ก่อนอื่นผมขอบอกก่อนนะครับ ผมอยากระบาย ชีวิตการทำงานของผมเอง
ผมเพิ่งจบได้ประมาณ 2 ปี ผ่านการทำงานมา 3 ที่(ปัจจุบันทำงานอยู่บริษัทที่ 3) จบป.ตรีด้านพืช เป็นคนพูดเก่ง มีความฝันอยากเปิดร้านขายอาหาร อยากเก็บเงินตั้งตัว ผมเป็นคนภาคกลางไปเรียนไกลถึง เชียงใหม่หลังจากเรียนจบใหม่ได้งานแรก พนง.ธนาคาร (เอาไว้ก่อนกลัวไม่มีงานทำ) ก็ทำไปแล้วคิดว่าคงไม่ใช่ ที่เราจะไปขายสินเชื่อ เอาหนี้ไปให้เขากับดอกเบี้ยที่ค่อนข้างสูง ในขณะที่ทำอยู่ ก็พยายามหางานที่ตรงสายมาหน่อยครับ ผมอยู่กับสายธนาคารไม่ไหวจริงๆ ต้องทำยอดสูง แลกกับฐานเงินเดือนที่มากกว่าค่าแรงขั้นต่ำแค่ไม่กี่ร้อย แต่ก็พยายามทำงานให้เต็มที่ครับ เครียดมากจนปวดหัว จากเด็กอายุ 23 ปีหลังจากทำงานธนาคารมาสังเกตุเห็นผมหงอก 4-5 เส้น (ชีวิตดี) อดทนได้ 6 เดือนก็ได้งานใหม่ เป็นงานตรงสายครับ(ส่งเสริมการเกษตร) ก็ทำการลาออกที่เดิม หลังจากนั้นก็เริ่มทำงานที่ใหม่แบบมีความสุขครับ ไม่มียอดให้แบก ไม่ต้องแสกนนิ้ว งานอิสระ เข้าพบปะเกษตร (โรงงานเอาไปปล่อยตามพื้นที่) แต่เมื่อเวลาผ่านไปประมาณ 1 ปี ก็เริ่มมีความคิดอยากไปอยู่ใกล้ๆบ้านเพราะผมมาไกล ไม่ค่อยกลับบ้าน ก็เริ่มหางานใหม่ครับ ปรากฏว่าได้ครับ ไม่ไกลจากบ้านนัก อยู่จังหวัดใกล้เคียงและตรงสายงานที่เรียนครับ และ HR ของบริษัทก็ตกลงเรื่องเงินเดือนผมก็พอใจกับสิ่งที่เขาให้ครับ
พอมาเริ่มงานวันแรก ก็ทำการปฐมนิเทศน์ แนะนำตัวกับแผนกต่างๆครับ พอมาถึงตำแหน่งตัวเองก็เข้านั่งโต๊ะ หัวหน้าก็ถามแบบเสียงห้วนๆ หน้าตาไม่ยิ้ม "มีความรู้เกี่ยวกับ พืชมั้ย" ผมก็งงมองหน้าแก(ผมจบพืชมานะ) เหมือนแกจะไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ครับ ผมก้ตอบตามคำที่ถามมาครับ พอมาวันที่ 2 ก็มาแนวเดิมครับ ผมกำลังปรับตัว และถามอย่างกับอยู่มาจนชำนาญเรื่องนี้แล้ว พอผมตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง เพราะมันเป็นคนละพืชกับที่ผมดูที่ เชียงใหม่ครับ ต้องขอเวลาศึกษาเพิ่มเติมครับ แต่แกทำเป็นฟืนเป็นไฟ โมโห ไล่ผมกับพี่ให้ไปสอนงาน(พี่ตำแหน่งเดียวกับผม) พูดแบบว่า ตะคอกใส่เลย ตั้งแต่นั้นมาก็หาเรื่องด่า ว่าตลอด เรื่องเล็กๆน้อยก็ว่า เช่น ผมชอบสั่นขาและโต๊ะแกอยู่ข้างหลัง(โต๊ะไม่ติดกัน) และพูดว่า "สั่นขาทำไมพี่ไม่ชอบ ไม่ได้หาเรื่องใช่ไหม" โหผมนี่หมดศรัทธาเลย มีอีก แกถามผมว่า "รถของพี่....