ตอนนี้เราอยู่ ม.5 เราเรียนสายวิทย์คณิต ห้องกิ๊บ
ตั้งแต่เด็กเลยเราอยากเป็นนักบินอวกาศ รู้สึกรักมาก อยากเป็นมาก เพราะชอบดูหนังแนวนี้ ดูสาระคดีนอกโลก เด็กในที่นี้หมายถึงตอน ป 2 นะ
เลยเริ่มศึกษาหาข้อมูบเรื่อยมา มาถึงจุดที่ว่าไม่มีปัญญาจะเรียน เนื่องจากฐานะทางครอบครัวไม่สามารถส่งได้ขนาดนั้น เลยตัดใจจากนักบินอวกาศ
ต่อมา ม.1 อยากมีธุรกิจเป็นของตัวเองคิดโปรเจคต่างๆมากมาย ฝันสูงมาก อยากรวย หิวโหยความสำเร็จอย่างบ้าคลั่ง เลยเริ่มจากการขายสบู่ขาว ไปเน็ตและในโรงเรียน ขายได้ก็ดีอยู่ แต่มาเจอปัญหาเข้า คือ เราติดศูนย์วิชาสังคม ซึ่งก็ยอมรับเพราะเราไม่ต้องใจเรียนจริงช่วง ม2 เกรดเฉลี่ยอยู่ที่ 2.75 เลยวางมือกับทุกอย่าง มาเอาเรียนก่อน ขึ้นม.3 เลยเริ่มต้นใหม่ ทั้งแม่เราพูดเสมอว่าอยากให้เราเป็นครู ครู ครู ครู ครู ครู ครู ครู ครู เราก็เลยตั้งใจเรียน ม.3 เกรด 3.65 ดูเวอร์มั้ยว่าคนคนนึงจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ขนาดนี้ คือเราเป็นคนที่แคร์แม่มากอ่ะ ไม่อยากทำให้แม่เสียใจ ไม่อยากทำให้แม่ผิดหวัง เลยหลอกตัวเองมาตลอดว่าจะต้องเป็น ครู ครู ครู ครู เราเปลี่ยนแปลงตัวเองพยายามทำทุกอย่างให้ตัวเองมีคุณสมบัติเหมาะกับคำว่าครู..........................จนได้ฉายาว่าครูภาษาไทย และนักโบราณคดี
กิจวัตรของเราในแต่ละวันคือ ตื่น ไปเรียน เรียน กลับบ้าน ดูหนังออนไลน์ ทำการบ้านนอน ตรงดูหนังนี่แหละเรารู้สึกมีความสุขมากโดยเฉพาะหนังแนวประวัติศาสตร์ เราคลั่งประวัติศาสตร์มากก ตามหนังทุกเรื่องไม่ว่าทวีปไหนๆชอบหมด รู้สึกมีความสุขจริงแท้แน่นอนที่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับประวัติศาสตร์
สรุป
เราชอบ อวกาศ ประวัติศาสตร์ วรรณคดี
ปัจจุบัน
ไม่นามมานี้มีค่ายครูเราก็ไปสมัคร ผลออกมาเราไม่ติด ซึ่งเราก็พอรู้ลึกๆว่าเราไม่อยากเป็นครู และการคัดเลือกเข้าค่ายพี่ค่ายก็จะคัดเอาคนท่มีแววจะเป็นครูใช่มั้ย ซึ่งมันพิสูจน์ได้ว่าเราไม่มี ไม่ใช่แค่ค่ายนี้ค่ายเดียวในหลายแบบทดสอบ ที่เราทำครั้งแรกจะไม่มีผลที่บอกว่าเราควรจะเป็นครูซักครั้ง นอกจากจะทำครั้งที่2 แบบหลอกตัวเอง
ต่อเรื่องค่ายนะ
