เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นเพราะมีข้อสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับความคิดของเราเองค่ะ ถ้าผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ
เริ่มเล่าเลยล่ะกัน
... เราอายุ 19 (ใกล้ 20 แล้ว) คือเราเป็นเด็กที่ค่อนข้างไม่มีปัญหา ครอบครัวของเราซัพพอร์ตเราดีมาก เรื่องการเรียน แต่ !
เขาไม่เคยซัพพอร์ตสิ่งที่เราชอบเลย งงไหมง่า คือตอนม.ปลายเขาอยากให้เราเข้าบัญชี ก็พาเราไปเรียนกวดวิชา เยอะมาก แต่เราอยากเข้านิเทศศิลป์ เราขอเขาไปเรียนดรออิ้งเพื่อสอบเข้าคณะที่เราต้องการ แต่เขาไม่ให้ เราเสียใจมาก สุดท้ายเราก็ทำให้ตัวเองไม่ติดบัญชีอย่างที่เขาหวังเพราะเราไม่ชอบบัญชีจริงๆ คือเป็นอะไรที่เราเห็นแล้วจิร้องไห้อะ ไม่ไหวจริงๆถ้าจะเรียนสี่ปี ตอนนั้นเราก็ได้ไปเรียนอีกคณะหนึ่งที่แบบมาคนละครึ่งทางกับทางบ้าน หลังจากเข้ามหาลัยมาเราก็เรียนตามปกติแหละ แต่เราก็ไม่ทิ้งความฝักของเราเรื่องการออกแบบที่เราชอบตั้งแต่ม.ปลาย เราหาโอกาสให้ตัวเอง เราฝึกงาน ทำงานกับบริษัทด้านออกแบบซึ่งเรารักมันมากๆ แต่เราก็ขัดใจที่บ้านบ่อยเพราะเราทำงานด้านนี้ที่บ้านเราไม่ซัพพอร์ตเราเลย เพระเขาเห็นว่าอาชีพที่เราอยากจะทำมันไม่รุ่ง (คือเขาค่อยข้างหัวโบราณ) ตอนที่เราได้ทำงานกับบริษัทเขาแทบไม่สนใจเราเลย แบบก็ทำๆไป แต่ตอนที่เราได้เกรด A เขาจะดีใจมาก (ที่บ้านเราเคร่งเรื่องเกรด) อุปกรณ์ที่ใช้ทำมาหากินของเรา คือเราต้องออกเอง จะมีแค่โน๊ตบุ๊คที่เขาช่วยออกครึ่งหนึ่ง (ตอนนั้นเราบอกไปว่าตั้งใช้ทำรายงานมหาลัย ซึ่งจริงๆแล้วก็เอามาทำงานออกแบบ 55555) เราพยายามมาจนเกือบสองปีแล้ว ซึ่งเราท้อบ่อยมากที่ต้องขัดใจคนที่บ้าน แต่มันคือสิ่งที่เรารัก เราก็ต้องสู้
...จนเรามีแฟน เรากับแฟนรักกันดี เรียกได้ว่าเป็นคนแรกที่เรารู้สึกว่าเราเข้ากันได้ดีมาก เขาน่ารักเทคแคร์ เราสนับสนุนซึ่งกันและกัน และเขาแทบจะเป็นคนเดียวในตอนนี้เลยด้วยซ้ำที่โอเคกับสิ่งที่เราทำ อืมมม เราคบกันมาเกือบปีแล้วแต่ทะเลาะกันน้อยมาก เราอยากให้ทางบ้านเรามาเจอเขาแต่ที่บ้านเราเขาไม่อยากเจอ คือเราก็คบกันแบบเปิดเผย เราเล่าทุกอย่างให้ที่บ้านฟัง เพราะเราไม่ชอบโกหก เรากับแฟนเป็นคนชอบเที่ยวเหมือนกัน ซึ่งเราเคยไปเที่ยวกันแค่ไปเช้าเย็นกลับ เพราะที่บ้านเราไม่ให้ค้างสองคน เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะตรงนี้แหละ
... มันทำให้เราเกิดคำถามในใจ “ทำไมเขาถึงไม่อยากให้เรามีความสุข” ทำไมทางบ้านเราเขาถึงไม่สนับสนุนสิ่งที่เรารัก ตั้งแต่เรื่องเรียนยันทำงาน ยันเรื่องมีแฟน เราเป็นวัยรุ่นคนหนึ่งที่เห็นคนรอบข้างไปเที่ยวกันในหลายๆที่ ทั้งไปกับเพื่อน ไปกับแฟน ไปคนเดียว เราก็อยากเป็นอย่างนั้นบ้าง มันทำให้เรามีปากเสียงกับคนในบ้าน เราพยายามบอกเขาว่าทำไมเราถึงอยากไป เขาบอกว่าให้เรียนจบก่อนถึงจะไปได้ คิดตามนะ เรียนจบ > ทำงาน 5 วันต่อสัปดาห์ มีเวลาว่างเสาร์อาทิตย์ ไหนจะเงินเดือนอีก ถ้าเรียนจบ ไปอยู่นอกบ้าน ค่าห้อง ค่ากิน ต้องออกเอง แล้วเวลาเที่ยวอยู่ที่ไหน เราชอบดูหนังฝรั่งและเรามีแนวคิดแบบเขา เราชอบแนวคิดแบบลองผิดลองถูกเอง อย่างน้อยเราก็ได้ลอง เรามีชีวิตได้แค่ครั้งเดียวจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เรากลับคิดว่าทุกวันที่เรายังอยู่ เราแยากทำสิ่งที่อยากทำ มันคือชีวิตเรา เรากังวลกับการที่ทางบ้านไม่ยอมรับหลายๆสิ่งที่เราเป็นเพราะ เราก็ยังขอเงินเขาใช้ ยังอยู่บ้านที่เขาสร้าง แต่เรากลับมองว่า สิ่งที่เราเป็นอยู่ มันไม่ใช้ชีวิตเรา เหมือนครอบครัวเราต้องจ่ายเงินให้เราเพื่อทำตามสิ่งที่เขาต้องการ มันเหมือนอยู่ในกรงตลอดเวลา
... เราไม่รู้ว่าเราเป็นคนเดียวรึเปล่าที่อยากจะเป็นอิสระ แค่อยากทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ เพราะตั้งแต่เกิดมาก็มีหลายอย่างมากปล้วที่อยากทำ แต่ไม่ได้ทำ และพอเลยช่วงเวลานั้นไปแล้ว เราก็ไม่สามารถทำได้แล้ว ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ เผื่อเราจะรู้สึกอยากเป็นอิสระน้อยกว่านี้ หรือมีวิธีที่ทำให้เราเข้าใจสิ่งที่ครอบครัวเราหวังดีอยากให้เราเป็น แต่มันไม่ใช่เรา ขอความเห็นด้วยนะคะ 🙏🏻
เมื่อเราอยากเป็นอิสระ ..
เริ่มเล่าเลยล่ะกัน
... เราอายุ 19 (ใกล้ 20 แล้ว) คือเราเป็นเด็กที่ค่อนข้างไม่มีปัญหา ครอบครัวของเราซัพพอร์ตเราดีมาก เรื่องการเรียน แต่ !
เขาไม่เคยซัพพอร์ตสิ่งที่เราชอบเลย งงไหมง่า คือตอนม.ปลายเขาอยากให้เราเข้าบัญชี ก็พาเราไปเรียนกวดวิชา เยอะมาก แต่เราอยากเข้านิเทศศิลป์ เราขอเขาไปเรียนดรออิ้งเพื่อสอบเข้าคณะที่เราต้องการ แต่เขาไม่ให้ เราเสียใจมาก สุดท้ายเราก็ทำให้ตัวเองไม่ติดบัญชีอย่างที่เขาหวังเพราะเราไม่ชอบบัญชีจริงๆ คือเป็นอะไรที่เราเห็นแล้วจิร้องไห้อะ ไม่ไหวจริงๆถ้าจะเรียนสี่ปี ตอนนั้นเราก็ได้ไปเรียนอีกคณะหนึ่งที่แบบมาคนละครึ่งทางกับทางบ้าน หลังจากเข้ามหาลัยมาเราก็เรียนตามปกติแหละ แต่เราก็ไม่ทิ้งความฝักของเราเรื่องการออกแบบที่เราชอบตั้งแต่ม.ปลาย เราหาโอกาสให้ตัวเอง เราฝึกงาน ทำงานกับบริษัทด้านออกแบบซึ่งเรารักมันมากๆ แต่เราก็ขัดใจที่บ้านบ่อยเพราะเราทำงานด้านนี้ที่บ้านเราไม่ซัพพอร์ตเราเลย เพระเขาเห็นว่าอาชีพที่เราอยากจะทำมันไม่รุ่ง (คือเขาค่อยข้างหัวโบราณ) ตอนที่เราได้ทำงานกับบริษัทเขาแทบไม่สนใจเราเลย แบบก็ทำๆไป แต่ตอนที่เราได้เกรด A เขาจะดีใจมาก (ที่บ้านเราเคร่งเรื่องเกรด) อุปกรณ์ที่ใช้ทำมาหากินของเรา คือเราต้องออกเอง จะมีแค่โน๊ตบุ๊คที่เขาช่วยออกครึ่งหนึ่ง (ตอนนั้นเราบอกไปว่าตั้งใช้ทำรายงานมหาลัย ซึ่งจริงๆแล้วก็เอามาทำงานออกแบบ 55555) เราพยายามมาจนเกือบสองปีแล้ว ซึ่งเราท้อบ่อยมากที่ต้องขัดใจคนที่บ้าน แต่มันคือสิ่งที่เรารัก เราก็ต้องสู้
