ไม่รู้จะเดินต่อไป หรือ พอแค่นี้ดี

คือเราคุยกับคนๆนึง เขาเป็นเพื่อนที่เรียนเดียวกันค่ะ เราคุยๆ เลิกๆกันหลายรอบค่ะ แต่ไม่เคยคบกับจริงๆจังๆ ทั้งตัวเขาและเราก้ไม่ได้มีใคนะค่ะ พอเลิกคุยกันสัก 2-3 เดือน เขาก้ทักมาคุยใหม่แต่เขาเป็นคนหายไปและกลับมาตลอด เราเคยไปหอเขาหลายครั้งค่ะ แต่ไม่ได้ไปทำอะไรนะคะ เขามีรูมเมท รูมเมทเขาเราก้สนิทพอสมควรคะ มีครั้งหนึ่งเหมือนเราไปดึกหน่อยนั่งคุยนั่งเล่นกันสักพัก จะตี5 แล้ว(ถ้าจำไม่ผิด) เขาก้บอกว่าเขาจะนอนแล้วเดียวตอน 7 โมงจะลงไปส่ง เราก้บอกว่าตอนเช้าเราไม่มีเรียนกลับบ่ายๆก้ได้ เขาเองก้ไม่มีเรียน เขาก้พูดอยู่นั้นแหละว่าจะให้กลับเช้า เราตะหงิดใจแล้ว เลยถามไปเลยว่า กลัวเมทเธอตื่นมาเจอหรอ? เขาก้เงียบ (คือเมทเขาอยู่ในห้องด้วยคะ แต่ตอนเราไปเขาหลับแล้ว ปล.นอนคนละเตียงนะคะมี2 เตียง) เราไม่โอเคเราเลยบอกเราจะกลับเลยตอนนี้ คือเราแค่รู้สึกว่าเขาไม่กล้าที่จะให้รู้เรื่องที่เราคุยกัน เพราะเวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อน เราก้ทำเหมือนปกติค่ะ อยู่กับเพื่อนไม่ค่อยคุยกันอยู่แล้ว เราไม่เคยเรียกร้องเลยว่าทำไมเขาถึงไม่บอกใคร แต่ช่วยทำให้เราเห็นสักหน่อยก้ได้ว่าเราคุยกันจริงๆ ระหว่างช่วงที่คุยกัน ก้จะมีคนเอาเรื่องเขามาบอกกเราตลอดคะ  ว่ามีคนมาชอบเขา มาคุยกับเขา เคยถึงขั้นว่าเป็นเพื่อนของเพื่อนก้มีค่ะ เราเลยรู้สึกว่าเราควรพอ เพราะเรารู้สึกเหนื่อยกับความสัมพันธ์แบบนี้ แต่พอเขาทักมาคุยด้วย เราก้จะใจอ่อนตลอดเลยค่ะ แล้วเขาบอกตลอดว่ามีคนมาชอบจริงแต่เขาไม่ได้ชอบแต่ตอบบ้าง เรารู้นะค่ะว่าของแบบนี้ตบมือข้างเดียวมันไม่ดัง แต่เราไม่ได้คบกันนิคะ เราว่าอะไรเขาไม่ได้เพราะเราก้สถานะไม่ได้ต่างจากผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขา ถึงจากเหตุการ์ณต่างๆที่ทำให้เราเลิกคุยกันและกลับมาคุยกันใหม่ มันวนลูปคะ เรารู้สึกว่าเหนื่อยมากไปแล้ว จากที่เรากลับมาหอเราวันนั้น เราเลยไม่ทักไปเลยจนตอนนี้จะ 3 อาทิตย์แล้วคะ เราอยากรู้ว่าเราควรพอแค่นี้และออกมาหรือจะเคลียกันให้มันกระจ่างแล้วจบๆไปดีค่ะ(รอบนี้เราเป็นคนออกมาเองนะค่ะ เราเหนื่อยกับความรู้สึกแบบนี้แล้วจริงๆความรู้สึกที่ไม่รู้จะได้คบมั้ยแต่เขาก้ทำเหมือนเราสำคัญ ไม่รู้ควรจะอยู่ตรงไหนดีค่ะ)