พอเราบอกแม่เราว่าเราไม่ติด แม่ก็ตบหน้าเรา และไล่เราออกจากบ้าน แฮร่ล้อเล่น พอบอกแม่ว่าไม่ติดแม่ก็ปลอบใจเรา แล้วบอกว่าปีหน้าก็ได้ อย่าคิดมาก แต่อยู่ดีๆเราก็ร้องไห้ กับบอกแม่ว่าหนูไม่อยากเป็นครู คำพูดนี้เราพูดหลายครั้งพยายามอธิบายให้แม่ฟังว่าเราไม่อยากเป็นครู แต่แม่ก็บอกว่าจะเป็นก็ได้แค่เป็นข้าราชการ แม่อยากให้เรามีเกียรติ แต่วันนั้นแม่เราบอกแม่ แม่ก็อึ้งซักพัก แล้วถามว่าจะเป็นอะไร เราบอกอยากเป็นนักประวัติศาสตร์ แม่ก็เงียบแล้วตอบว่า จะเป็นอะไรก็เป็นเอาที่หนูชอบ ทำแล้วมีความสุข เราบอกแม่ว่า แต่อาชีพที่หนูชอบมันไม่มีเกียรติแบบที่แม่ต้องการไงแม่ แม่ก็บอกว่า เกียรติจะไม่มีก็ไม่เป็นไรหรอกถ้าหนูจะทำแล้วมีความสุข เราก็เลยกะจ่างงงงง แต่ไม่รู้ทำไมเรากลับรู้สึกเสียดาย และเสียใจที่ไม่ติดค่ายครู
ใครรู้ช่วยแนะนำที่ว่าเราควรทำยังไงต่อ จะเดินไปทางไหนดี
ปล. ที่ไม่อยากเรียนครูเพราะ ไม่ชอบการเป็นลูกน้อง เราเป็นคนชอบบริหารจัดการเอง ในห้องเราเป็นแบ่งหน้าที่ให้เพื่อนทำเวลามีงานใหญ่ๆ ถ้างานนั้นเป็นงานถนัดของเรานะ แ
อีกนิด ไม่ใช่ว่าเป็นลูกน้องคนไม่ได้ แค่ไม่ชอบเท่านั้น ถ้าจำเป็นต้องทำก็จะทำเพื่อเป็นบันไดไปสู่ขั้นผู้นำ
ขอคำปรึกษาและแนะนำจากทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
ถ้าคุณเป็นเหมือนฉันคุณจะเรียนต่ออะไร
ตั้งแต่เด็กเลยเราอยากเป็นนักบินอวกาศ รู้สึกรักมาก อยากเป็นมาก เพราะชอบดูหนังแนวนี้ ดูสาระคดีนอกโลก เด็กในที่นี้หมายถึงตอน ป 2 นะ
เลยเริ่มศึกษาหาข้อมูบเรื่อยมา มาถึงจุดที่ว่าไม่มีปัญญาจะเรียน เนื่องจากฐานะทางครอบครัวไม่สามารถส่งได้ขนาดนั้น เลยตัดใจจากนักบินอวกาศ
ต่อมา ม.1 อยากมีธุรกิจเป็นของตัวเองคิดโปรเจคต่างๆมากมาย ฝันสูงมาก อยากรวย หิวโหยความสำเร็จอย่างบ้าคลั่ง เลยเริ่มจากการขายสบู่ขาว ไปเน็ตและในโรงเรียน ขายได้ก็ดีอยู่ แต่มาเจอปัญหาเข้า คือ เราติดศูนย์วิชาสังคม ซึ่งก็ยอมรับเพราะเราไม่ต้องใจเรียนจริงช่วง ม2 เกรดเฉลี่ยอยู่ที่ 2.75 เลยวางมือกับทุกอย่าง มาเอาเรียนก่อน ขึ้นม.3 เลยเริ่มต้นใหม่ ทั้งแม่เราพูดเสมอว่าอยากให้เราเป็นครู ครู ครู ครู ครู ครู ครู ครู ครู เราก็เลยตั้งใจเรียน ม.3 เกรด 3.65 ดูเวอร์มั้ยว่าคนคนนึงจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ขนาดนี้ คือเราเป็นคนที่แคร์แม่มากอ่ะ ไม่อยากทำให้แม่เสียใจ ไม่อยากทำให้แม่ผิดหวัง เลยหลอกตัวเองมาตลอดว่าจะต้องเป็น ครู ครู ครู ครู เราเปลี่ยนแปลงตัวเองพยายามทำทุกอย่างให้ตัวเองมีคุณสมบัติเหมาะกับคำว่าครู..........................จนได้ฉายาว่าครูภาษาไทย และนักโบราณคดี
กิจวัตรของเราในแต่ละวันคือ ตื่น ไปเรียน เรียน กลับบ้าน ดูหนังออนไลน์ ทำการบ้านนอน ตรงดูหนังนี่แหละเรารู้สึกมีความสุขมากโดยเฉพาะหนังแนวประวัติศาสตร์ เราคลั่งประวัติศาสตร์มากก ตามหนังทุกเรื่องไม่ว่าทวีปไหนๆชอบหมด รู้สึกมีความสุขจริงแท้แน่นอนที่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับประวัติศาสตร์
สรุป
เราชอบ อวกาศ ประวัติศาสตร์ วรรณคดี
ปัจจุบัน
ไม่นามมานี้มีค่ายครูเราก็ไปสมัคร ผลออกมาเราไม่ติด ซึ่งเราก็พอรู้ลึกๆว่าเราไม่อยากเป็นครู และการคัดเลือกเข้าค่ายพี่ค่ายก็จะคัดเอาคนท่มีแววจะเป็นครูใช่มั้ย ซึ่งมันพิสูจน์ได้ว่าเราไม่มี ไม่ใช่แค่ค่ายนี้ค่ายเดียวในหลายแบบทดสอบ ที่เราทำครั้งแรกจะไม่มีผลที่บอกว่าเราควรจะเป็นครูซักครั้ง นอกจากจะทำครั้งที่2 แบบหลอกตัวเอง
ต่อเรื่องค่ายนะ
พอเราบอกแม่เราว่าเราไม่ติด แม่ก็ตบหน้าเรา และไล่เราออกจากบ้าน แฮร่ล้อเล่น พอบอกแม่ว่าไม่ติดแม่ก็ปลอบใจเรา แล้วบอกว่าปีหน้าก็ได้ อย่าคิดมาก แต่อยู่ดีๆเราก็ร้องไห้ กับบอกแม่ว่าหนูไม่อยากเป็นครู คำพูดนี้เราพูดหลายครั้งพยายามอธิบายให้แม่ฟังว่าเราไม่อยากเป็นครู แต่แม่ก็บอกว่าจะเป็นก็ได้แค่เป็นข้าราชการ แม่อยากให้เรามีเกียรติ แต่วันนั้นแม่เราบอกแม่ แม่ก็อึ้งซักพัก แล้วถามว่าจะเป็นอะไร เราบอกอยากเป็นนักประวัติศาสตร์ แม่ก็เงียบแล้วตอบว่า จะเป็นอะไรก็เป็นเอาที่หนูชอบ ทำแล้วมีความสุข เราบอกแม่ว่า แต่อาชีพที่หนูชอบมันไม่มีเกียรติแบบที่แม่ต้องการไงแม่ แม่ก็บอกว่า เกียรติจะไม่มีก็ไม่เป็นไรหรอกถ้าหนูจะทำแล้วมีความสุข เราก็เลยกะจ่างงงงง แต่ไม่รู้ทำไมเรากลับรู้สึกเสียดาย และเสียใจที่ไม่ติดค่ายครู
ใครรู้ช่วยแนะนำที่ว่าเราควรทำยังไงต่อ จะเดินไปทางไหนดี
ปล. ที่ไม่อยากเรียนครูเพราะ ไม่ชอบการเป็นลูกน้อง เราเป็นคนชอบบริหารจัดการเอง ในห้องเราเป็นแบ่งหน้าที่ให้เพื่อนทำเวลามีงานใหญ่ๆ ถ้างานนั้นเป็นงานถนัดของเรานะ แ
อีกนิด ไม่ใช่ว่าเป็นลูกน้องคนไม่ได้ แค่ไม่ชอบเท่านั้น ถ้าจำเป็นต้องทำก็จะทำเพื่อเป็นบันไดไปสู่ขั้นผู้นำ
ขอคำปรึกษาและแนะนำจากทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