...จนเรามีแฟน เรากับแฟนรักกันดี เรียกได้ว่าเป็นคนแรกที่เรารู้สึกว่าเราเข้ากันได้ดีมาก เขาน่ารักเทคแคร์ เราสนับสนุนซึ่งกันและกัน และเขาแทบจะเป็นคนเดียวในตอนนี้เลยด้วยซ้ำที่โอเคกับสิ่งที่เราทำ อืมมม เราคบกันมาเกือบปีแล้วแต่ทะเลาะกันน้อยมาก เราอยากให้ทางบ้านเรามาเจอเขาแต่ที่บ้านเราเขาไม่อยากเจอ คือเราก็คบกันแบบเปิดเผย เราเล่าทุกอย่างให้ที่บ้านฟัง เพราะเราไม่ชอบโกหก เรากับแฟนเป็นคนชอบเที่ยวเหมือนกัน ซึ่งเราเคยไปเที่ยวกันแค่ไปเช้าเย็นกลับ เพราะที่บ้านเราไม่ให้ค้างสองคน เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะตรงนี้แหละ
... มันทำให้เราเกิดคำถามในใจ “ทำไมเขาถึงไม่อยากให้เรามีความสุข” ทำไมทางบ้านเราเขาถึงไม่สนับสนุนสิ่งที่เรารัก ตั้งแต่เรื่องเรียนยันทำงาน ยันเรื่องมีแฟน เราเป็นวัยรุ่นคนหนึ่งที่เห็นคนรอบข้างไปเที่ยวกันในหลายๆที่ ทั้งไปกับเพื่อน ไปกับแฟน ไปคนเดียว เราก็อยากเป็นอย่างนั้นบ้าง มันทำให้เรามีปากเสียงกับคนในบ้าน เราพยายามบอกเขาว่าทำไมเราถึงอยากไป เขาบอกว่าให้เรียนจบก่อนถึงจะไปได้ คิดตามนะ เรียนจบ > ทำงาน 5 วันต่อสัปดาห์ มีเวลาว่างเสาร์อาทิตย์ ไหนจะเงินเดือนอีก ถ้าเรียนจบ ไปอยู่นอกบ้าน ค่าห้อง ค่ากิน ต้องออกเอง แล้วเวลาเที่ยวอยู่ที่ไหน เราชอบดูหนังฝรั่งและเรามีแนวคิดแบบเขา เราชอบแนวคิดแบบลองผิดลองถูกเอง อย่างน้อยเราก็ได้ลอง เรามีชีวิตได้แค่ครั้งเดียวจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เรากลับคิดว่าทุกวันที่เรายังอยู่ เราแยากทำสิ่งที่อยากทำ มันคือชีวิตเรา เรากังวลกับการที่ทางบ้านไม่ยอมรับหลายๆสิ่งที่เราเป็นเพราะ เราก็ยังขอเงินเขาใช้ ยังอยู่บ้านที่เขาสร้าง แต่เรากลับมองว่า สิ่งที่เราเป็นอยู่ มันไม่ใช้ชีวิตเรา เหมือนครอบครัวเราต้องจ่ายเงินให้เราเพื่อทำตามสิ่งที่เขาต้องการ มันเหมือนอยู่ในกรงตลอดเวลา
... เราไม่รู้ว่าเราเป็นคนเดียวรึเปล่าที่อยากจะเป็นอิสระ แค่อยากทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ เพราะตั้งแต่เกิดมาก็มีหลายอย่างมากปล้วที่อยากทำ แต่ไม่ได้ทำ และพอเลยช่วงเวลานั้นไปแล้ว เราก็ไม่สามารถทำได้แล้ว ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ เผื่อเราจะรู้สึกอยากเป็นอิสระน้อยกว่านี้ หรือมีวิธีที่ทำให้เราเข้าใจสิ่งที่ครอบครัวเราหวังดีอยากให้เราเป็น แต่มันไม่ใช่เรา ขอความเห็นด้วยนะคะ 🙏🏻