เราชอบคนคนนึงมา7ปีแล้ว (เราแค่อยากเล่าเฉยๆ และหวังว่าถ้าเป็นไปได้ ขอให้เขาเห็นโพสนี้)

เราชอบคนคนนึงมามากกว่า7ปีแล้ว ขอสมมุติว่าคนนั้นชื่อ M ละกัน
เราชอบMตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ เรื่องมัรเริ่มต้นตอนที่เราอยู่ ป.4
เราจำได้ขึ้นใจเลยด้วยว่าเจอเขาที่ไหน ภาพที่เราได้เจอเขาครั้งแรกนี้เราไม่มีทางลืมเลย
มันเหมือนรักครั้งแรกในวัยเด็กที่ยากจะลืม และอยู่ในความทรงจำของเราเสมอมา
เราเจอเขาที่สนามเด็กเล่นแถวๆ โรงเรียน เพราะ รร เราใกล้สนามกีฬา เราเลยชอบไปเล่นที่นั่นกับเพื่อนบ่อยๆ
แล้ววันนึง ตอนอยู่ ป.4 เราก็ได้เจอเขาที่สนามเด็กเล่นนนั้น เขาอยู่คนละห้องกับเรา
เราเริ่มชอบเขาตอนนั้นแหละ มันไม่ต้องมีเหตุผลหรอกใช่มั้ย ที่เราจะชอบใครสักคน ชอบคือชอบ
อารมตอมนั้นก็แบบนี้แหละ คนนี้ใช่เลย พ่อของลูก 5555 ล้อเล่งนะ แต่สำหรับเขา เขาคงไม่คิดอะไร

พอขึ้น ป.5 เราก็เจอกันบ่อยขึ้นตอนเลิกเรียนเพราะ เขาไปรอพ่อมารับที่นั้น
เราเลยขอให้พ่อมารับเราที่นั่นบ้าง เพื่อที่จะได้เจอเขาบ่อยๆ
เพราะเราอยู่คนละห้องกัน และเวลาเลิกเรียนเป็นเวลาเดียวที่เราจะเจอเขาได้ และก็ตามนั้น
เราเจอเขาบ่อยขึ้น และเล่นด้วยกันบ่อยขึ้น

พอขึ้น ป.6 เราก็เล่นด้วยกันนเหมือนเดิมตามประสา "เพื่อน"
เราเริ่ม พยายามที่จะบอกเขาว่าเราชอบเขา แต่เราก็ไม่เคยจะกล้าสักที
เราไม่เคยบอกใครว่าเราชอบเขา
จนเราเริ่มอึดอัด เราเลยปรึกษาพี่สาวเรา พี่ก็บอกให้บอกเขาเลย
แต่เราก็ไม่กล้าอยู่ดี

จนขึ่น ม.1 เราได้เรียนอยู่ห้องเดียวกับเขา ซึ่งเป็นอะไรที่เราตื่นเต้นและดีใจมาก
เพราะจะได้เจอเขาบ่อยขึ้น และใกล้กันมากขึ้น
เราเลยตั้งใจเรียน เเละทำกิจกรรมบ่อยๆ เขาจะได้สนใจ
แต่ถึงเราจะเรียนดีๆ ยังไงเขาก็ไม่สนใจอยู่ดี T T
แต่ก็เป็นได้แค่ฝันแหละ เพราะเหมือนพวกเราโตขึ้น เขาก็เริ่มมีกลุ่มเพื่อนใหม่ๆ
เราก็มีเพื่อนใหม่ๆ เเละพวกเราก็ต่างคนต่างใช้ชีวิต เหมือนเป็นแค่ "คนรู้จัก"
เราเริ่มท้อที่ต้องทนชอบเขาข้างเดียวแบบนี้ไปเรื่อยๆ
เเต่เราไม่เคยคิดจะตัดใใจจากเขาเลย เราเฝ้าดูเขา จากที่ที่ใกล้กัน แต่มันเหมือนอยู่ คนละจักวาล
มันเหมือนยิ่งใกล้ ยิ่งไกล กันมากขึ้น

พอขึ้น ม.2 ก็มาถึงจุดที่เราเริ่มไม่ไหวจริงๆแล้ว เพราะเขาคุยกับรุ่นพี่ คนนึงอยู่
และเขากับรุ่นพี่คนนั้น ก็คบกัน
ความรู้สึกเราตอนนั้นแบบ หึง หวง จุก อกหัก เจ็บใจ เเต่ทำไรไม่ได้
มันอาจผิดที่เราเอง เพราะไม่กล้า ขี้ขลาดเอง
เราเรื่มบอกกับตัวเองว่า ตัดใจเถอะ ซ้ำไปซ้ำมา พยายามเสมออมาา
เเละเรารู้สึกว่า ความรู้สึกที่เรามีให้เขา จาก 100 กลายเป็นแค่ 60

