ผมมีเรื่องขำ ๆ จะเล่าให้ฟังครับ ถ้ารู้ว่าเกิดมาหล่อแล้วลำบากยังงี้ ขอไม่หล่อดีกว่าครับ

หลายวันก่อน  ผมได้ไปคารวะเยี่ยมเยียนสมาชิกผู้อาวุโสท่านหนึ่ง
ซึ่งท่านนี่แหละ  ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาศิลปะการมองขาอ่อนให้ผม



เป็นครั้งที่ 4 หรือที่ 5 นี่แหละครับ   ที่ได้ไปคารวะท่านถึงบ้าน

อย่างที่รู้กันครับ  ว่าท่านป่วย  ผ่าตัดบาทา
อาการทุกวันนี้  หายเกือบสนิทแล้ว  แต่ยังมีอาการปวดหลังสาเหตุจากการหกล้มหลังฟาดพื้น

ก็คุยสัพเพเหระกันไป
แล้วท่านก็ยกทอสับขึ้นมาให้ผมดู  ว่าเบอร์นี้ท่านได้เซฟไว้ว่าเป็นเบอร์ตระกองขวัญอีกเบอร์
ผมก็งง ๆ  ว่า จะเป็นเบอร์ผมได้ไง

ท่านก็ว่า  ไม่ใช่ได้ไงก็ไลน์คุยกันอยู่  และรูปในไลน์ก็เป็นรูปผู้หญิง
ท่านก็นึกว่าเป็นเมียผม

ท่านก็ส่งไลน์หาประจำ  แต่ไม่เคยได้คำตอบ   จนวันหนึ่ง
ท่านส่งไลน์ถามข่าวคราวปั๊บ  ก็ได้คำตอบว่า  เลิกส่งมาได้แล้ว  รำคาญ
ท่านก็ตอบไปว่า  ไม่ส่งไลน์ถามข่าวคุณ  จะรู้เหรอว่าคุณเป็นหรือตาย

ก็ขำสิครับ
เพราะผมบอกท่านว่า  ไม่ใช่เบอร์ผม  ผมเล่นไลน์ไม่เป็น  เฟซบุคยังไม่เคยเล่น

กว่าจะรู้ว่า  ไลน์หาใครไม่รู้  ก็เล่นเอาไลน์ข้างเดียวอยู่เป็นเดือน

แต่ผมรู้ไต๋  คงเพราะรูปในไลน์เป็นสาวสวยนั่นแหละ  ป๋าถึงไลน์ไม่เลิก




แล้วท่านก็เล่าให้ฟังว่า  ตอนอยู่โรงพยาบาล
มีแก๊งสาวสามคนมาเยี่ยมท่าน  ในระหว่างการพูดคุยนั้น  ก็มีการเอ่ยถึง หล่อขวัญ

ท่านเล่าว่า  ผู้หญิง 3 คนเถียงกันเรื่องผม
คนหนึ่งซึ่งเคยเจอผมแล้ว  บอกว่าผมหล่อจริง  อีกสองคนที่ไม่เคยเจอไม่เชื่อ

เถียงกันสิครับ
ท่านผู้อาวุโสที่นอนฟังอยู่บนเดียง   แทบอยากหายป่วยเดินกลับบ้าน   ไรฟร่ะ
แทนที่จะห่วงคนป่วย  กลับมาห่วงเรื่องความหล่อ

เกิดมาหล่อแล้วลำบากงี้ล่ะครับ





วันนี้  นั่งรถเกือบสามชั่วโมง  กว่าจะกลับถึงโรงแรม
คน กทม. เขาอยู่กันได้ไง

ต่างจังหวัด  3 ชม. นี่  ไปได้สองร้อยกิโลแล้ว
แต่ กทม. ระยะทางแค่ไม่ถึง 30 กม.  ต้องใช้เวลา 3 ชม.

เฮ้อออ....  ยอมใจคน กทม.





ไว้อาลัยแด่ ดร.สุรินทร์  พิศสุวรรณ ครับ
นักการเมืองน้ำดีที่สุดใน ปชป.

ประเทศไทยสูญเสียคนดีไปเร็วกว่าที่ควรอีกหนึ่งคน

ด้วยคารวะ