อยากตามหาผช.คนนั้นให้เจออีกสักครั้ง

มันเป็นเรื่องหนึ่งที่ค้างคาใจเรามาโดยตลอดและแอบหวังนิดๆว่าจะได้เจอเขาอีกสักครั้งนึง แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตามหาเขายังไงดี เลยลองมาตั้งกระทู้นี้ดูค่ะ เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง  ก่อนอื่นต้องเล่าก่อนนะค่ะว่าเราได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งด้วยเหตุบังเอิญ เนื่องจากพี่ชายของเราได้ประสบอุบัติเหตุ จึงต้องพักตัวที่ร.พ.ด้วยความที่เราเป็นน้องสาวก็เลยต้องไปนอนเฝ้าพี่ชาย แล้ววันหนึ่งมีผช.3คนถือของฝากพะรุงพะรังเข้ามาเยี่ยมพี่ชาย ซึ่งตอนนั้นเราก็คิดว่าคงจะเป็นเพื่อนของพี่ชายมั้ง ด้วยความที่พี่ชายเป็นคนที่ค่อนข้างหวง ในทุกๆครั้งที่เพื่อนของพี่ชายมาหาที่บ้าน พี่ก็จะให้เราเข้าบ้านตลอด ครั้งนี้เราก็รู้หน้าที่ดีก็เลยหลีกทางออกไปเดินเล่นข้างนอกให้เขาได้คุยกัน พอสักพักใหญ่ด้วยความที่คิดว่าเขาน่าจะกลับกันหมดแล้ว และกลัวว่าพี่ชายจะอยู่คนเดียวด้วย เราก็กลับที่ห้อง แล้วพบว่าพวกเขายังคงคุยกันอยู่ เราก็ไม่รู้จะทำยังไง ไหนๆก็เข้ามาแล้วเราก็เลยแอบนั่งอยู่แบบห่างๆ นั่งเล่นโทรศัพท์ไม่สนใจใครตามประสาเราไป แล้วจู่ๆมีพี่คนหนึ่งเดินมาแล้วหันมาพูดกับเราประมาณว่าคุ้นหน้าเราจัง เราก็เงยหน้าหันไปพูดกับพี่เขา (ในใจนี่แบบ อู้ยยย ทำไมพี่เรามีเพื่อนน่ารักจัง) แต่ตอนนั้นคือเก็บฟอร์มตัวเองไว้ให้นิ่งสุด พอคุยไปคุยมาพี่เขาก็บอกว่าเคยเจอเรา ด้วยความที่เราไม่เชื่อก็เลยหันไปมองที่เพื่อนพี่เขาอีก2คน พี่เขาก็หันมาพยักหน้า อารมณ์ประมาณว่าใช่ๆเคยเจอเรา เราก็เลยถามว่าเคยเจอที่ไหนคะ พี่เขาก็บอกจำไม่ได้ จำได้ว่าเคยเจอ (ในใจตอนนั้นคือหน้ากุโหลขนาดนั้นเลยอ่อเนี่ย5555) แล้วพี่เขายังถามต่ออีกว่าเรียนร.ร......นั้นมั้ย ด้วยความที่พี่จับตามองอยู่ เราก็อยากให้การสนทนานั้นจบๆไป ก็เลยบอกเขาไปว่า อ่อป่าวค่ะ จำคนผิดแน่เลย (คือเอาจริงๆร.ร.ที่พี่เขาบอกมาคือร.ร.ที่เราเรียนตอนม.1-ม.2 แล้วหลังจากนั้นเราก็ย้ายไปอีกร.ร.นึง ถ้าพี่เขาเจอเรา ก็คงเจอเราตอนม.1ม.2ล่ะมั้ง ซึ่งมันก็นานมากแล้ว อีกอย่างคือถ้าเป็นเพื่อนพี่เรา ทำไมไม่เคยเห็นว่าจะมาหาพี่ที่บ้านเลย แต่ด้วยที่พี่มีเพื่อนเยอะ ก็ไม่ได้สงสัยอะไรมากเท่าไหร่) พอพี่เขากลับ เราก็ถือโอกาสถามพี่ชายว่านั่นเพื่อนพี่อ่อ ไม่เคยเห็นเลย พี่ก็บอกไม่ใช่ แต่เขาเป็นคนที่ขับรถมาชนพี่ต่างหาก(หรือเรียกง่ายๆว่าคู่กรณีนั่นแหละ) พี่ยังบอกอีกว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกับรุ่นพี่ที่พี่ชายรู้จัก ยิ่งทำให้ต่อมอยากรู้เราทำงานเข้าไปอีกสิค่ะ แต่ยังไงล่ะ ถามพี่หรอ? อย่าหวังว่าจะได้คำตอบค่ะ วันนั้นก็เลยนั่งคิดแล้วคิดอีก แต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดี แต่ก็แอบคุ้นๆหน้าเพื่อนของเขาอยู่หน่อยๆ พอเย็นๆพ่อก็เอาเสื้อผ้ามาให้ ก็ได้นั่งคุยกับพ่อถึงอาการของพี่ชาย แล้วคุยถึงเรื่องที่พี่ที่มาเยี่ยมวันนี้ พ่อก็บอกว่าผช.3คนนั้นไหม (ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าพ่อมาเฝ้าพี่ชายตั้งแต่ตอนพี่ชายถูกส่งตัวเข้าร.พ.ในตอนดึก ซึ่งเราก็ค่อยตามมาเฝ้าทีหลัง และแน่นอนว่าในวันส่งตัวเข้าร.พ.พ่อจะรู้หมดว่าใครมาส่งที่ร.พ.หรือใครมาเยี่ยม) ทีนี้แหละค่ะ พ่อก็ชื่นชมในตัวเขาเหลือเกิน เขาเป็นคนมีความรับผิดชอบมั่งแหละ มีน้ำใจเอาของฝากมาให้มั่งแหละ จ้าพ่อจ้า หลังจากวันนั้นพี่เขาก็มาเยี่ยมพี่ชายที่ร.พ.อยู่บ่อยๆ พอพี่เขามา เราเองก็หลีกทางออกไปข้างนอกทุกครั้ง เห็นหน้ากันแค่แว๊บๆและแทบไม่ได้คุยกันด้วยซ้ำ จนก่อนวันที่พี่จะออกจากร.พ.หนึ่งวัน พี่เขาไม่ได้มาเยี่ยมที่ร.พ. ตอนนั้นในใจก็เริ่มกระวนกระวาย เพราะปกติพี่เขาจะมาเยี่ยมพี่ชายทุกวัน แต่คราวนี้กลับเป็นแม่ของพี่เขามาเยี่ยมแทน  และมาถึงวันที่พี่ต้องออกจากร.พ.จริงๆ ครอบครัวของพี่เขาก็ตกลงมาช่วยรับผิดชอบเรื่องค่ารักษาพยาบาล แอบลุ้นอยู่เหมือนกันว่าพี่เขาจะมาด้วยมั้ย สรุปมาจ้าา วันนั้นก็เป็นอีกวันที่เราก็ได้เจอพี่เขาอีกครั้ง แต่เราก็ไม่ได้คุยอะไรกันเลย ได้แค่ไหว้และยิ้มทักทายกันตามมารยาท และเหมือนกับว่าวันนั้นเป็นวันที่เราได้เจอกันครั้งสุดท้าย หลังจากวันนั้นเราก็เลยพยายามตามหาพี่เขาทุกวิถีทาง ทั้งจากเฟสรุ่นพี่ที่เรารู้จัก ตามหาจากกลุ่มศิษย์เก่า ลองถามเพื่อนร.ร.เก่าว่ารู้จักพี่คนนี้มั้ย ผลลัพธ์ออกมาคือไม่เจอ ไม่รู้จัก ไม่มีวี่แววใดๆ ตอนนั้นเราเองก็เริ่มท้อ และหลังจากนั้นก็ไม่ได้ตามหาอีกเลย จนมาถึงตอนนี้เราก็เลื่อนดูรูปในโทรศัพท์ปกติ แว๊บไปเจอรูปๆหนึ่ง จำได้ว่าแอบถ่ายพี่เขาไว้ เลยทำให้นึกถึงและอยากเจอพี่เขาอีกสักครั้งนึงอีกครั้ง หวังไว้เล็กๆว่าอยากให้พี่เขาได้เข้ามาอ่านด้วยแหละ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้เจอพี่เขาอีกเมื่อไหร่ และไม่รู้ว่าพี่เขาจะจำเราได้อีกรึเปล่า ทุกวันนี้เรื่องนี้มันเป็นเหมือนปมที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจเราตลอดเลยค่ะ ถ้าเกิดย้อนกลับไปได้จริงๆ ก็อยากจะคุยกับพี่เขาให้มากกว่านี้และจะไม่เดินหลีกไปข้างนอกแบบนั้นอีก👦
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของเรานะคะและฝากถึงหลายๆคนนะคะ จะเรื่องอะไรก็ตามอะค่ะ ไม่ว่าจะเรื่องการทำงาน หรือว่าเรื่องความรัก ถ้าเราอยากทำก็ทำไปเลยค่ะ เราจะได้ไม่ต้องมาเสียใจและโทษตัวเองทีหลังว่า ทำไมวะ ตอนนั้นทำไมเราถึงไม่ทำมัน