จนวันนึงเราได้คุยๆกับคนคนนึง ขอสมมุติว่าชื่อ F ละกัน
เขาเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับคนที่เราชอบนั่นและ
ด้วยตอนนั้นคือเราได้นั่งข้างFในห้องด้วย และเขาเป็นคนขี้แกล้ง และพูดมากสุดๆ
เขาชอบแกล้งเราตลอดตอนที่นั่นข้างกันเราก็แบบเออ ออ ตอบโต้ไป เพราะเราไม่ชอบยอมใครอยู่แล้ว
จนความใกล้ชิดนี้ มันทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนพัฒนาไป จากเพื่อนไปเป็คนที่คุยกัน
จนวันนึงFบอกชอบเรา เราก็ตอบตกลงไปเพราะก็ไม่เคยมีใครเคยบอกชอบเราแบบนี้หรอก
และเราก็คิดว่า คุยกับเขาแล้วเรามีความสุข
(ทุกอาจที่อ่านมาถึงตรงนี้อาจจะคิดว่า เป็นเด็กเป็นเล็ก ทำมามีแฟน
เเต่เอาจริงๆนะ เราเฉยๆกับคนที่คิดแบบนี้นะ เพราะเรามีสิทที่จะหาประสบการ
แต่เราก้ต้องไม่เกินเลย เเละคิดเองได้ว่า ควรมีลิมิตเท่าไหน )
และนั้นเป็นประสบการที่เรามีแฟนครั้งแรก
ความรู้สึกเราตอนที่คบเขา ตอนแรกก็สนุกนะ เพราะเราไม่ได้ซีเรียสไรมาก
แบบคบตามประสาเด็ก เเต่พอคบไปนานๆ เราคิดว่ามั้นไม่ใช่เลย
เรารู้สึกว่าเราไม่ชอบความสัมพันแบบนี้ บวกกับเขาเปลี่ยนไป
ตอนเเรกคบกันแบบเพื่อน ที่ไปไหนไปกัน สนุกๆ แต่นานเข้า เขาเริ่มที่จะดูแลเราแบบเกินอะ
มันแบบ คือเราไม่ได้ดูเเลเขาดีขนาดนั้นอะ เเต่เขาคือดูเเลเราดีมาก (เขาดีเกินไป)
เราเลยขอเลิกเขา เรารู้เรามันไม่ดีมาก ที่เลิกกับคนดีๆแบบ นั้น และไม่สนใจความรู้สึกเขาเลย
แต่ไม่หรอก เหตุผลที่เราขอเลิกมีหลายเหตุผล และเหตุผลหลักๆคือ
เรายังตัดใจจากMคนที่เราชอบมานานนมากไม่ได้ ไม่ว่ายังไงเราก็ทำไม่ได้
เเม้ตอนที่เราคบกับคนนี้ เราก็ยังแอบมอง(ชอบ) M อยู่ดี
อารมมันแบบ เหมือนเรามีกิ้กไรงี้ 5555
เราเลยขอเลิกกับF เพราะเราไม่อยากทำลายความรู้สึกเขาไปมากกว่านี้แล้ว เพราะเราเองที่ไม่ชัดเจน
เราเลยขอเลิก เเต่เราไม่ได้บอกนะว่าเราชอบMเราเลยเลิกกับF เพราะถ้าเราบอก ความเป็นเพื่อนของเขาทั้งสองคนมันอาจจะพังเพราะเรา

จนขึ้นม.3
เราก็ยังชอบMเสมอมา Mเลิกกับรุ่นพี่คนนั้นแล้ว
เราเลยฝันลมๆแล้งๆว่าเราอาจจะมีหวังสัก1%ก็ยังดี
เเละปีนั้นก็เป็นปีสุดท้ายที่เราจะเจอเขา
เราคุยกับMมากขึ้นเพราะ เราได้นั่งใกล้เขา
เขาชอบชวนเราคุยเรื่อง เกาหลี (โอ้ปป้า) เพราะเราติ่งเกาหลี
เราก็สงสัยนะว่าทำไมชอบชวนคุยเรื่องนี้ เราเลย มโนนน ไปว่าเขาอาจสนใจเรา 555
เราเลยวางแผนจะบอกชอบเขา

