สวัสดีครับ
ก่อนอื่นเลยต้องบอกก่อนว่า สมัยก่อนผมเป็นคนชอบผู้หญิงครับ คบกันราว 2-3 ปีครับและนั่นเป็นรักแรกของผมอีกด้วย ซึ่งทำให้ผมเรียนรู้ว่ารสชาติของความรักนั้นเป็นอย่างไร แต่จับได้ว่าเค้ามีคนอื่น เลยเจ็บมาก ทำให้ผมเปลี่ยนตัวเองมาชอบเพศเดียวกัน อาจจะเข้าใจกันมากขึ้น
และก็จริงครับ
ปัจจุบันผมอายุ 20 ปี เรียนอยู่มหาวิทยาลัยย่านรังสิตแห่งหนึ่งครับ มีรุ่นน้องเข้ามาจีบผมครับ น้องเต้าน่ารักมาก เราเข้าใจซึ่งกันและกัน มีอะไรก็ปรึกษากัน ถีงแม้เราสองคนจะไม่มีเวลาให้กัน ผมรู้สึกดีกับน้องเค้าครับ แต่ช่วงแรกเราไม่กล้าเอ่ยแากบอกไปว่ารักเพราะกลัวว่ามันคือความหลง แต่น้องเค้ากลับสารภาพออกมาว่าชอบผมจริงๆ ผมก็แอบอึ้งตัวเองเหมือนกันครับ (ขำ) ว่าหน้าตาอย่างผมจะมีคนชอบกับเขาด้วย แต่ผมก็ตอบน้องเขาไปว่า
"พี่ขอเวลาก่อนนะ มันอาจจะดูเร็วไปสำหรับความรัก เพราะยิ่งเร็วมันก็จบเร็วเช่นเดียวกัน แต่ถ้าน้องรักพี่ มันไม่ใช่เรื่องผิดที่จะรักใครสักคน ถ้าน้องมีความสุขที่จะรัก พี่ก็ไม่ห้ามครับ"
น้องเค้าเข้าใจครับ เลยให้เวลาผมคิดและตอบคำพามกับตัวเองว่าสรุปแล้วเราคือใคร และเราเป็นอย่างไร
1 เดือนเต็ม และผมก็สารภาพน้องเค้าไปในวันเกิดครับ แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือน้องเค้ายังไม่พร้อมมีความรัก สิ่งหนุ่งที่ผมงงคือ มาจีบผมก่อนแล้วอยู่ๆก็หายไป คิดเหมือนกันครับว่าเขาอาจจะมีคนอื่น แต่เพื่อนน้องเค้าก็แอบมากระซิบบอกผมว่า น้องเค้าไม่ได้มีใคร
ความงงและผมพยายามเข้าใจคือ การที่คนเรามาจีบแต่ไม่พร้อมมีความรักนี่แหละครับ มันคือความไม่รับผิดชอบต่อความสัมพันธ์นั้นๆที่เราวางไว้รึเปล่า ผมพยายามเข้าใจและสุดท้าย คือการรอเวลาครับ เมื่อน้องให้เวลาผม ผมก็ให้เวลาน้องเค้าเช่นกัน ตอนนี้ผมคิดว่าเวลากับความรักและความเข้าใจซึ่งกันและกันนั้นคือสิ่งสำคัญ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราต้องยอมรับกับอนาคตที่เราไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
แม้ทุกวันนี้น้องเค้าจะตอบไลน์ผมน้อยลง พูดคุยกันน้อยลง แต่ผมเชื่อว่าเค้าจะกลับมา จนอยู่มาวันนึง สองสามวันที่ผ่านมานี่แหละครับ รู้สึกตัวเองหัวร้อนอะไรก็ไม่รู้ พิมพ์ไปบอกเค้าว่าหรือพี่ไม่เหมาะกับตัววะ ? สิ้งที่น้องเค้าตอบมาคือ "ใจเย็น" เหมือนเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้ว่า อารมณ์นัเนไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้น