มาใช่ไหม เอาของมากี่ลูก" ผมก็ตอบสั้นๆ และก็ทำงานต่อไป แกก็ตะคอกมาอีกว่า "คุยกับพี่ทำไมไม่มองหน้า" ทำอะไรต้องรีบตลอดเวลา ต้องวิ่ง เดินไม่ได้ ไปมองแผนกอื่นเค้าก็หัวเราะแซวกันสนุกดี แต่แผนกผมหรอ หึหึ!! จากวันนั้นถึงวันนี้ ผมยังไม่รู้พูดดีๆกันไม่ได้หรือไง หรือจ้างมารองรับอารมณ์ ที่เก่าที่เชียงใหม่ไม่เห็นจะมีแบบนี้เลยพูดกันดีเรียกพี่น้องกันเต็มปาก กล้าปรึกษาทุกอย่าง พอมาเจอที่ใหม่คนละแบบเลย ผมคิดว่า "ที่ไหนก็มีเหมือนกันละ แบบนี้" แต่มันผ่านไปนานเข้าๆ ผมเริ่มไม่อยากไปทำงาน จะออกก็ออกไม่ได้ งานไม่ได้หาง่าย ยิ่งช่วงนี้ ข้าวยาก หมากแพง คงหายาก
ปล.๑ ถามว่าทำไมไม่อยู่ที่เก่า เพราะได้ที่ใกล้บ้านจะได้ดูแลแม่ด้วยครับ
ปล.๒ ผมเครียดหน่อยๆ ครับ ความฝันผมก็วางแผนไว้ ว่าจะเก็บเงินแต่มาเจอแบบนี้ T T
ปล.๓ ด่าได้ ครับไม่ว่ากัน (ไม่กล้าพูดให้ใครฟังจริงๆ สังคมการทำงานน่ากลัวมาก)
คำถาม
๑.ถ้าเป็นพี่ๆ ลุงๆป้าๆ จะทำยังไงกับปัญหานี้
ขอระบาย+ขอคำแนะนำ "ชีวิตการทำงาน"กับหัวหน้า"ปากร้าย"
ผมเพิ่งจบได้ประมาณ 2 ปี ผ่านการทำงานมา 3 ที่(ปัจจุบันทำงานอยู่บริษัทที่ 3) จบป.ตรีด้านพืช เป็นคนพูดเก่ง มีความฝันอยากเปิดร้านขายอาหาร อยากเก็บเงินตั้งตัว ผมเป็นคนภาคกลางไปเรียนไกลถึง เชียงใหม่หลังจากเรียนจบใหม่ได้งานแรก พนง.ธนาคาร (เอาไว้ก่อนกลัวไม่มีงานทำ) ก็ทำไปแล้วคิดว่าคงไม่ใช่ ที่เราจะไปขายสินเชื่อ เอาหนี้ไปให้เขากับดอกเบี้ยที่ค่อนข้างสูง ในขณะที่ทำอยู่ ก็พยายามหางานที่ตรงสายมาหน่อยครับ ผมอยู่กับสายธนาคารไม่ไหวจริงๆ ต้องทำยอดสูง แลกกับฐานเงินเดือนที่มากกว่าค่าแรงขั้นต่ำแค่ไม่กี่ร้อย แต่ก็พยายามทำงานให้เต็มที่ครับ เครียดมากจนปวดหัว จากเด็กอายุ 23 ปีหลังจากทำงานธนาคารมาสังเกตุเห็นผมหงอก 4-5 เส้น (ชีวิตดี) อดทนได้ 6 เดือนก็ได้งานใหม่ เป็นงานตรงสายครับ(ส่งเสริมการเกษตร) ก็ทำการลาออกที่เดิม หลังจากนั้นก็เริ่มทำงานที่ใหม่แบบมีความสุขครับ ไม่มียอดให้แบก ไม่ต้องแสกนนิ้ว งานอิสระ เข้าพบปะเกษตร (โรงงานเอาไปปล่อยตามพื้นที่) แต่เมื่อเวลาผ่านไปประมาณ 1 ปี ก็เริ่มมีความคิดอยากไปอยู่ใกล้ๆบ้านเพราะผมมาไกล ไม่ค่อยกลับบ้าน ก็เริ่มหางานใหม่ครับ ปรากฏว่าได้ครับ ไม่ไกลจากบ้านนัก อยู่จังหวัดใกล้เคียงและตรงสายงานที่เรียนครับ และ HR ของบริษัทก็ตกลงเรื่องเงินเดือนผมก็พอใจกับสิ่งที่เขาให้ครับ