ตอนนั้นเป็นวันลอยกระทง เรารวบรวมความกล้า ที่จะชวนเขาไปลอยกระทง แต่ก็แห้ว เพราะความ ไม่กล้า
พอถึงตอนงานประจำปี(งานของรร ที่จัดทุกปี มีการแสดงมากมาย และมีคอนเสริต)
เราเลยจะบอกชอบเขาตอนดูคอนเสริต แต่ก็แห้ว เพราะ เหตุผลเดิม

พอขึ้น ม.3 เทอม 2
เรื่องที่เราชอบMก็แพร่ระบาดไปทั้งห้อง เราไม่รู้นะว่าเพราะอะไร ใครมันเอาไปบอก
จนตอนนี้ก็ยังสงสัย ว่าคนในห้องรู้ได้ไง 5555
และคนคนนั้นก็รู้(คนที่เราเคยคบ) เราไม่ร็นะว่าเขารู้สึกยังไง
เราอยากอธิบายนะ แต่ก็เท่านั้นแหละ
จนคนที่เราชอบ (M) รู้ข่าวว่าเราชอบเขา เขาก็เริ่ม ปลีกตัวออกจากเรา
จากที่คุยเล่นกันบ่อยๆ กลายเป็นคนที่ไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ
เดินผ่าน หรือเจอกันที่อื่นก็ไม่ค่อยทัก
ตอนนั้นเราเฮริทมาก ว่าคนในห้องรู้ได้ไง เพราะเราก็บอกแค่เพื่อนสนิท
หรือเราชอบแอบมองเขามากเกินไป555
จนพอถึงวันที่ไม่อยากให้ถึง คือ งานวัน ปัจฉิม หรืองานจบการศึกษา ม.3
เราไปยินว่าเขาจะไปต่อ รร อื่น เราเลยจะบอกเขาว่าเรารู้สึกยังไง
เราทำช่อดอกไม้กระดาษให้เขาด้วย

ที่รู้ๆกันว่างานปัจฉิม คนที่จบจะมีรูปตัวเอง ละเอาไปห้อยคอเพื่อนๆ ใช่มะะะ
ใช่ๆๆๆ วันนั้นเราก็ทำประมาน100 อันเพื่อนเอาแจกเพื่อนๆ
เราให้เพื่อนเกือบทั้งห้องยกเว้น M เพราะเราหาเขาไม่เจอ และไม่กล้าให้
จนเราเอาไปให้เพื่อนเขา เเละเขาก็นั่นข้างๆพอดี เราหวังว่าเขาจะเห็นเราเเละเอาให้
และมันก็เป็นไปตามนั้น เขาก็พูดขึ้นมาว่า "จะเอาไหมรูปอะ"
คือเราคิดว่ารูปเขาหมดเเล้ว เพราะเอาจริงๆนะ เขาค่อนข้างดังในหมู่ผู้หญิง เราก็เป็น1ในนั้นที่ชอบเขา55555
เราก็แบบ หาา พูดกะเราหรอ เพราะพวกเราไม่ได้คุยกันมานานหลังจากข่าวที่บอกว่าเราชอบเขาแพร่ไป
เราเลยตอบไปแบบห้วนๆว่า "เอาสิ" ละเขาก็ยื่นรูปเขามา เเต่ไม่ได้ห้อยให้เรานะ 555 เขาอาจจะรังเกียจ
เราก็เเบบเล่นตัว ยื่นให้บ้าง แบบไม่เต็มใจ 5555 เพื่ออะไร

เอาจริงๆนะเราคิดว่าเขาไม่ชอบเราและเกลียดเราด้วยซ้ำ เพราะเรื่องนั้นแหละ พอเขารู้เขาก็ไม่คุยกับเราเลย
เราก็แบบ เฮริทมากอะตอนนั้น
เเต่ตอนปัจฉิม ก็อ่อ่ รู้ละเขาไม่ได้เกลียดเราหรอก (มั้ง55)

พอเลิกเรียนเราเลยตัดสินใจเอาดอกไม่ให้เขา ซึ่งตอนแรกจะไม่ให้เเล้ว เพราะป๊อดมากก
เพื่อนเลยช่วยเรียกมาให้ เเต่!!!!!
เราก็ได้เเค่ยื่นดอกไม้ให้ เเต่เราไม่ได้บอกนะว่าเราชอบเขาตั้งเเต่ตอนไหน ชอบมากแค่ไหน
เห้อออ จนถึงตอนนี้ก็ยังโทษตัวเองอยู่
และเราก็ไม่เจอเขาอีกเลย ตั้งแต่ตอนนั้น

