ทำตัวแบบนี้กับเพื่อนมันแย่มากไหม?

กลุ่มเรามีประมาณ 8 คนได้ค่ะ เรื่องมีอยู่ว่าเราอยู่ห้องเดียวกับเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทในกลุ่มตอนม.ต้น พอมาตอนม.ปลายเราคะแนน(วิชาเฉพาะ)ในสายสูงกว่าเพื่อนสองคนที่อยู่ห้องเดียวกับเราค่อนข้างมาก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้คะแนนเราตก เราเคยถามเพื่อนเราว่ารู้สึกยังไงไหมที่คะแนนเราสูงกว่า เพราะเพื่อนสองคนนี้มีท่าทีหมั่นไส้(แบบแกล้งเล่นๆ)ค่อนข้างบ่อย พอมาวันหนึ่งเพื่อนเราสองคนนี้ไปไหนก็ไม่ชวนเรา กินข้าวก็ไปกินกันแค่สองคน เราชวนก็ไม่ไปแต่หลังจากนั้นก็ไปกินทีหลังเรา(เดินสวนกัน) อาจเพราะพวกเขานั่งติดกันด้วยแต่เรานั่งอีกที่เพราะกลัวตัวเองชวนเพื่อนคุยจนไม่เป็นอันเรียน(มันเป็นระบบแรนด้อมแต่แลกได้) ส่วนตัวเราเป็นคนที่ค่อนข้างขี้เหงา พอมาเจอแบบนั้นเรายิ่งเหงาขึ้นไปอีก เราเริ่มไปห้องสมุดคนเดียวบ่อยขึ้น(ปกติเราค่อนข้างจะอยู่กับแค่สองคนนี้) ทานข้าวเราก็ทานคนเดียว คุยกับคนอื่นทั่วๆไปเพราะไม่มีคู่คุย ตอนนั้นเราจำได้ว่าทั้งโกรธทั้งเสียใจกับสองคนนั้น เราไม่คุยกับพวกเขาไปหลายวัน พวกเขาถึงจะรู้ว่าเราโกรธ แต่หลังจากนั้นเหมือนเราชินที่จะอยู่แบบนั้นทำให้ขี้เกียจไปกับพวกเขาเอง จนเราไปเที่ยวหาเพื่อนในกลุ่มที่อยู่ต่างห้อง เราอยู่กับพวกเขาเรารู้สึกสนุกดี คุยได้หมดเพราะเป็นพวกบ้าๆเหมือนๆกัน ต่างจากเมื่อก่อนที่เราคุยกับสองคนนั้นแล้วจะโดนบ่น สภาพนั้นไปเป็นเดือนจนเราชิน หลังๆมาเราตอนพักเราก็ไปหาเพื่อนที่ห้องอื่นมากขึ้น ไปสิงทางนู้นมากขึ้น เราค่อนข้างมีความสุขที่คุยเรื่องอะไรก็ได้แถมมีเรื่องฮาๆตลอด แต่อีกใจเราก็แอบคิดว่าพวกเขาจะรู้สึกว่าเราทิ้งพวกเขามั้ยนะ เพราะเราอยู่กับพวกเขามาโดยตลอดม.ต้น หลังๆมาเราไม่ค่อยได้อยู่กับพวกเขามากเพราะตอนพักเราไม่ห้องสมุดก็ห้องอื่น เรารู้สึกไม่ค่อยชินกับการอยู่กับพวกเขาแล้วด้วย หลังๆมาพวกเขาชวนไปไหนเราก็เป็นฝ่ายปฏิเสธเอง(เพราะรู้สึกขี้เกียจ) บางทีพวกงานกลุ่มทำเป็นคู่เราก็จะไปหากลุ่มเอง เพราะพวกเขาอยู่ด้วยกันตลอดเลย กลุ่มเรามีประมาณ 8 คนได้ค่ะ เรื่องมีอยู่ว่าเราอยู่ห้องเดียวกับเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทในกลุ่มตอนม.ต้น พอมาตอนม.ปลายเราคะแนน(วิชาเฉพาะ)ในสายสูงกว่าเพื่อนสองคนที่อยู่ห้องเดียวกับเราค่อนข้างมาก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้คะแนนเราตก เราเคยถามเพื่อนเราว่ารู้สึกยังไงไหมที่คะแนนเราสูงกว่า เพราะเพื่อนสองคนนี้มีท่าทีหมั่นไส้(แบบแกล้งเล่นๆ)ค่อนข้างบ่อย พอมาวันหนึ่งเพื่อนเราสองคนนี้ไปไหนก็ไม่ชวนเรา กินข้าวก็ไปกินกันแค่สองคน เราชวนก็ไม่ไปแต่หลังจากนั้นก็ไปกินทีหลังเรา(เดินสวนกัน) อาจเพราะพวกเขานั่งติดกันด้วยแต่เรานั่งอีกที่เพราะกลัวตัวเองชวนเพื่อนคุยจนไม่เป็นอันเรียน(มันเป็นระบบแรนด้อมแต่แลกได้) ส่วนตัวเราเป็นคนที่ค่อนข้างขี้เหงา พอมาเจอแบบนั้นเรายิ่งเหงาขึ้นไปอีก เราเริ่มไปห้องสมุดคนเดียวบ่อยขึ้น(ปกติเราค่อนข้างจะอยู่กับแค่สองคนนี้) ทานข้าวเราก็ทานคนเดียว คุยกับคนอื่นทั่วๆไปเพราะไม่มีคู่คุย ตอนนั้นเราจำได้ว่าทั้งโกรธทั้งเสียใจกับสองคนนั้น เราไม่คุยกับพวกเขาไปหลายวัน พวกเขาถึงจะรู้ว่าเราโกรธ แต่หลังจากนั้นเหมือนเราชินที่จะอยู่แบบนั้นทำให้ขี้เกียจไปกับพวกเขาเอง จนเราไปเที่ยวหาเพื่อนในกลุ่มที่อยู่ต่างห้อง เราอยู่กับพวกเขาเรารู้สึกสนุกดี คุยได้หมดเพราะเป็นพวกบ้าๆเหมือนๆกัน ต่างจากเมื่อก่อนที่เราคุยกับสองคนนั้นแล้วจะโดนบ่น สภาพนั้นไปเป็นเดือนจนเราชิน หลังๆมาเราตอนพักเราก็ไปหาเพื่อนที่ห้องอื่นมากขึ้น ไปสิงทางนู้นมากขึ้น เราค่อนข้างมีความสุขที่คุยเรื่องอะไรก็ได้แถมมีเรื่องฮาๆตลอด แต่อีกใจเราก็แอบคิดว่าพวกเขาจะรู้สึกว่าเราทิ้งพวกเขามั้ยนะ เพราะเราอยู่กับพวกเขามาโดยตลอดม.ต้น หลังๆมาเราไม่ค่อยได้อยู่กับพวกเขามากเพราะตอนพักเราไม่ห้องสมุดก็ห้องอื่น เรารู้สึกไม่ค่อยชินกับการอยู่กับพวกเขาแล้วด้วย หลังๆมาพวกเขาชวนไปไหนเราก็เป็นฝ่ายปฏิเสธเอง(เพราะรู้สึกขี้เกียจ) บางทีพวกงานกลุ่มทำเป็นคู่เราก็จะไปหากลุ่มเอง เพราะพวกเขาอยู่ด้วยกันตลอดเลย อยากถามทุกคนว่าเราทำแย่ไหม