เคยโดนแฟนเก่าที่คบกันมา 5 ปี บอกเลิกแบบเย็นชา เพราะไม่หางานทำระหว่างเรียน มหาวิทยาลัย !
สวัสดีครับ ผมเป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่มีแฟนที่คบกันตั้งแต่สมัยมัธยม เราคบกันมา 5 ปี ตอนคบกันเราก็รักกันดีครับ มันมาสะดุดตรงที่ผมเอาแต่เรียนไม่ได้ทำงานพาร์ททาม เหมือนเพื่อนๆ แฟนผมเคยถามเล่นๆว่า ไม่อยากทำงานเหมือนเพื่อนๆบ้างหรอ ผมก็เงียบไปหลังจากนั้น 2 เดือน ผมไปสมัครงาน ในห้างเป็นร้านอาหารดัง พอทำไปได้ 3 เดือน แฟนเริ่มคุยกับคนอื่นระหว่างที่ผมไปทำงาน ผมจึงลาออก แล้วมาใช้ชีวิตแบบเดิม มีอยู่ช่วงหนึงแฟนผมเข้า กทม บ่อยมากบอกไปหาญาติ ผมก็ไม่เอะใจอะไร ก่อนกลับมาแฟนบอกอยากไปเช่าบ้านจัดสรรอยู่ อีก 2 วันถัดมา ผมไปเช่าบ้านพร้อมเข้าอยู่
(พีคมาก) พอย้ายเข้าอยู่แล้วแฟนกลับมายังไม่ถึง 3 ชม คำพูดที่ออกจากปากแฟนผมคือ “เราจะย้ายไปเรียนที่ กทม นะ มีคนจะส่งเรียนถึงป.โท” ผมนิ่งทำไรไม่ถูกได้แต่ถามว่า จะไปเมื่อไหร่ คำตอบที่ได้คือ “พรุ่งนี้” ผมได้แต่ยิ้ม แล้วถาม จะเอาอะไรไปบ้างไป และช่วยเก็บของ และไปส่งเธอจนวนาทีสุดท้าย ที่จะจากกัน ตอนนั้นผมเจ็บมากได้แต่โทดตัวเองที่ไม่เอาไหน ตอนนั้นอายุ 20
หลังจากวันนั้น ผมได้ทำงานอย่างหนักควบคู่กับเรียนมาโดยตลอด เพราะเหตุผลเดียวที่ตรึงใจผมคือ “ไม่อยากให้คนที่จะใช้ชีวิตคู่กับผมคนต่อไปต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก”
ตอนนี้ผมอายุ 26 เรียนจบแล้ว ทำงานแล้ว เงินเดือน 25,000-30,000 ถือว่าดีมากสำหรับอายุงาน 4 เดือน แต่สิ่งที่ขาดหายไปจากขีวิต และอยากให้มาเติมเต็ม คือ ครอบครัวในอนาคต ผมได้วางแผนชีวิตไว้ก่อนหน้านี้ว่า อายุ 30 จะมีธุรกิจ 1 ชิ้น ซึ่งคิดเอาไว้เเล้ว อายุ 31-32 แต่งงาน มีลูก มีไวกว่านี้ยิ่งดี เพราะตะได้มีเวลาไปเที่ยวกับลูกตอนยังมีกำลัง มีลูกอายุ 30 ลูกใช้เวลาเรียนอีก 20 ปี พอลูกเรียนจบเราอายุ 50 ก็ยังพอมีแรงพาครอบครัวเที่ยวรอบโลกได้อยู่
แต่เหมือนตอนนี้ผมหมดศรัทธากับความรักไปแล้ว พยายามเปิดใจก็ยังกลัว คุณว่าแปลกไหม หรือว่าเป็นเหมือนกันครับ
เจ็บจากคนเก่า จนไม่กล้ามีความรัก มา 8 ปี ! แปลกไหม
สวัสดีครับ ผมเป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่มีแฟนที่คบกันตั้งแต่สมัยมัธยม เราคบกันมา 5 ปี ตอนคบกันเราก็รักกันดีครับ มันมาสะดุดตรงที่ผมเอาแต่เรียนไม่ได้ทำงานพาร์ททาม เหมือนเพื่อนๆ แฟนผมเคยถามเล่นๆว่า ไม่อยากทำงานเหมือนเพื่อนๆบ้างหรอ ผมก็เงียบไปหลังจากนั้น 2 เดือน ผมไปสมัครงาน ในห้างเป็นร้านอาหารดัง พอทำไปได้ 3 เดือน แฟนเริ่มคุยกับคนอื่นระหว่างที่ผมไปทำงาน ผมจึงลาออก แล้วมาใช้ชีวิตแบบเดิม มีอยู่ช่วงหนึงแฟนผมเข้า กทม บ่อยมากบอกไปหาญาติ ผมก็ไม่เอะใจอะไร ก่อนกลับมาแฟนบอกอยากไปเช่าบ้านจัดสรรอยู่ อีก 2 วันถัดมา ผมไปเช่าบ้านพร้อมเข้าอยู่
(พีคมาก) พอย้ายเข้าอยู่แล้วแฟนกลับมายังไม่ถึง 3 ชม คำพูดที่ออกจากปากแฟนผมคือ “เราจะย้ายไปเรียนที่ กทม นะ มีคนจะส่งเรียนถึงป.โท” ผมนิ่งทำไรไม่ถูกได้แต่ถามว่า จะไปเมื่อไหร่ คำตอบที่ได้คือ “พรุ่งนี้” ผมได้แต่ยิ้ม แล้วถาม จะเอาอะไรไปบ้างไป และช่วยเก็บของ และไปส่งเธอจนวนาทีสุดท้าย ที่จะจากกัน ตอนนั้นผมเจ็บมากได้แต่โทดตัวเองที่ไม่เอาไหน ตอนนั้นอายุ 20
หลังจากวันนั้น ผมได้ทำงานอย่างหนักควบคู่กับเรียนมาโดยตลอด เพราะเหตุผลเดียวที่ตรึงใจผมคือ “ไม่อยากให้คนที่จะใช้ชีวิตคู่กับผมคนต่อไปต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก”
ตอนนี้ผมอายุ 26 เรียนจบแล้ว ทำงานแล้ว เงินเดือน 25,000-30,000 ถือว่าดีมากสำหรับอายุงาน 4 เดือน แต่สิ่งที่ขาดหายไปจากขีวิต และอยากให้มาเติมเต็ม คือ ครอบครัวในอนาคต ผมได้วางแผนชีวิตไว้ก่อนหน้านี้ว่า อายุ 30 จะมีธุรกิจ 1 ชิ้น ซึ่งคิดเอาไว้เเล้ว อายุ 31-32 แต่งงาน มีลูก มีไวกว่านี้ยิ่งดี เพราะตะได้มีเวลาไปเที่ยวกับลูกตอนยังมีกำลัง มีลูกอายุ 30 ลูกใช้เวลาเรียนอีก 20 ปี พอลูกเรียนจบเราอายุ 50 ก็ยังพอมีแรงพาครอบครัวเที่ยวรอบโลกได้อยู่
แต่เหมือนตอนนี้ผมหมดศรัทธากับความรักไปแล้ว พยายามเปิดใจก็ยังกลัว คุณว่าแปลกไหม หรือว่าเป็นเหมือนกันครับ