พอมาเริ่มงานวันแรก ก็ทำการปฐมนิเทศน์ แนะนำตัวกับแผนกต่างๆครับ พอมาถึงตำแหน่งตัวเองก็เข้านั่งโต๊ะ หัวหน้าก็ถามแบบเสียงห้วนๆ หน้าตาไม่ยิ้ม "มีความรู้เกี่ยวกับ พืชมั้ย" ผมก็งงมองหน้าแก(ผมจบพืชมานะ) เหมือนแกจะไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ครับ ผมก้ตอบตามคำที่ถามมาครับ พอมาวันที่ 2 ก็มาแนวเดิมครับ ผมกำลังปรับตัว และถามอย่างกับอยู่มาจนชำนาญเรื่องนี้แล้ว พอผมตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง เพราะมันเป็นคนละพืชกับที่ผมดูที่ เชียงใหม่ครับ ต้องขอเวลาศึกษาเพิ่มเติมครับ แต่แกทำเป็นฟืนเป็นไฟ โมโห ไล่ผมกับพี่ให้ไปสอนงาน(พี่ตำแหน่งเดียวกับผม) พูดแบบว่า ตะคอกใส่เลย ตั้งแต่นั้นมาก็หาเรื่องด่า ว่าตลอด เรื่องเล็กๆน้อยก็ว่า เช่น ผมชอบสั่นขาและโต๊ะแกอยู่ข้างหลัง(โต๊ะไม่ติดกัน) และพูดว่า "สั่นขาทำไมพี่ไม่ชอบ ไม่ได้หาเรื่องใช่ไหม" โหผมนี่หมดศรัทธาเลย มีอีก แกถามผมว่า "รถของพี่....มาใช่ไหม เอาของมากี่ลูก" ผมก็ตอบสั้นๆ และก็ทำงานต่อไป แกก็ตะคอกมาอีกว่า "คุยกับพี่ทำไมไม่มองหน้า" ทำอะไรต้องรีบตลอดเวลา ต้องวิ่ง เดินไม่ได้ ไปมองแผนกอื่นเค้าก็หัวเราะแซวกันสนุกดี แต่แผนกผมหรอ หึหึ!! จากวันนั้นถึงวันนี้ ผมยังไม่รู้พูดดีๆกันไม่ได้หรือไง หรือจ้างมารองรับอารมณ์ ที่เก่าที่เชียงใหม่ไม่เห็นจะมีแบบนี้เลยพูดกันดีเรียกพี่น้องกันเต็มปาก กล้าปรึกษาทุกอย่าง พอมาเจอที่ใหม่คนละแบบเลย ผมคิดว่า "ที่ไหนก็มีเหมือนกันละ แบบนี้" แต่มันผ่านไปนานเข้าๆ ผมเริ่มไม่อยากไปทำงาน จะออกก็ออกไม่ได้ งานไม่ได้หาง่าย ยิ่งช่วงนี้ ข้าวยาก หมากแพง คงหายาก
ปล.๑ ถามว่าทำไมไม่อยู่ที่เก่า เพราะได้ที่ใกล้บ้านจะได้ดูแลแม่ด้วยครับ
ปล.๒ ผมเครียดหน่อยๆ ครับ ความฝันผมก็วางแผนไว้ ว่าจะเก็บเงินแต่มาเจอแบบนี้ T T
ปล.๓ ด่าได้ ครับไม่ว่ากัน (ไม่กล้าพูดให้ใครฟังจริงๆ สังคมการทำงานน่ากลัวมาก)
คำถาม
๑.ถ้าเป็นพี่ๆ ลุงๆป้าๆ จะทำยังไงกับปัญหานี้