ผมหลงรักผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เธอคนนั้นเป็นไซด์ไลน์

เรื่องมีอยู่ว่า วันนั้นผมมีธุระต้องไปทำงานที่ ตจว. ซึ่งยอมรับแบบแมนๆว่าไม่เคยเที่ยวอะไรแบบนี้ ด้วยความที่เข้าสู่วัยรุ่น เลยรู้สึกอยากรู้ว่าการเที่ยวแบบนี้มันเป็นยังไง เลยลองเซิร์ทดูในเว็ปมั่วๆแล้วไปเจอบอร์ดแบบอย่างว่า ก็ลองติดต่อไปโดยไม่คาดหวังอะไร แต่ ... มีการติดต่อกลับมา ผมไม่ได้เป็นคนเลือกคน จริงๆดูๆไว้อีกคน แต่ตอนมากลับเป็นอีกคน ยอมรับครับว่าเห็นครั้งแรก ผมรู้สึกสนใจในตัวเธอคนนั้นมาก ไม่ใช่มีอารมณ์อย่างว่านะครับ แต่เธอคนนั้นเหมือนเป็นผู้หญิงในฝัน ที่ผมเคยวาดเลย เธอเป็นผู้หญิงผิวขาว ผมสั้น ผมสีน้ำตาล ตัวเล็กน่ารัก (อาจจะพิมพ์นิยมของสาวๆสมัยนี้นะครับ) ผมรู้สึกว่าเธอสวยมากในสายตาผม ผมพยายามชวนเธอคุยเพื่อที่ว่าตัวผมเองจะได้ไม่เกร็ง และแสดงความเป็นสุภาพบุรุษออกไปให้เกียรติเธอ วินาทีผมลืมไปเลยว่า เธอทำงานแบบนี้เรานั่งคุยกันเกือบ ชม. แต่มันเหมือนเป็นหลุมผลางความรู้สึกที่เกิดขึ้น เพราะยิ่งผมรู้จักเธอ ผมรู้สึกอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้ อีกอย่างทราบมาว่าเธอจะเลิกทำแล้ว ทำมาแค่ 4 เดือน แล้วจะกลับบ้านและไม่กลับมาทำอีกแล้ว ที่ทำเพราะปัญหาทางบ้าน ผมได้ยินแบบนั้นผมรู้สึกยินดีกับเธอด้วยที่จะหลุดจากวงจรบ้าๆแบบนี้ ...
หลังจากที่คุยกันเสร็จ ผมก็ต้องให้เธอทำงงานของเธอ ซึ่งผมยอมรับแมนๆเคยครับว่าผมไม่เสร็จ ผมไม่มีสมาธิอยู่ที่ตัว ผมเผลอมองหน้าเธอและรอยยิ้มของเธอ มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมากๆ ผมไม่มีอารมณ์หื่นกับเธอเลย จนผมบอกเธอว่าไม่ต้องแล้ว ผมขอนอนกอดเธอก็พอ สุดท้าย จบที่นอนกอดและคุยกัน มันรู้สึกผูกพันนะครับพอได้รู้จักกันแล้ว ผมอาจจะพลาดเองแหละที่รู้สึกแบบนั้น มันบ้าบอและประหลาดกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตัวเอง มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะบอกเค้าว่า ผมชอบเค้าและสานสัมพันธ์กันต่อ ผมแลก contact กับเธอและบอกว่ายินดีที่รู้จักนะ เป็นเพื่อนกับผมได้มั้ย เธอยิ้มดีใจและตอบตกลง วินาทีที่เธอเดินออกไปจากห้อง ความรู้เหมือนผมกำลังจะตื่นจากความฝันที่ตัวเองไม่อยากตื่น ...
หลังจากนัดผมพยายามชวนเธอคุยในไลน์และอยากได้ยินเสียงเธออีกครั้ง แต่เธอเป็นผู้หญิงที่มีโลกส่วนตัวสูง และเป็นคนที่เก็บตัว เพราะสังคมของเธอต้องอยู่แบบไร้ตัวตนในสังคม เธอบอกว่าเธอเหงาไม่รู้จะคุยกับใครถ้ากลับไปห้อง เพราะไม่รู้จักใครเลย (เราคุยกันตอนอยู่ที่ห้อง เราคุยกันนานมาก)
ผมรู้นะครับ ว่ามันเป็นรักต้องห้ามและเป็นสิ่งที่อาจจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ความรู้สึกผมต้องนี้ไม่ใช่อยากจะกลับไปซ้ำเธอ แต่ผมชอบเวลาตอนที่เราได้คุยได้หัวเราะด้วยกัน (ไม่ได้แก้ผ้า) ถ้าผมสามารถขอพรได้ 1 อย่าง ผมคงขอให้เธอไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้และขอให้เราเจอกันเร็วกว่านี้ ผมสัญญาว่าผมจะรักให้เกียรติเธอและจะดูแลเธอให้ดีที่สุด

ป.ล. ตอนนี้เหมือนเธอกำลังจะหายไปจากผมแล้ว ไม่มีการอ่านไลน์ตอบไลน์ อาจจะเป็นผมฝากเดียวที่รู้สึกดีกับเธอ แต่เธออาจจะทำไปตามหน้าที่
ป.ล. ขอบคุณที่ทนอ่านกันจนจบนะครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผมที่ผมตัดสินใจเขียนขึ้นมาเพราะอยากจะบอกความรู้สึกตัวเองให้เค้าได้รู้ ผมรู้แค่ชื่อเล่นเธอกับบ้านเกิดของเธอ ผมอยากให้เธอมาเห็นสิ่งที่ผมอยากจะบอกกับเธอ หวังไว้ลึกๆว่าเธอคงอ่านกระทู้นี้