สวัสดีคะ พอดีเรามีเรื่องที่ไม่สบายใจเลย มันไม่โอเค มันรู้สึกเเย่ไปหมด
เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนเราอยู่ปีหนึ่งเราได้เเอบชอบปีสี่อยู่คนนึง พี่เขาเป็นคนที่อยู่ภายในเขาโอเคนะ เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะมอเราจะมีการมิตติ้งชมรมทุกปีเเล้วปีเเล้วพี่เขาก็ไปทั้งๆที่เขาไม่ได้อยู่ชมรมเดียวกับเรา เรากับพี่เขานั่งกินเหล้าด้วยกัน เเล้วด้วยการที่เราหันไปเห็นภาพบางอย่างทำให้เรานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว เเล้วอยู่พี่คนนี้ก็มาถามเราว่า "เป็นไร โอเคไหม " เเล้วก็เอาหัวเราไปไว้ตรงหน้าอกเขา ตอนนั้นเราอึ้งมาก เพราะเรากับพี่เขาไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นเเต่ตอนนั้นเราก็ไม่ไ้คิดอะไรนะ เเล้วพีคสุดคือนหลานรหัสพี่เขาคือเพื่อนเรา มันทำให้เราต้องค่อยเจอพี่เขาตลอดเวลา ช่วงเวลานั้นมันทำให้เรากับเขาไปไหนด้วยกันเเต่เราไม่ได้ไปกันสองคนนะ มีเพื่อนเราที่เป็นหลานรหัสเขาไปด้วย เเละรวมไปถึงเพื่อนในกลุ่มเราด้วย จนวันนึงเราเหมือนจะรู้สึกกับเขามากเกินพี่เขาเขามาเม้นโพสต์เฟสเราเเสดงความคิดเห็นตลอด มันเรยทำให้เราเริ่มหวั่นไหว เเต่เราก็บอกเพื่อนนะ เเต่ไม่ใช่เเพื่อนที่เป็นหลานรหัสเขานะเพราะกลัวว่ามันจะเอาไปบอกพี่เขา เเล้วความรู้สึกมันก็เริ่มสะสมมาเรื่อย จนที่เขาจะจบหรือบายเบียร์ตอนพี่เขาพี่สี่ เราก็เเอบเอาของขวัญไปวางไว้ข้างรถเขา 55555 มันโคตรกลัวเขารู้เรยย เเต่ตั้งนานนะเขาก็ไม่รู้ เราขึ้นปีสอง พี่เขาก็เป็นบัณฑิต เราก็คิดนะว่าเราคงไม่ได้เจอเขาอีกเเล้ว เเต่มันก็ทำให้มันมีเรื่องที่ต้องเจอกัน เพราะไม่รู้สิเขามักจะชวนเราไปกินเหล้าตลอด จนเรารู้สึกว่าเขารู้เเล้วหรือเปล่าว่าเราชอบเขา เเต่เราก็ไปนะด้วยความอยากเจอทำให้เราไปกินเหล้ากับเขาตลอด จนเมื่อเดือนที่เเล้วเขาทักมาหาเราว่า "เสาร์นี้ว่างไหม ไปดูบอลกัน " ด้วยความที่เราชอบดูบอลอยู่เเล้ว เราก็ตกลงไป เเล้วเราก็ถามเขาว่าดูไหน เขาก็บอกว่า ที่ร้านนั้นไหม เราก็ตกลง เเล้ววันนั้นคือวันที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป วันนั้นเหมือนว่ามันจะไม่มีอะไรเเต่มันก็เกิดขึ้นเพราะความโง่ของเราเองเเหละทำให้เขารู้ ด้วยความมึนๆมันทำให้เราก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เท่าไรเเต่เราทำอะไรรู้หมดนะ เราก็เลยเอามือเราไปวางที่ขาเขาเพราะความอยากรู้ว่าเขาคิดยังไงด้วยเเหละเราเลยลองเอามือไปวาง