คือ มันเริ่มมาจากการที่เราเครียดบ่อยๆอ่ะค่ะ เครียดเรื่องนั่นเรื่องนี่ เยอะแยะไปหมด แล้วไม่ค่อยได้ระบายหรือเล่าให้ใครฟังเท่าไหร่
แล้ววันนึงเราก็มาถึงจุดที่ เรานั่ง "หัวเราะคนเดียว"และ"นั่งยิ้มคนเดียว"อ่ะ โดยที่บางครั้งเพื่อนๆก็นั่งคุยเรื่องทั่วๆไป แต่เรากลับหัวเราะออกมา เพื่อนๆก็จะหันมามองแบบว่า "เฮ้ยมันเป็นอะไร" คือเราก็ไม่เข้าใจตัวเอง
แต่ในความรู้สึกเราเหมือนกับว่าเราปิดกั้นความเครียด ความทุกข์ใจ โดยการปลดปล่อยมันออกมาแบบนี้รึเปล่า เราก็ไม่เข้าใจ
สงสัย ว่าตัวเองเป็นอะไร
แล้ววันนึงเราก็มาถึงจุดที่ เรานั่ง "หัวเราะคนเดียว"และ"นั่งยิ้มคนเดียว"อ่ะ โดยที่บางครั้งเพื่อนๆก็นั่งคุยเรื่องทั่วๆไป แต่เรากลับหัวเราะออกมา เพื่อนๆก็จะหันมามองแบบว่า "เฮ้ยมันเป็นอะไร" คือเราก็ไม่เข้าใจตัวเอง
แต่ในความรู้สึกเราเหมือนกับว่าเราปิดกั้นความเครียด ความทุกข์ใจ โดยการปลดปล่อยมันออกมาแบบนี้รึเปล่า เราก็ไม่เข้าใจ