คือผมชื่อ มีนครับ อายุ 16ปี ผมได้อกหักมาแล้วได้ไปเจอกับ เธอคนหนึ่งเธอคนนั้นชื่อหญิง เธอเป็นคนน่ารักมากครับ เธออายุ 14ปี ทีแรกผมก็คุยกับคนรักคนเก่าของผมแหละครับ เธอก็ได้เข้ามาชวนคุย เธอเป็นคนที่สนใจเรามากๆ ซึ่งตอนแรกแรกเราก็ไปได้สนใจเธอเท่าไหรหรอกครับ วันหนึ่งผมท้อใจยังไงคนรักเก่าของผมก็ไม่หันมารักหรอกครับ ผมจึงลองเปิดใจลองคุยกับเธอ เธอเป็นคนน่ารักสุดอ่ะ เธอพยายามากเพื่อจะได้คบกับผม ผมเลยตัดสินใจรักคนที่เขารักเรา
คบกันเลื่อยๆผมก็รักเค้ามากๆอ่ะ ยิ่งนานยิ่งรักเค้า เค้าเป็นคนขี้เกรงใจมากเลยครับเวลาเธอเน็ตหมดผมจะพยายามบอกเธอไห้ผมเติมไห้หน่ะ แต่เธอก็ไม่เอาบอกเกรงใจแต่เธอจะบอกยังไงผมก็เติมเงินไห้เธอ ผมรักเธอมากอ่ะครับ เราไปเที่ยวห้างด้วยกันและผมก็ส่งเธอเกือบจะทุกวันครับ เวลาก็ได้ผ่านไป 6เดือน
กับอีก 17วัน เธอเริ่มจะชวนทะเลาะพูดไรไม่สนใจความรู้สึกผมเรยผมก็อดทนมาตลอดผมรักเธอ ผมไม่อยากไห้เธอจากผมไปจนมาถึงวันนี่เธอบอกว่าเบื่อผม
ผมก็ไห้เวลาเธอ (ปล.แค่นี่ผมก็คิดมากแล้ว) สักพักหนึ่งผมกำลังขับรถอยู่เธอได้พิมมาบอกกลับผมว่าเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะ นาทีนั้นผมทำอะไรไม่
ถูกอะครับ เหมือนเวลามันหยุดเดินอ่ะครับๆ มันทำไรไม่ถูกผมก็ได้มองแต่หน้าจอไม่มองทางผม มีมาตัวหนึ่งได้วิ่งมาตัดหน้ารถของผมแล้วผมก็ล้ม โทรสับก็หน้าจอแตก ผมไม่เปนไรมากแค่ปวดๆ ผมเลยโทรไปหาเธอไปคุยกันเลยผมก็พูดกับเธอว่า ทำไมถึงจะเลิกกันครับ นาทีนั้นน้ำตาของผมก็ได้ไหลออกม แล้วเธอก็เงียบๆผมก็ดร่าม๊าใส่เธอยับเลยผมก็ได้บอกเธอไปว่าผมรถล้ม โทรศัพท์หน้าจอแตก เธอจึงได้บอกว่าเรากลับมาคบกันเหมือนเดิมก็ได้ไม่รู้ว่านาทีนั้นเธอคิดอะไรเธอสงสารเราหรอ ในใจผมก็คิดว่า ถ้าเธอแค่สงสารเราก็ปล่อยเธอไปเถอะไห้เธออยู่เธอก็ไม่มีความสุขหรอก ผมจึงถามเธอไปตีงๆ ว่าที่เธอกลับมาเพราะสงสารหรือว่ารักผม เธอตอบมาเหมือนจะรักผม ผมก็ไม่ค่อยเชื่อ แต่มันมีคำหนึ่งครับที่ทำไห้ผมเชื่อว่าเธอก็ยังรักผมอยู่ ผมกำลังซึมๆกับเหตุการที่เกิดขึ้นแล้วเธอก็ปลอบใจผม แล้วก็พูดคำว่า" รักหน่ะ " ผมเลยเชื่อครับว่าเค้ายังรักผมอยู่ ทำไมผมถึงเชื่อหรอคับเพราะตอนที่เธอชวนผมทะเลาะผมจะถามเธอว่ารักผมไหมแล้วเธอก็จะเงียบๆไปหรือเปลี่ยนเรื่องไป คำๆหนึ่งที่ต่อไห้ความรักผมดำเนินต่อไปได้ผมจึงมั่นใจในตัวเธอเชื่อในตัวเธอ