พอขึ้น ม.4 เขาก็ต่อ รรอื่น ส่วนเราอยู่ รรเดิม
เราไม่เคยชอบใครเลยระหว่างนั้น เราเเค่ตั้งใจเรียนไปเรื่อยๆ
เเละเราก็ได้ข่าวว่าเขาคบกับเพื่อนรุ่นเดียวกันที่ รรใหม่
เราก็เ่ออ โอเค ตัดใจก็ตัดใจวะ

จนขึ้นม.5 ปัจจุบัน
เรารู้สึกว่าใจเรามันว่างเปล่า มันเหมือนมันมีแค่Mคนเดียวเท่านั้น ไม่มีที่ให้ใครเข้ามา
ถึงจะพยายามตัดใจแล้ว แต่ก็เปล่าประโยช
จะว่าเราโง่ บ้า ขี้ขลาดยังไงก็เถอะ
ยังไงเราไม่เคยเลิกรักเขาเลย
ไม่ว่าเขาจะมีใคร ชอบใคร คุยกับใคร เราก็ยังชอบ
จนมีเพื่อนของเขาคนนึงที่ยังเรียนที่รรเดิมเหมือนเรา
เขามาพูดกับเราเชิงแบบทักทาย ซึ่งเราก็สนิทกับเขาอยู่นะ
เขาพูดเชิงหยอกๆแบบไม่ค่อยสุภาพ ว่า เป็นแฟนกันเพื่อนเขา แล้วยังกล้าไปชอบเขาอีก
เหมือนจะด่าเราแบบ เราเคยเป็นแฟนกันเพื่อนของMแต่เราก็ดันขอเลิกคนนั้นไปชอบ M
เเต่จริงๆมันไม่ใช่ไง เราชอบMมาก่อนอยู่เเล้ว แและนานมากแล้วด้วย
เราเลยถามเพื่อนเขาว่า 2คนนั้นเขามีปัญหาไรกันรึเปล่า
เพื่อนMคนนั้นไม่ได้บอกไรเรา เขาเดินออกไปเลย
เราเลยไปส่องเฟสเเฟนเก่าเรา เพราะว่าเเฟนเก่าเรากะคนที่เราชอบมานาน(M) เขาย้ายไปรรเดียวกันเเละอยู้ห้องเดียวกันด้วย
เเต่เขาแยกกันอยู่ แบบ อยู่คนละกลุ่ม ทั้งที่ตอนอยู่ ม.3 เขาสนืทกันมาก
เราเลยคิดว่านั่นอาจเป็นความผิดเรารึเปล่า เขา2คนถึงผิดใจกัน
เพราะหลังจากปัจฉิมตอนม.3ที่เราเอาดอกไม้ไปให้M เราเดินตามเขาลงไป เพื่อจะกลับบ้าน แต่เราดันไปเห็นเขา2คนนั้นคุยกัน
เราไม่รุ้หรอกว่าเขาคุยไรเพราะเราเดินออกไปเลย
5555555555555555555555555555555555555
ทั้งหมด
ที่เขาต้องผิดใจกันมันเพราะเราเองที่ เห็นแก่ตัวววว ขอโทษนะ
ตอนนี้พวกเเกดีกันรึยังนะ เรายอมถอยออกมาให้เเล้ว ไม่ต้องคิดมากนะ อยากผิดใจกันเพียงเพราะเราเลย
คำว่าเพื่อน มันมีค่า มากกว่านั้น เราขอโทษที่สร้างปัณหานะ

แต่ไม่ว่าจะยังไงเราก็ยังชอบMอยู่ ตั้งแต่ตอน ป.4 ถึง ม.5 ความรู้สึกที่เราก็กับเขาถึงบางทีมันจะโดนทำร้ายใจ เหนื่อย ท้อ เเต่มันก็ยังเหมือนเดิมถึงแม้จนโดนบิด เบือน ไปบ้างเเต่เราก็ยังชอบเขาอยู่ เราชอบแกนะ
ชอบที่ได้มอง
ชอบที่ได้เห็น
ชอบที่ได้รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นยังไง
ชอบที่เขาเป็นเขา
ชอบ มันเป็นแค่คำสั้นๆ ดำหรับใครนะ เเต่สำหรับเรามันยาวนาน และมีความทรงจำมากมายอยู่ในคำนี้
จนบางที คำว่าชอบนั้น สำหรับเรา มันอาจคล้ายๆคำว่ารัก
เราชอบแกนะ ประโยคเดียวที่มันติดปากเรามานานมาก ตั้งเเต่ป.4ถึงม.5 เราไม่มีวันพูดให้แกได้ยิน
เราขี้ขลาดเอง แต่หวังว่า เมื่อเราโตขึ้น โลกอาจโคจรให้เรามาเจอกันอีก เมื่อถึงตอนนั้นแล้ว เราคงมีความกล้ามากกว่านี้....
ที่จะพูดความรู้สึกทั้งหมดที่เรามีกับแกออกมาให้หมด เราหวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นนะ

