่นเป็นเขตที่ค่อนข้างห่างไกลจากตัวเมืองพอสมควร ทางเขาไปยังเขตที่ใช้เป็นที่ทำงานของผมก็ค่อนข้างจะกันดาร เรียกได้ว่า ถนนลูกรักยังไม่มีมาเยือนให้เห็นเลย เมื่อผมมายังเขตใหม่แล้ว ผมก็เริ่มสำรวจที่ทำงานใหม่ของผม ที่นี่มีพนักงานประจำกันอยู่แค่สองคนซึ่งถ้ารวมผมก็เป็นสาม มีหัวหน้า และพนักงานส่งเสริมอย่างผม ผมค่อนข้างจะแปลกใจพอสมควรที่เห็นว่าที่ทำงานใหม่ของผมนั้น นอกจากคนจะน้อยแทบไม่มีแล้ว สำนักงานยังดูรกร้าง เหมือนกับไม่ได้ถูกใช้มาเป็นปีๆ แม้ว่าจะยังมีไฟฟ้ากับน้ำแต่สภาพโดยรวมของมันแล้วช่างไม่น่าภิรมย์เอาซะเลย ผมคิดกับตัวเองในใจว่า "เพราะทำเกณฑ์ไม่ถึงเป้าแบบนี้ มิน่าล่ะเขตนี้ถึงจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่" เมื่อผมย้ายเอกสารและอุปกรณ์การทำงานเข้ามาในสำนักงาน จัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมจึงหาบ้านพักในหมู่บ้านไกล้ๆกับสำนักงานทันที
  บ้านพักของผมอยู่ห่างจากตัวสำนักงานเพียงแค่ฟากหนึ่งของถนน ผมคิดว่าถ้าผมต้องอาศัยอยู่ภายในสำนักงานผมคงจะเป็นบ้าไปก่อนแน่ๆ ยังดีที่แถวนี้มีบ้านพักอยู่ หลังจากได้ที่พักและที่ทำงานเรียบร้อยแล้ว กิจวัตรของผมก็เริ่มต้นขึ้น
   ผมทำงานของผมเหมือนอย่างเคย ผมลืมบอกไป ผู้ที่มอบหมายงานให้ผมไม่ใช่หัวหน้าแต่อย่างใด โปรแกรมจากโรงงานจะเป็นคนส่งข้อมูลให้ผมว่าต้องไปหาชาวบ้านคนไหน ดังนั้น ทุกๆวันผมแทบจะไม่ได้เจอกับหัวหน้าหรือเพื่อนร่วมงานของผมอีกคนเลย มันจะเป็นการยาก ถ้าต้องให้ผมสนิทสนมกับคนเหล่านั้น เพราะสองคนนั้น นอกจากเวลาเย็นๆกับหัวค่ำแล้ว ผมจะไม่เคยเจอเขาเลย
   ตั้งแต่ต้นเรื่องมาจนถึงตอนนี้ คุณผู้อ่านยังมองไม่ออกใช่มั้ยครับว่าผมกำลังจะสื่อถึงเรื่องอะไร ?
   มีอยู่วันหนึ่ง หลังจากเลิกงาน วันนั้นเป็นวันที่ผมทำงานเสร็จเร็ว ผมถึงเลิกงานในช่วงบ่ายสามโมง ผมคิดว่าตู่เย็นของผมควรจะถึงเวลาที่ต้องเติมเต็มมันแล้ว ผมจึงเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อหาซื้อของกินเข้าตู้เย็น ในขณะที่ผมกลับมาถึงบ้าน ก็มีชาวไร่คนหนึ่งเดินเข้ามาถามผมแบบกล้าๆกลัวว่า "หัวหน้าครับ หัวหน้าเฮ็ดงานอยู่ไสครับ มื้อนี้ผมไปหาหัวหน้าอยู่ที่เขตคือบ่เห็น" ผมเลยชี้ไปยังสำนักงานที่อยู่ตรงข้ามบ้านผมแล้วบอกแกกลับไปว่า "ผมทำงานอยู่ที่นั่นครับ วันนี้ผมไม่ได้อยู่สำนักงาน พ่อเลยไม่เห็นผมครับ" แล้วผมก็หัวเราะแก้เก้อไป แต่ชาวไร่คนนั้นกลับไม่ยิ้มเลยสักนิด แถมยังทำสีหน้าตกใจปนกลัวๆ ยังไม่ทันที่ผมคิดว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปชาวไร่คนนั้นก็ขอตัวกลับไปเสียก่อน ผมไม่สนใจอะไร เลยกลับเข้าบ้านไปเหมือนปกติ
   ผมไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองรึเปล่า แต่ผมทำงานที่นั้นมากำลังจะเข้าเดือนที่สองแล้ว ทุกครั้งที่ผมนัดชาวไร่มาสำนักงาน ผมจะไม่เห็นใครเลยสักคน ทั้งๆที่ผมรอพวกเขาอยู่ในสำนักงานทั้งวัน พอถามว่าพวกเขาไปรอที่ไหน เขากลับบอกว่าไปรอผมอยู่ที่สำนักงานอีกแห่งหนึ่งซึ่งผมยังไม่เคยไป แต่คากว่าอาจจะอยู่ไกล้ๆกัน เป็นแบบนี้ตลอดเลย บางครั้งก็แอบบน้อยใจนิดๆ ทั้งๆที่เราคอยดูแลช่วยเหลือพวกเขาเวลาที่ต้องการแต่เรื่องเล็กๆน้อยๆพวกเขากลับมาหาผมไม่ได้ พอถามว่าทำไมถึงไม่มา พวกเขาแทนที่จะตอบกลับเดินหนีผ่านไปดื้อๆ ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร หรือบางที นี่อาจจะเป็นธรรมเนียมของชาวบ้านที่นี่ก็ได้ คุณผู้อ่านคิดว่าอย่างไรกันบ้างครับสำหรับเรื่องนี้ ?

ว่างๆผมจะมาเฉลยบทสรุปเรื่องนี้นะครับ ตอนนี้ผมกำลังยุ่งมาก