ตามหัวข้อเลยครับ ผมขอเบอร์โทรเมียครั้งแรกผมยื่นกระดาษกับปากกาให้ เธอก็เขียนให้นะครับ ตอนนี้คยกันมา 6 ปีแล้ว มีลูกสาววัยสองขวบ1คน ตอนจีบเธอผมไม่ไรเลยครับ แม้กระทั่งโทรศัพท์ รถมอเตอร์ไซค์ ผมทำงานอยู่ร้านขายเสื้อผ้า รองเท้าผช. เวลาทำงานเพื่อนก็มารับ เลิกงานก็ไปส่ง จนกระทั่งได้เจอกับเมียคนนี้ เงินเดือนผมตอนนั้นประมาณแปดพันครับ พ่อกับแม่แยกทางกัน ต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่ ผมเลยอยู่กับย่า คือไม่มีการช่วยเหลือใดๆจากพ่อกับแม่เลย นอกจจากคุณอาที่อยู่กับคุณย่า ผมจีบเธอใหม่ๆก็โทรตู้บ้าง โทรศัพท์เพื่อนบ้าง เลิกงานเธอก็จะมารับไปกินข้าว ผมออกบ้าง เธอออกบ้าง กินเสร็จเธอก็ไปส่งผมที่บ้าน บางวันก็มารับไปส่งที่ทำงาน เป็นอย่างนี้ประมาณ4-5เดือน เธอไม่เคยบ่นว่าผมจน ถ้าไม่ไหนผมไม่ตังค์เธอก็จะเลี้ยง บางวันเธอไม่ได้ทำไรก็จะเอารถมอไซค์ให้ผมไปใช้ อ่อ บ้านเธอไม่ได้รวยนะครับ แต่ก็ไม่จน พอดีๆไม่ถึงขั้นปานกลาง เพราะเธอก็ทำงานหาเลี้ยงตัวเองเหมือนกัน แต่ที่บ้านก็จะให้ใช้ทุกๆเดือนประมาณ3-4พัน แม่เธอมีครอบครัวใหม่ซึ่งลูกติดพ่อก็ไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่ เธอจึงทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย สักพักเราก็ย้ายมาอยู่หอด้วยกัน เพราะเพื่อนเธอย้ายไปทำงนที่อื่น ช่สงนั้นพ่อกับแม่เธอก็รู้จักแล้วๆก็เคารพในการตัดสินใจของเธอถึงแม้จะไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่ เราก็ทำงานช่วยกัน อยู่ด้วยกัน จนตกลงแต่งงานกัน เราช่วยกันเก็บค่าสินสอดช่วยกัน โดยที่ครอบครัวผมไม่ได้ออกแม้แต่บ้านเดียว แต่แม่เธอให้เงินขวัญถุงมาก้อนหนึ่ง จนหระทั่งเรามีลูก และคลอด ช่วงนี้ลำบากสุดๆ ครับ เงินเก็บเราหมดเลยครับ มี่แพลนจะออกรถก็ไม่ได้ออก เธอกลับบ้านไปเลี้ยงลูก ผมทำงานคนเดียว ผมจบแค่ม.3ครับ ซึ่งเธอกำลีงเรียนป.ตรี และมาดรอปไว้ตอนท้อง พอคลอดก็เรียนต่อ แน่นอนครับผมทำงานคนเดียวเงินไม่พออยู่แล้ว ลูกได้3เดือนเธอก็มาทำงานด้วยและเรียนไปด้วย ลูกก็อยู่กับคุณยาย ช่วงแรกก็มีงานทำ สักพักร้านที่เธอทำเจ๊งครับ เธอเลยต้องออก ช่วงที่หางานใหม่ผมทำงานคนเดียว และมันไม่พอใช้อยู่แล้วครับ ตอนนี้ลูกประมาณแปดเดือนแล้ว ค่านมไม่พอ ค่าอะไรไม่พอก็คุณยายครับ ซึ่งผมเคยขอพ่อผมแล้วแต่พ่อบอกไม่มีๆ ขอทีไรก็ไม่มีผมเลยไม่ขอ (แม่เธอไม่ได้ทำงาน แต่พ่อเลี้ยงเป็นครูครับ) เธอก็บอกเกรงใจพ่อเพราะไม่ใช่พ่อเธอ ลูกติดเขายังไม่ชอบเราอีก