เคยคิดถึงแฟนเก่าแบบลืมไม่ได้มั้ยครับ ทั้งๆที่เขาทิ้งเราไป😭

ขอโทษนะครับ อาจจะยาวหน่อย เรื่องมีอยู่ว่า ตอนนี้ปี 2560 ผมอายุ22จะ23เดือนหน้า ซึ่งย้อนกลับไป ปี2557 ผมอายุ19 ผมมีแฟนอยู่คนนึง เธอชื่อ เอมมี่  เธอเป็นเพื่อนในเฟสบุ้คผมมานาน ซึ่งเราไม่เคยคุยกัน จนวันนึงผมตัดสินใจทักไปคุยและเธอก็คุยกับผม เราคุยกันเรื่อยมา จนมีวันที่ผมได้นัดเจอกับเธอ ผมไปส่งเธอที่โรงเรียน ตอนนั้นเธออายุ18 ผมรักเธอมาก เพราะผมรู้สึกโชคดีที่ได้คบกับเธอและเธอเลือกผม จากผู้ชายทั้งหลายในเฟสที่จีบเธอ ผมรักมากแบบที่ไม่เคยรักใครแบบนี้มาก่อน เพราะเธอนิสัยดีน่ารักและสวยเพร่ะเธอเป็นลูกครึ่ง ไทย-แคนาดา ผมเป็นคนแรกของเธอ แต่เธอไม่ใช่คนแรกของผม ซึ่งตอนนั้นผมไม่ได้ทำงาน ผมอมรับว่าตอนนั้นขายยาเสพติด ซึ่งเธอรู้และเตือนผมประจำว่าไม่ดี ให้หยุดทำ เราคบกันมีความสุขมาก ถึงแม้จะเป็นเวลาแค่4เดือน และเดือนที่5 ผมโดนจับในข้อหา จำหน่ายยาเสพติด จำคุก1ปี3เดือน ตอนแรกที่โดนผมเสียใจมากกลัว กลัวว่าเธอจะทิ้งกลัวอะไรหลายอย่าง เธอโดดเรียนมาเยี่ยมผมที่โรงพัก เอาสร้อยทองไปขายเพื่อจะหาเงินมาประกันตัวผมแต่มันไม่พอ ผมถามเธอตลอดถ้าเราต้องติดคุก เธอจะรอเรามั้ย เธอบอกว่ารอได้นานแค่ไหนก็รอ ผมมีหวังขึ้นมาเล็กและนี่เป็นครั้งแรกของผม และตำรวจก็ส่งผมไปที่ศาลเพื่อส่งไปฝากขังที่เรือนจำ ตลอดระยะเวลา4-5เดือน เธอไปเยี่ยมผมกับแม่ผมตลอด ผมถามตลอดว่ารอได้มั้ย เธอบอกจะรอ ซึ่งผมเสียน้ำตาทุกครั้งที่เธอมากับแม่ผม มานั่งเหงื้อไหลเพราะรอเยี่ยมผมอากาศคงร้อน พักหลังๆเธอมาบ้างไม่มาบ้างมีแต่แม่ผมที่มา และผมก็ได้รู้ว่าเธอไปคบกับผู้ชายคนใหม่ เหมือนใจสลายครับทำอะไรไม่ได้ เก็บความเจ็บปวดและแค้นอยู่ในใจ ผมหน้ามืดตาลายถึงขนาดด่าว่าแม่ผมเองว่าทำไมไม่ช่วยดูเอมมี้ให้ผม แม่ผมก็ร้องไห้ ผมส่งจดหมายหาเธอทุกวันหวังเล็กว่าเธอจะตอบกลับมา แต่ไม่มีว่างป่าว...หลังจากนี้มีแต่ความเศร้า ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาจนวันสุดท้ายผมไม่เคยหยุดฝันถึงเธอ ตื่นมาต้องมีน้ำตาแทนจะเป็นขี้ตา และถึงวันที่ผมได้กลับบ้าน ผมติดต่อเธอคนแรก เธอใช้เบอร์เดิม เราได้คุยกันและเธอบอกว่า เราไม่สามารถกลับมาคบกันได้แล้วเพราะเธอมีแฟนแล้ว ผมถามซ้ำๆผมต้องการเธอคืน ผมรักมากขนาดอยากได้คนที่ทำร้ายใจผม และผมก็ได้เตอเธอได้กอดได้จับมือในวันที่ฝนตก เหมือนย้อนเวลากลับไปวันที่ยังรักกัน😢 แค่ผมเห็นหน้าเธอความโกรธความแค้นความไม่ดีของเธอมันก็หายไปไม่รู้ทำไมเจ็บใจตัวเองเหมือนกัน มือมันสั่นน้ำตาไหลนองเหมือนไม่ใช่ผู้ชายไม่เคยเป็นกับใครเลย เธอยังยืนยันคำเดิมคือกลับไปไม่ได้แล้ว เธอขอโทษผม เธอบอกว่ากำลังหวั่นไหวกับคนที่เข้ามาเธอเลยเบนใจไปให้คนอื่นและลืมผมไป ช่วงเวลาตั้งแต่ปี 57-60 จะ61ละ เธอก็จะแต่งงานละ ผมยังไม่สามารถลืมเธอได้ลองคบคนอื่นก็ไม่รู้สึกเต็มที่เหมือนเธอ ไม่เข้าใจอาการนี้ใครเป็นบ้างครับ มันทรมานอยู่ในใจ ต้องคอยแอบส่องเฟสเธอประจำ แต่พอส่องแล้วก็เจ็บปวดแต่ทำไงละ มันอยากรู้ว่าเธอเป็นไง เคยคิดถึงกันสักนิดมั้ย เชื่อมั้ยครับ ผมยังจำเบอร์โทรเธอได้ทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจจำเลย ทุกวันนี้เคยโทรไปแต่ไม่กล้าพุดโทรไปแล้ววาง หลายปีผ่านมาความรู้สึกเหมือนวันแรกแต่แค่ไม่มีเธอ นั่งนึกวันวานอยากย้อนเวลา ขับรถผ่านที่ๆๆเคยนั่งเล่นกัน ร้านข้าวที่เคยกิน มันอาจเป็นช่วงเวลาสั้นๆสำหรับบางคน แต่กับผม มันกินลึกไปถึงก้นบึ้งหัวใจ รบกวนใครเคยเป้นแบบนี้แล้วแก้ไขยังไง ขอบคุณล่วงหน้าครับ