หวังว่าบทความหรือเรียงความหรืออะไรก็เเล้วแต่เรากำลังร่ายอยู่นี่
จะส่งไปถึงเขา ให้เขาได้เห็น

เเละขอขอบคุณผู้ที่อ่านจบมาถึงตรงนนี้ มันก็เเค่เรื่องราวของเด็กหญิงคนนึง ที่กำลังเติบโต เเละได้เรียนรู้ิะไรมากมายจากเรื่องนี้

บางครั้งคำว่าความรัก มันก็ไม่จำเป็นต้องสมหวังตลอดไปหรอกใช่มั้ยล่ะ นั่นล่ะเขาถึงเรียกว่า ชีวิต...

ขอบคุณความรักเหล่านั่น ถึงจะไม่หอมหวาน หรืออาจจะหวานปนขม แต่มันสอนเราหลายอย่างนะ
บางคนอาจคิดว่า สอนตรงไหนวะ ไม่เห็นมีไรเลยก็เเค้ด็กแอบชอบผู้ชายคนนึง
เเต่ถ้าคุณมาอยู่จุดนี้ จุดที่ รอคอยความรัก คอยมองคนที่รัก เเละเห็นเขามีความสุข เราว่าเรารู้สึกดีกว่าที่เรามีความสุขเองเสียอีก
ถึงแม้เราอาจเหงา เเต่ชีวิตยังอีกไกล เราพึ่ง 17 เอง ไม่ได้มีคนคนเดียวในโลกให้เราชอบ
คนบนโลกมีอีกเป็นล้านๆๆๆๆๆคน
เมื่อมันถึงเวลา ถึงจุดที่ใช่ เดี๋ยวโลกก็เหวี่ยงคนที่เหมาะสมกับเรา เขามาในชีวิตเราเองแหละ เเต่แค่เราต้องเติบโต เเละต้องเรียนรู้อะไรอีกมากมาย
ความรักมาได้หลายรูปแบบ ทั้งคนรัก ทับครอบครัว หรือจะเป็นรักเพื่อนฝูง

ที่มาตั้งกระทู้ก็เเค่อยากแบ่งปัน เรื่องราวขอวชีวิตคนคนนึง ให้ได้รับรู้กัน

มันเหมือนได้ระบายมากกว่านะ เพราะเรื่องราวนี้เราพิมมันเอง มันไม่ได้ถูกบิดเบือนหรือเปลี่ยนให้เป็นเรื่องอื่น มันคือเรื่องของเรา

เรื่องราวที่จะอยู่ในความทรงจำเรา เเละมันจะไม่ถูกบิดเบือนให้เป็นเรื่องอื่นเเน่นอน

ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นเอาไปสับเปลี่ยนเรื่องราว ใส่สีตีไข่ ให้เป็นแบบอื่น
ทางที่ดี เราควรฟังจากปากคนคนั้นเองดีกว่า

เหมือนที่เรื่องที่เราชอบคนนึงมันแพร่ไปทั่วห้องนั่นแหละ และพอเจ้าตัวรู้เขาก็ตีตัวออกห่างจากเรา
ทั้งที่เราไม่ได้พูด หรือทำอะไรให้เขารู้สึกไม่ดีเลย

บางที่มันก็เจ็บนะ ที่ไม่ได้พูดสิ่งที่ตัวเองคิดซะที

ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านทีอ่านมาถึงจุดนี้
ใครมีประสบการณ์แอบรัก แอบชอบ ก็คอมเม้นคุยกันได้นะ
เราเเค่อยากมาเเชร์เรื่องราว แบบ งง ของเรา 5555

ตั้งกระทู้นี้ไม่ได้มีเจตนามุ่งร้ายอะไรนะ แค่อยากแชร์ประสบการณ์เฉยๆ
เม้นได้นะเเต่อย่าแรงงงง ขอบคุณค๊าบบบบบบ