บางที่ก็มาว่าให้ว่ามานั่งๆนอนๆกินข้าวบ้านพ่อเขา มันกดดันจนทำตัดสินใจมาทำงานที่ตปท. พ่อเลี้ยงเธอเป็นคนส่งทุกอย่าง ชีวิตครอบครัวก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่งานที่นี้หนักมากกกกก ผมคิดว่าร่างกายผมไม่ไหวแน่ๆถ้าทำนานกว่านี้ ผมจึงอยากกลับบ้านไปอยู่กับลูก แต่ตอนนี้ที่ว่าดีขึ้นเรื่อยๆคือไม่ได้ไปเดือดร้อนใครและให้ทั้งแม่ผมแม่เธอ แม่เธอที่ให้เพราะเธออยู่ด้วยครับเธอขอค่าน้ำค่าไฟให้แม่ ข้าวอาหารก็ซื้อมาช่วยกันบ้าง รถพึ่งมี และบ้านยังอยู่กับแม่ครับ เวลาผมขอกลับบ้านเรามักจะทะเลาะกันเสมอ อีก4เดือนเธอจะเรียนจบแล้วเธอบอกให้ผมทน ถ้าเรียนจบจะไปทำงานด้วย แต่ผมอยากกลับไปอยู่กับลูกครับ ไปหางานทำที่นั่นแต่เธอก็บอกเศรษฐกิจไม่ดีๆ ขอเวลาหน่อยได้มั้ย เรียนจบทำงานที่นี้ด้วยกันสัก3ปีมีเงินเก็บประมาณหนึ่ง ประมาณที่เธอว่าก็เจ็ดหลักอ่ะครับ เธอบอกบ้านไม่เอาก็ได้เพราะแม่จะยกบ้านหลังนี้ให้เธอ พ่อจะสร้างบ้านใหม่ เธอบอกเธอกลัวความลำบาก เพราะตังค์สักบาทไม่มีก็เคยมาแล้ว เวลาลำบากก็มีแต่แม่เธอที่ขอพ่อเลี้ยง แล้วพอลูกติดรู้ก็มาว่าให้ เธอว่าเธอไม่อยากไปรบกวนแม่เธออีกเพราะมีครอบครัวแล้ว เธอจะไม่ว่าหากวันไหนล้มแล้วคนที่มาช่วยเหลือหรือไปขอความช่วยเหลือเป็นพ่อหรือแม่ผมบ้าง นี่อะไรเอะอะอะไรๆก็มีแต่แม่เธอ แล้วก็ต่อว่าครอบครัวผมครับประมาณว่าเวลาลำบากไม่เคยมาช่วย ขอความช่วยเหลือก็มีแต่บอกว่าไม่มีๆเงินร้อยสองร้อยขอกินข้าวยังไม่ให้ เธอพยายามมองข้ามไปแต่วันไหนที่เธอทักไลน์ไปหา ถามข่าวก็ไม่ตอบ แต่พอไม่มีเงินกลับไลน์มาขอ บางที่ผมคิดว่าก็พ่อผมนะ จะดีไม่ดีก็พ่อผม เธอยังบอกอีกว่าอะไรก็ไม่แน่นอนเพราะเมื่อก่อนนั้นเราก็มีเงินเก็บแต่ก็ยังมีวันหมด ถ้าไม่ทำงานหาตอนนี้จะไปหาตอนไหน เมื่อก่อนเธอทนลำบากได้ แต่ตอนนี้มีลูกแล้วจะมาให้ลำบากเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้ ณ ตอนนี้เงินเก็บผมมีหกหลักซึ่งไกลจากเจ็ดหลักมากเลย แต่ผมอยากกลับ ทำงานที่บ้าน  และคิดว่าเธอเห็นแก่เงินโดยที่ไม่เข้าใจความรู้สึกและไม่เห็นใจผมเลย อะไรๆก็เงินอย่างเดียว พอผมพูดให้เธอแบบนี้เธอก็ว่าถ้าเธอรักผมเพราะเงินเราคงไม่ได้รักกัน แต่ตอนนี้ผมคิดว่า เธอรักเงินมากกว่าผม เธอมีสามีเพราะจะให้ทำงานๆๆๆหาเลี้ยงเธอเหรอ ซึ่งผมไม่รู้ว่าเธอเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ จึงอยากถามความคิดชาวพันทิปครับ  คุณมีความคิดยังไงครับกับเรื่องนี้