คำๆหนึ่งที่ช่วยต่อเวลาไห้ความรักดำเนินต่อไปได้
คบกันเลื่อยๆผมก็รักเค้ามากๆอ่ะ ยิ่งนานยิ่งรักเค้า เค้าเป็นคนขี้เกรงใจมากเลยครับเวลาเธอเน็ตหมดผมจะพยายามบอกเธอไห้ผมเติมไห้หน่ะ แต่เธอก็ไม่เอาบอกเกรงใจแต่เธอจะบอกยังไงผมก็เติมเงินไห้เธอ ผมรักเธอมากอ่ะครับ เราไปเที่ยวห้างด้วยกันและผมก็ส่งเธอเกือบจะทุกวันครับ เวลาก็ได้ผ่านไป 6เดือน
กับอีก 17วัน เธอเริ่มจะชวนทะเลาะพูดไรไม่สนใจความรู้สึกผมเรยผมก็อดทนมาตลอดผมรักเธอ ผมไม่อยากไห้เธอจากผมไปจนมาถึงวันนี่เธอบอกว่าเบื่อผม
ผมก็ไห้เวลาเธอ (ปล.แค่นี่ผมก็คิดมากแล้ว) สักพักหนึ่งผมกำลังขับรถอยู่เธอได้พิมมาบอกกลับผมว่าเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะ นาทีนั้นผมทำอะไรไม่
ถูกอะครับ เหมือนเวลามันหยุดเดินอ่ะครับๆ มันทำไรไม่ถูกผมก็ได้มองแต่หน้าจอไม่มองทางผม มีมาตัวหนึ่งได้วิ่งมาตัดหน้ารถของผมแล้วผมก็ล้ม โทรสับก็หน้าจอแตก ผมไม่เปนไรมากแค่ปวดๆ ผมเลยโทรไปหาเธอไปคุยกันเลยผมก็พูดกับเธอว่า ทำไมถึงจะเลิกกันครับ นาทีนั้นน้ำตาของผมก็ได้ไหลออกม แล้วเธอก็เงียบๆผมก็ดร่าม๊าใส่เธอยับเลยผมก็ได้บอกเธอไปว่าผมรถล้ม โทรศัพท์หน้าจอแตก เธอจึงได้บอกว่าเรากลับมาคบกันเหมือนเดิมก็ได้ไม่รู้ว่านาทีนั้นเธอคิดอะไรเธอสงสารเราหรอ ในใจผมก็คิดว่า ถ้าเธอแค่สงสารเราก็ปล่อยเธอไปเถอะไห้เธออยู่เธอก็ไม่มีความสุขหรอก ผมจึงถามเธอไปตีงๆ ว่าที่เธอกลับมาเพราะสงสารหรือว่ารักผม เธอตอบมาเหมือนจะรักผม ผมก็ไม่ค่อยเชื่อ แต่มันมีคำหนึ่งครับที่ทำไห้ผมเชื่อว่าเธอก็ยังรักผมอยู่ ผมกำลังซึมๆกับเหตุการที่เกิดขึ้นแล้วเธอก็ปลอบใจผม แล้วก็พูดคำว่า" รักหน่ะ " ผมเลยเชื่อครับว่าเค้ายังรักผมอยู่ ทำไมผมถึงเชื่อหรอคับเพราะตอนที่เธอชวนผมทะเลาะผมจะถามเธอว่ารักผมไหมแล้วเธอก็จะเงียบๆไปหรือเปลี่ยนเรื่องไป คำๆหนึ่งที่ต่อไห้ความรักผมดำเนินต่อไปได้ผมจึงมั่นใจในตัวเธอเชื่อในตัวเธอ