และนั่นจึงสืบมาถีงวันนี้ครับ คือผมรอเวลาและเข้าใจในสิ่งที่น้องเค้าทำ ผมรักเค้ามาก แต่ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์จองคำว่า "รักให้พอดี" รักแบบสิ่งสวยงาม รวมทั้งรู้จักความรักในอีกหล่ยด้านเช่นด้านลบของมันที่หากเราก้าวข้ามมันไปได้ มันจะเป็นเครื่องยืนยันให้กเบเราว่า เรานั้นได้เติบโตขึ้นมากกว่าเดิมแช้ว
ทุกวันนี้ ผมให้เวลาน้องเค้า และเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น เราพร้อมยอมรับในสิ่งที่จะตามมา ผมพร้อมสำหรับการรับผิดชอบที่ต้องสัมผัสด้วยใจ เพราะความรักเป็นสิ่งสำคัญที่ไม่อาจเห็นได้ด้วยตาเปล่า ผมได้แต่รอและหวังว่าเค้าจะกลับมาเป็นคนเดิมครับ เพราะผมเชื่อ
คืดว่าสิ่งที่ผมทำนั้น ถูกแล้วใช่มั้ยครับ คือการรอเวลา ให้เวลาและเข้าใจ แต่พามว่าเจ็บมั้ย ก็นิดหน่อยครับ เพราะเค้า fade ออกไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย แต่เพื่อนๆน้องเค้าก็คอยมาบอกผมเสมอว่า น้องเค้ามีเราแค่คนเดียวจริงๆ อดทนนะ
ขอบคุณนะครับที่อ่านมาจนจบ อาจมีคำผิดบ้างต้องขออภัยไว้ด้วยนะครับ
เพื่อนๆคิดเห็นว่าอย่างไรครับ หรือผมอาจมองโลกในแง่ดีมากเกินไปรึเปล่า ?
อยู่ๆเขาคนนั้นก็หายไป EP1
ก่อนอื่นเลยต้องบอกก่อนว่า สมัยก่อนผมเป็นคนชอบผู้หญิงครับ คบกันราว 2-3 ปีครับและนั่นเป็นรักแรกของผมอีกด้วย ซึ่งทำให้ผมเรียนรู้ว่ารสชาติของความรักนั้นเป็นอย่างไร แต่จับได้ว่าเค้ามีคนอื่น เลยเจ็บมาก ทำให้ผมเปลี่ยนตัวเองมาชอบเพศเดียวกัน อาจจะเข้าใจกันมากขึ้น
และก็จริงครับ
ปัจจุบันผมอายุ 20 ปี เรียนอยู่มหาวิทยาลัยย่านรังสิตแห่งหนึ่งครับ มีรุ่นน้องเข้ามาจีบผมครับ น้องเต้าน่ารักมาก เราเข้าใจซึ่งกันและกัน มีอะไรก็ปรึกษากัน ถีงแม้เราสองคนจะไม่มีเวลาให้กัน ผมรู้สึกดีกับน้องเค้าครับ แต่ช่วงแรกเราไม่กล้าเอ่ยแากบอกไปว่ารักเพราะกลัวว่ามันคือความหลง แต่น้องเค้ากลับสารภาพออกมาว่าชอบผมจริงๆ ผมก็แอบอึ้งตัวเองเหมือนกันครับ (ขำ) ว่าหน้าตาอย่างผมจะมีคนชอบกับเขาด้วย แต่ผมก็ตอบน้องเขาไปว่า
"พี่ขอเวลาก่อนนะ มันอาจจะดูเร็วไปสำหรับความรัก เพราะยิ่งเร็วมันก็จบเร็วเช่นเดียวกัน แต่ถ้าน้องรักพี่ มันไม่ใช่เรื่องผิดที่จะรักใครสักคน ถ้าน้องมีความสุขที่จะรัก พี่ก็ไม่ห้ามครับ"
น้องเค้าเข้าใจครับ เลยให้เวลาผมคิดและตอบคำพามกับตัวเองว่าสรุปแล้วเราคือใคร และเราเป็นอย่างไร
