สวัสดีครับวันนี้จะมาแชร์ประสบการณ์ที่เจ็บๆที่สุดในชีวิตขอเริ่มตั้งแต่ตอนแรกเลยนะครับตอนที่ผมจีบแฟนผมใหม่ๆตอนนั้นอยู่ม.2ครับผมปิ๊งคนนี้มากแต่อยู่คนละโรงเรียนกันผมแอดเฟสบุ๊คเธอไปทักไปหาเธอทุกวันเธอก็ไม่ตอบ5555แต่ผมเป็นพวกบ้าตื้อ เลยทักต่อไป เช้า กลางวัน เข็น หลังอาหาร ก่อนนอน เธอตอบมาผมนี่โคตรๆๆดีใจแต่ตอบมาว่าไปนอนแล้วง่วง ฝันดี -.- แต่ก็ไม่เป็นไรวะ ตอบแค่นี้ก็ดีใจละผมก็รู้แล้วแหละว่าเค้าไม่อยากคุยกับผมผมเลยแกล้งให้เพื่อนผมที่เป็นผู้หญิงทักไปเค้าก็คุยกับเพื่อนผมยันตี1ตี2 แต่กับผม2ทุ่มบอกง่วง5555 เราก็เป็นพวกชอบอะไรที่ได้มายากๆด้วยสิ เราก็ยิ่งตกหลุมรักเธอมากขึ้นจนช่วงหลังๆเธอใจอ่อนคุยกับผมเเต่เธอมีแฟนอยู่แล้วเธอเลยคุยน้อยๆผมก็เข้าใจ(บาป)เวลาผมเลิกเรียนหรือว่างๆผมก็จะขับรถไปบ้านเธอแบบว่าแค่เห็นหลังคาบ้านก็ดีใจ๊ดีใจแล้ว(รู้จักบ้านเธอเพราะถามมาจากเพื่อนของเธอ)บ้านผมห่างกันประมาณ10กิโล แต่ผมก็ขยันที่จะไปเพราะใจมันสั่งมา5555 แต่ไปก็เห็นแค่บ้านแหละครับไม่เคยเห็นเธอเลยสักครั้ง ช่วงนี้ผมก็คุยกับเธอมาเรื่อยๆและแล้วเธอก็เลิกกับแฟนของเธอ เอาหล่ะๆๆ ผมก็คุยกับเธอมาเรื่อยๆ ผ่านไปสัก2เดือน ผมก็ตัดสินใจขอเธอเป็นแฟน อิอิและคำตอบเธอก็คือ ตกลง อร้ายยย!!ดีใจบ้านแตก!! แต่เธอไม่ได้รักผมเลยจนมีอยู่วันนึงเธอปวดท้องและผมก็ซื้อข้าวซื้อยาขับมอไซต์ตากฝนไปให้เธอที่บ้าน จนเธอบอกว่าเธอรักผม เราก็รักกันมา ช่วงนั้นผมกำลังจะขึ้นม.4 และผมก็รักกันมาเรื่อยๆจนถึงช่วงเข้ามหาลัยบ้านเธอไม่ค่อยมีเงินเธอเลยทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วย ทางบ้านผมก็ชวนเธอมาอยู่ที่บ้านแต่เธอก็ปฎิเสธเพราะครอบครัวเธอเคี่ยวมากกกก!และกีดกันผมมากกก! เธอก็ทำงานเลิกเช้าและไปเรียนต่อประมาณสัก1ปี
       และวันที่ผมกลัวก็มาถึงหลังจากที่ผมห่างจากเธอผมมาเรียนไกลบ้านมากเลยต้องพักที่หอใกล้ๆมหาลัย วันนั้นผมเอะใจเปิดเฟสบุ๊คเธอ เธอคุยกับผู้ชายที่โรงผมก็ห้ามคุยแต่ผมก็คิดนะว่าเป็นเพราะผมดูแลเธอไม่ดีหรือเปล่า ผมก็พยายามเอาใจใส่เธอให้มากขึ้นกว่าเดิม และเธอก็ไม่ได้คุยกับคนนั้นแล้วผมก็โล่งใจ และช่วงหนึ่งเพื่อนผมไปทำงานที่เดียวกับเธอและเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่นตลอดเวลา มันก็มาบอกผม ผมก็เข้าข้างตัวเองบอกมันว่าไม่ใช่หรอกนั่นแค่เพื่อนก๊านน แต่ในใจผมรู้แล้วว่าต้องใช่แน่ๆ หลังจากนั้นเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป จนมีวันหนึ่งเธอใส่แหวน(ปกติไม่เคยใส่)ผมก็ไปสืบหาจากเฟสบุ๊คผู้ช่ยคนนั้นปรากฏว่าเป็นแหวนคู่กันกับคนนั้นผมก็แอบเจ็บแต่ก็เก็บอาการ555 ผมก็ทำตัวปกติมา 5 6 เดือน ผมแอบดูไลน์เธอ เธอบอกรักกับคนนั้นง้อคนนั้นและแอบำปมีอะไรกันแล้วผมนี่เข่าอ่อน สุดท้ายผมก็ตัดสินใจบอกเธอ คิดว่าเธอจะเลิกกับเขาสุดท้ายความคิดผมมันผิดไปหมด เธอตัดสินใจเลิกกับผม และบอกผมว่าเธอไม่ได้รักผมเลยตั้งแต่แรก คนมันไม่ใช่พยายามยังไงมันก็ไม่ใช่ คนที่ใช่ไม่ต้องทำอะไรมันก็ใช่ แต่ผมเชื่อว่าที่เธอพูดไปเพราะแค่ไม่อยากทำร้ายผมอีก แต่ตอนนี้ผมยังคุยกับเธอทั้งๆที่รู้ว่ารักคนนั้นเพราะผมทำใจไม่ได้ผมรักเธอมาก ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนแต่ก็ยังดีสุดท้ายมันวนกลับมาลูปเดิมๆตอนที่ผมจีบเธอ เธอไม่ค่อยตอบผมเรียกผมว่าเพื่อนรัก และธอบอกกับผมว่าถึงเธอจะเลิกกับเขายังไงเธอก็ไม่กลับมาหาผม...แต่ผมก็ยังยืนยันว่าจะรอเธอ

ใครเคยเป็นเหมือนผมบ้าง แบบว่ารอทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ควรรอ ทำทั้งๆที่รู้ว่าไม่ควรทำ


อาจจะยาวไปหน่อยนะครับ นี่แค่คร่าวๆ5555
ถ้าผิดพลาดก็ขอโทษ ณ ที่นี้ด้วยนะครับตั้งกระทู้ครั้งแรกครับ