คือ เขาเป็นเพื่อที่ผมเห็นในวันแรกที่เจอกัน ตอนนี้ผมอายุ16ปีนะครับ หรือม.4 ผมได้เจอเพื่อนใหม่เยอะเลย แต่จะมีอยู่คนนึง ผมรู้สึกดีกับเขาครับ เพื่อนผู้ชายผมอยากที่จะเป็นเพื่อนกับเขา ผมจึงเข้าไปทักทาย หรือง่ายๆคือผมเป็นฝ่ายยื่นพันธมิตรให้กับเขาก่อน เพื่อที่เราจะสร้างมิตรภาพด้วยกัน ผมเคยคิดไว้ว่าผมจะมีเพื่อนคนนึง คนเดียวที่ผมรักที่สุด รู้ใจผมที่สุด จนกว่าจะจบม.6 [และแล้วความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มขึ้น ผมเริ่มไปตีสนิท เริ่มที่จะพูดคุย พอผ่านมาได้สักเดือนหนึ่งผมก็เริ่มที่จะเข้าไปในวงจรชีวิตเขามากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัว และอื่นๆ ผมสนับสนุนช่วยเหลือเพื่อนคนนี้เต็มที่ เทอมแรกที่ผมคบมาตอนนั้นยังไม่ได้ถูกคอกันเท่าไหร่หรอกครับ มีขัดคอกันบ้าง มีแต่ผมคนเดียวที่เป็นฝ่ายให้และทำอะไรดีๆให้ลับหลังตลอด โดยที่เขาไม่รู้ตัว เขาเป็นคนที่สันโดษพอสมควร นานเข้าผมก็รู้สึกว่าสิ่งที่ผมให้ไปไม่มีความหมาย เขาเริ่มทำอาการออกห่าง เริ่งที่จะเหมือนรู้สึกรำคาญ แสดงออกอ้อมๆ ผมก็รู้สันฐานดี ในตอนนั้นถ้าผมเข้าไปยุงในชีวิตเขามากกว่านี้คงจะมองหน้ากันไม่ติด ผมก็ได้แต่เก็บคำพูดเอาไว้ เห็นหน้ากันบ้างแต่ไม่พูดด้วย เขาก็ไม่พูดกับผมเหมือนเคย ผมรู้สึกแย่มาก ที่ผมทำให้เขาไปได้แค่นี้เองหรอ เหมือนกับผมอยากจะเป็นเพื่อนเขาฝ่ายเดียว เขากลับไม่สนใจอะไรเลย ทั้งๆที่ผมก็มีเพื่อนเยอะนะ เพื่อนเก่า แต่ผมเลือกที่จะมีเขาเป็นเพื่อนรักเพียงแค่คนเดียว แปลกนะผมให้ความสำคัญกับเขามาก ผมแคร์เขามาก จนผมต้องตีตัวออกห่างจากแฟนไปสักพักเลยแหละ ผมก็ได้นั่งเก็บมาคิดน้อยใจอยู่คนเดียว มีเหตุการณ์หนึ่งก่อนจะปิดภาคเรียนที่ 1 "เพื่อนผมคนนี้เขาติด 0 ไม่ผ่าน ผมอดช่วยไม่ได้ ทั้งๆที่ผมไม่เคยทำมาก่อนกับเพื่อนคนไหนๆ ผมก็ได้ไปขออาจารย์นั่งแก้ 0 ให้เขาทั้งวัน ผมได้โทรไปบอกกับแม่ของเขา แม่เขาก็เห็นใจลูกจึงนำงานที่บ้านของเขามาให้ ในตอนนั้นเขาไปออกค่าย รด. เขามาแก้ 0 ไม่ได้ ผมก็แก้ให้จนเสร็จ" ต่อมาเขาก็ผ่านในรายวิชานั้น ผมดีใจมาก ดีใจในแบบที่บอกไม่ถูก ผมจึงไปบอกเขาในตอนนั้น ผมได้คำตอบกลับมา ว่า"เ สื อ ก ว ะ" ในมุมมองของผมดูว่ามันเหมือนคำดูถูกนะ ทั้งๆที่ตอนนั้นงานที่ผมค้างอาจารย์อยู่ก็ยังทำไม่เสร็จ ผมได้มานั้งแก้ 0 ให้เขาทั้งวัน ผมเอาเวลาของผมที่จะได้ทำงานอื่นๆมาแก้ 0 ให้เขาในวันสุดท้าย ผมรู้สึกแย่นิดๆ รู้สึกเสียความรู้สึก ผมก็เงียบไม่ได้ตอบเขาไป หลังจากจบเหตุการณ์วันนั้นไปได้สักพัก ประมาณ 1 สัปดาห์ ผมก็ได้ยินคำขอโทษจากเขา แต่หารู้ไม่ ผมไม่ได้โกรธอะไรเขาเลย เพราะผมไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะไปโกรธเขา ผมดีใจนะผมก็ได้แต่บอกตัวเองว่า อืม ผมจะทำทุกอย่างทำให้ดีที่สุด เพื่อที่จะให้เขาได้รู้ว่า ผมรัก และห่วงเพื่อนคนนี้มากแค่ไหน ผมรู้สึกผูกพันธ์กับเขามาก ปิดเทอมไป1เดือน เรามาเจอกันใหม่ เขาก็ยังเป็นเหมือนเดิม ยังตีตัวออกห่างจากผม แต่ผมก็ไม่คิดที่จะเลิกเป็นเพื่อนเขาหรอกครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด ผมไม่รู้นะว่าเขานั้นรู้สึกยังไงกับผม ผมแค่อยากมีเพื่อนรัก 1 คน คนนี้ที่ผมสามารถไว้ใจเขาได้ ] ผมควรทำอย่างไรครับเขาถึงจะรับรู้ในสิ่งที่ผมทำลงไป ผมแค่อยากให้เขาแคร์ผมบ้าง กอดคอกัน เป็นเพื่อนรักกันไปแบบปกติ ไม่ต้องฝืนใคร หรือไม่ต้องมีคนใดคนนึงกำลังพยายามทำอยู่ (ผมบอกกับตัวเองไว้ว่า "แกจะเป็นเพื่อนรักกูคนเดียว ตลอดไป กุจะขอเรียกแกว่าเพื่อนรักเพียงคนเดียว เท่านั้น)
ขอปรึกษาเรื่องเพื่อนหน่อยครับ!