1 เดือนเต็ม และผมก็สารภาพน้องเค้าไปในวันเกิดครับ แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือน้องเค้ายังไม่พร้อมมีความรัก สิ่งหนุ่งที่ผมงงคือ มาจีบผมก่อนแล้วอยู่ๆก็หายไป คิดเหมือนกันครับว่าเขาอาจจะมีคนอื่น แต่เพื่อนน้องเค้าก็แอบมากระซิบบอกผมว่า น้องเค้าไม่ได้มีใคร
ความงงและผมพยายามเข้าใจคือ การที่คนเรามาจีบแต่ไม่พร้อมมีความรักนี่แหละครับ มันคือความไม่รับผิดชอบต่อความสัมพันธ์นั้นๆที่เราวางไว้รึเปล่า ผมพยายามเข้าใจและสุดท้าย คือการรอเวลาครับ เมื่อน้องให้เวลาผม ผมก็ให้เวลาน้องเค้าเช่นกัน ตอนนี้ผมคิดว่าเวลากับความรักและความเข้าใจซึ่งกันและกันนั้นคือสิ่งสำคัญ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราต้องยอมรับกับอนาคตที่เราไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
แม้ทุกวันนี้น้องเค้าจะตอบไลน์ผมน้อยลง พูดคุยกันน้อยลง แต่ผมเชื่อว่าเค้าจะกลับมา จนอยู่มาวันนึง สองสามวันที่ผ่านมานี่แหละครับ รู้สึกตัวเองหัวร้อนอะไรก็ไม่รู้ พิมพ์ไปบอกเค้าว่าหรือพี่ไม่เหมาะกับตัววะ ? สิ้งที่น้องเค้าตอบมาคือ "ใจเย็น" เหมือนเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้ว่า อารมณ์นัเนไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้น และนั่นจึงสืบมาถีงวันนี้ครับ คือผมรอเวลาและเข้าใจในสิ่งที่น้องเค้าทำ ผมรักเค้ามาก แต่ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์จองคำว่า "รักให้พอดี" รักแบบสิ่งสวยงาม รวมทั้งรู้จักความรักในอีกหล่ยด้านเช่นด้านลบของมันที่หากเราก้าวข้ามมันไปได้ มันจะเป็นเครื่องยืนยันให้กเบเราว่า เรานั้นได้เติบโตขึ้นมากกว่าเดิมแช้ว
ทุกวันนี้ ผมให้เวลาน้องเค้า และเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น เราพร้อมยอมรับในสิ่งที่จะตามมา ผมพร้อมสำหรับการรับผิดชอบที่ต้องสัมผัสด้วยใจ เพราะความรักเป็นสิ่งสำคัญที่ไม่อาจเห็นได้ด้วยตาเปล่า ผมได้แต่รอและหวังว่าเค้าจะกลับมาเป็นคนเดิมครับ เพราะผมเชื่อ
คืดว่าสิ่งที่ผมทำนั้น ถูกแล้วใช่มั้ยครับ คือการรอเวลา ให้เวลาและเข้าใจ แต่พามว่าเจ็บมั้ย ก็นิดหน่อยครับ เพราะเค้า fade ออกไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย แต่เพื่อนๆน้องเค้าก็คอยมาบอกผมเสมอว่า น้องเค้ามีเราแค่คนเดียวจริงๆ อดทนนะ
ขอบคุณนะครับที่อ่านมาจนจบ อาจมีคำผิดบ้างต้องขออภัยไว้ด้วยนะครับ
เพื่อนๆคิดเห็นว่าอย่างไรครับ หรือผมอาจมองโลกในแง่ดีมากเกินไปรึเปล่า ?