เเล้วไม่นานเขาก็เอามือเขามาจับมือเรา ตอนนั้นคือใจเต้นเเรงมาก เเล้วอยู่อยู่เขาก็เอามือมาลูบหัวเรา มันทำให้เราเอาหัวเราไปซุกอกเขา ตอนนั้นคือคิดอย่างเดียวว่าเขาจะรู้ไหมว่ะเเต่เขาคงรู้เเล้วเเหละเเล้วเราก็อยู่ในอ้อมเเขนเขาเเบบนั้นนานมากจนเขาบอกเราว่าเขาต้องกลับบ้านเเล้วนะ เราก็เลยบอกเขาว่า "อยู่เเบบนี้นานๆได้ไหม ไม่ไปไหนได้ไหม " 😢 คือตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงพูดเเบบนั้น เเต่เขาก็บอกนะว่าไม่ได้ เราก็เข้าใจเเหละว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะอะไรนะหรอ หึหึ เพราะพี่เขามีเเฟนอยู่เเล้วไง พี่เขากับเเฟนครบกันมานานเเล้ว ถ้าจำไม่ผิดน่าจะประมาน 4 ปีเข้าปีที่ 5 เเล้วมั้ง เเต่เราไม่ได้คิดจะเเย่งเขามานะ ต่อดีกว่า หลังจากนั้นเขาก็กลับบ้าน ส่วนเรานะหรอก็กลับหอเหมือนกัน เเต่หลังจากนั้นเขาก็ทักมาคุยกับเราตลอดนะ จนวันนึงเขาก็โพสต์เฟสเเปลกๆ โพสต์ประมานว่า "กูคงคิดถึงเชียงใหม่มากๆเเน่ๆ" เราก็เสลอเขาไปอ่านคอมเม้นนะ มันทำให้เรารู้ว่าเขาได้ไปทำงานที่ไหนซักที่ เเต่เราก็ยังไม่ถามเขานะเพราะเรายังไม่มั่นใจ เราก็รอนะว่าเมื่อไรเขาจะบอกเขา จนวันนั้นเขาทักมาว่า วันนี้ไปกินเบียร์กัน เราก็ไปนะ เเต่วันนั้นหน้าเราคือไม่โอเคเเบบสุด เราก็นั่งกินไปซักพักเราหร้าเราเริ่มไม่โอเค เพื่อนที่ไปด้วยกันมันก็ถามไหวไหม เราก็เรยบอกมันไปว่า กูโอเค มันก็เรยชวนเราย้ายร้าน เราก็เลยย้ายร้าน เเล้วพี่เขาก็ทักมาว่าเดียวดึกๆเเวะไปหานะ เขาก็เลยบอกเขาไปว่า "ไม่เป็นไร พี่อยู่กลับเพื่อนพี่ไปเถอะ" เเต่พี่เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร พี่เขาบอกว่าเดียวพี่ไปส่งเพื่อนเสร็จเดียวพี่กลับไปหา เราก็เลยตอบไปว่าโอเค พอเรามานั่งซักพักพี่เขาก็มา เรากับเขานั่งข้างกัน เเต่เพื่อนเราก็เปิดประเด็นที่เราอยากรู้ เพื่อนเราถามเขาว่าจะไปทำงานที่ไหน จะทิ้งพวกน้องไปจริงๆหรอ ? พอพูดเสร็จเรากับพี่เขาก็หันมองหน้ากัน พี่เขาก็เลยบอกว่าไม่ได้ทิ้งเเล้วเขาก็เอามือลูบหัวเรา มันเลยทำให้เราน้ำตาึมทันที เเล้วซักพักเราก็ถามอีกว่าจะไปเมื่อไร เขาก็บอกทุกอย่างว่าไปวันนั้นวันนี้ เขาก็เลยบอกโอเค เราคงไม่เจอกันเเล้วสินะ หลังจากนั้นพี่เขาก็มาบอกข้างหูเราว่าออกไปคุยกันนอกร้านป่ะ เราก็เดินออกไปนะ เเล้วเราก็คุยทุกอย่าง เราถามเขาว่ารู้นานยังเขาก็บอกรู้ตั้งเเต่วันที่เราซบอกเขาเเล้ว เเล้วซักพักเราก็คุยกันเสร็จ ตอนเเรกเราคิดนะว่าคงไม่ได้คุยคงไม่ได้เจอเเล้ว เเต่มันพีคตรงที่วันรุ่งขึ้นเขาทักเราว่าว่ากลางวันนี้กินดี เราก็เลยบอกเขาไปว่ายังไม่รู้เลย เขาก็บอกว่างั้นไปหาไรกินด้วย คือเรางงมาก อะไรยังไง เเต่เราก็ไปนะ เพระามันคือสิ่งที่เราจะเจอเขาเป็นครั้งสุดท้ายเเล้วเพราะอีกวันคือเขาจะไปทำงานที่อื่นเเล้ว วันนั้นคือพี่เขาพาเราไปกินข้าว คุยด้วย ถามทุกอย่าง เเล้วเขาก็พาเราไปซื้อของเเต่ความบังเอิญมันทำให้เราได้ไปดูหนังด้วยกัน มันคือวันที่เรามีความสุขมากเลยนะถึงว่ามันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็เถอะ เเล้ววันรุ่งขึ้นเขาจะต้องไปทำงานเเล้ววันนั้นพี่ผู้หญิงที่เป็นเเฟนเขาลงรูปคู่เเล้วพูดประมาน "ตั้งใจทำงานนะ" เราก็เลยรู้ว่าพี่ผู้หญิงไปส่งพี่เขา มันรู้สึกเฟลมากนะเเต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เล้วพอเขาขึ้นรถ เขาก็ส่งข้อความว่าบอกเราว่า "ไปเเล้วนะไอ่เด็กดื้อ" มันทำให้น้ำตาเราไหลออกว่าเเบบไม่รู้ตัว เเล้วเราก็คุยกับเขาตั้งเเต่วันที่เขาไปทำงานจนถึงปัจจุบันเราก็คุยกันตลอด บางครั้งเราก็คิดนะว่าตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ ? เราควรทำยังไง ? ทุกอย่างตอนนี้มันไม่โอเคเลย มันเหนื่อย มันเซ็ง มันไม่โอเคเลย งื้อออออออออ 😔
หยุดหรือไปต่อ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนเราอยู่ปีหนึ่งเราได้เเอบชอบปีสี่อยู่คนนึง พี่เขาเป็นคนที่อยู่ภายในเขาโอเคนะ เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะมอเราจะมีการมิตติ้งชมรมทุกปีเเล้วปีเเล้วพี่เขาก็ไปทั้งๆที่เขาไม่ได้อยู่ชมรมเดียวกับเรา เรากับพี่เขานั่งกินเหล้าด้วยกัน เเล้วด้วยการที่เราหันไปเห็นภาพบางอย่างทำให้เรานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว เเล้วอยู่พี่คนนี้ก็มาถามเราว่า "เป็นไร โอเคไหม " เเล้วก็เอาหัวเราไปไว้ตรงหน้าอกเขา ตอนนั้นเราอึ้งมาก เพราะเรากับพี่เขาไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นเเต่ตอนนั้นเราก็ไม่ไ้คิดอะไรนะ เเล้วพีคสุดคือนหลานรหัสพี่เขาคือเพื่อนเรา มันทำให้เราต้องค่อยเจอพี่เขาตลอดเวลา ช่วงเวลานั้นมันทำให้เรากับเขาไปไหนด้วยกันเเต่เราไม่ได้ไปกันสองคนนะ มีเพื่อนเราที่เป็นหลานรหัสเขาไปด้วย เเละรวมไปถึงเพื่อนในกลุ่มเราด้วย จนวันนึงเราเหมือนจะรู้สึกกับเขามากเกินพี่เขาเขามาเม้นโพสต์เฟสเราเเสดงความคิดเห็นตลอด มันเรยทำให้เราเริ่มหวั่นไหว เเต่เราก็บอกเพื่อนนะ เเต่ไม่ใช่เเพื่อนที่เป็นหลานรหัสเขานะเพราะกลัวว่ามันจะเอาไปบอกพี่เขา เเล้วความรู้สึกมันก็เริ่มสะสมมาเรื่อย จนที่เขาจะจบหรือบายเบียร์ตอนพี่เขาพี่สี่ เราก็เเอบเอาของขวัญไปวางไว้ข้างรถเขา 55555 มันโคตรกลัวเขารู้เรยย เเต่ตั้งนานนะเขาก็ไม่รู้ เราขึ้นปีสอง พี่เขาก็เป็นบัณฑิต เราก็คิดนะว่าเราคงไม่ได้เจอเขาอีกเเล้ว เเต่มันก็ทำให้มันมีเรื่องที่ต้องเจอกัน เพราะไม่รู้สิเขามักจะชวนเราไปกินเหล้าตลอด จนเรารู้สึกว่าเขารู้เเล้วหรือเปล่าว่าเราชอบเขา เเต่เราก็ไปนะด้วยความอยากเจอทำให้เราไปกินเหล้ากับเขาตลอด จนเมื่อเดือนที่เเล้วเขาทักมาหาเราว่า "เสาร์นี้ว่างไหม ไปดูบอลกัน " ด้วยความที่เราชอบดูบอลอยู่เเล้ว เราก็ตกลงไป เเล้วเราก็ถามเขาว่าดูไหน เขาก็บอกว่า ที่ร้านนั้นไหม เราก็ตกลง เเล้ววันนั้นคือวันที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป วันนั้นเหมือนว่ามันจะไม่มีอะไรเเต่มันก็เกิดขึ้นเพราะความโง่ของเราเองเเหละทำให้เขารู้ ด้วยความมึนๆมันทำให้เราก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เท่าไรเเต่เราทำอะไรรู้หมดนะ เราก็เลยเอามือเราไปวางที่ขาเขาเพราะความอยากรู้ว่าเขาคิดยังไงด้วยเเหละเราเลยลองเอามือไปวาง เเล้วไม่นานเขาก็เอามือเขามาจับมือเรา ตอนนั้นคือใจเต้นเเรงมาก เเล้วอยู่อยู่เขาก็เอามือมาลูบหัวเรา มันทำให้เราเอาหัวเราไปซุกอกเขา ตอนนั้นคือคิดอย่างเดียวว่าเขาจะรู้ไหมว่ะเเต่เขาคงรู้เเล้วเเหละเเล้วเราก็อยู่ในอ้อมเเขนเขาเเบบนั้นนานมากจนเขาบอกเราว่าเขาต้องกลับบ้านเเล้วนะ เราก็เลยบอกเขาว่า "อยู่เเบบนี้นานๆได้ไหม ไม่ไปไหนได้ไหม " 😢 คือตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงพูดเเบบนั้น เเต่เขาก็บอกนะว่าไม่ได้ เราก็เข้าใจเเหละว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะอะไรนะหรอ หึหึ เพราะพี่เขามีเเฟนอยู่เเล้วไง พี่เขากับเเฟนครบกันมานานเเล้ว ถ้าจำไม่ผิดน่าจะประมาน 4 ปีเข้าปีที่ 5 เเล้วมั้ง เเต่เราไม่ได้คิดจะเเย่งเขามานะ ต่อดีกว่า หลังจากนั้นเขาก็กลับบ้าน ส่วนเรานะหรอก็กลับหอเหมือนกัน เเต่หลังจากนั้นเขาก็ทักมาคุยกับเราตลอดนะ จนวันนึงเขาก็โพสต์เฟสเเปลกๆ โพสต์ประมานว่า "กูคงคิดถึงเชียงใหม่มากๆเเน่ๆ" เราก็เสลอเขาไปอ่านคอมเม้นนะ มันทำให้เรารู้ว่าเขาได้ไปทำงานที่ไหนซักที่ เเต่เราก็ยังไม่ถามเขานะเพราะเรายังไม่มั่นใจ เราก็รอนะว่าเมื่อไรเขาจะบอกเขา จนวันนั้นเขาทักมาว่า วันนี้ไปกินเบียร์กัน เราก็ไปนะ เเต่วันนั้นหน้าเราคือไม่โอเคเเบบสุด เราก็นั่งกินไปซักพักเราหร้าเราเริ่มไม่โอเค เพื่อนที่ไปด้วยกันมันก็ถามไหวไหม เราก็เรยบอกมันไปว่า กูโอเค มันก็เรยชวนเราย้ายร้าน เราก็เลยย้ายร้าน เเล้วพี่เขาก็ทักมาว่าเดียวดึกๆเเวะไปหานะ เขาก็เลยบอกเขาไปว่า "ไม่เป็นไร พี่อยู่กลับเพื่อนพี่ไปเถอะ" เเต่พี่เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร พี่เขาบอกว่าเดียวพี่ไปส่งเพื่อนเสร็จเดียวพี่กลับไปหา เราก็เลยตอบไปว่าโอเค พอเรามานั่งซักพักพี่เขาก็มา เรากับเขานั่งข้างกัน เเต่เพื่อนเราก็เปิดประเด็นที่เราอยากรู้ เพื่อนเราถามเขาว่าจะไปทำงานที่ไหน จะทิ้งพวกน้องไปจริงๆหรอ ? พอพูดเสร็จเรากับพี่เขาก็หันมองหน้ากัน พี่เขาก็เลยบอกว่าไม่ได้ทิ้งเเล้วเขาก็เอามือลูบหัวเรา มันเลยทำให้เราน้ำตาึมทันที เเล้วซักพักเราก็ถามอีกว่าจะไปเมื่อไร เขาก็บอกทุกอย่างว่าไปวันนั้นวันนี้ เขาก็เลยบอกโอเค เราคงไม่เจอกันเเล้วสินะ หลังจากนั้นพี่เขาก็มาบอกข้างหูเราว่าออกไปคุยกันนอกร้านป่ะ เราก็เดินออกไปนะ เเล้วเราก็คุยทุกอย่าง เราถามเขาว่ารู้นานยังเขาก็บอกรู้ตั้งเเต่วันที่เราซบอกเขาเเล้ว เเล้วซักพักเราก็คุยกันเสร็จ ตอนเเรกเราคิดนะว่าคงไม่ได้คุยคงไม่ได้เจอเเล้ว เเต่มันพีคตรงที่วันรุ่งขึ้นเขาทักเราว่าว่ากลางวันนี้กินดี เราก็เลยบอกเขาไปว่ายังไม่รู้เลย เขาก็บอกว่างั้นไปหาไรกินด้วย คือเรางงมาก อะไรยังไง เเต่เราก็ไปนะ เพระามันคือสิ่งที่เราจะเจอเขาเป็นครั้งสุดท้ายเเล้วเพราะอีกวันคือเขาจะไปทำงานที่อื่นเเล้ว วันนั้นคือพี่เขาพาเราไปกินข้าว คุยด้วย ถามทุกอย่าง เเล้วเขาก็พาเราไปซื้อของเเต่ความบังเอิญมันทำให้เราได้ไปดูหนังด้วยกัน มันคือวันที่เรามีความสุขมากเลยนะถึงว่ามันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็เถอะ เเล้ววันรุ่งขึ้นเขาจะต้องไปทำงานเเล้ววันนั้นพี่ผู้หญิงที่เป็นเเฟนเขาลงรูปคู่เเล้วพูดประมาน "ตั้งใจทำงานนะ" เราก็เลยรู้ว่าพี่ผู้หญิงไปส่งพี่เขา มันรู้สึกเฟลมากนะเเต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เล้วพอเขาขึ้นรถ เขาก็ส่งข้อความว่าบอกเราว่า "ไปเเล้วนะไอ่เด็กดื้อ" มันทำให้น้ำตาเราไหลออกว่าเเบบไม่รู้ตัว เเล้วเราก็คุยกับเขาตั้งเเต่วันที่เขาไปทำงานจนถึงปัจจุบันเราก็คุยกันตลอด บางครั้งเราก็คิดนะว่าตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ ? เราควรทำยังไง ? ทุกอย่างตอนนี้มันไม่โอเคเลย มันเหนื่อย มันเซ็ง มันไม่โอเคเลย งื้อออออออออ 😔