สดๆร้อนๆเมื่อวานนี้เอง  เลิกเรียนแล้วก็อ้อยอิ่ง ไปเล่นกับกระต่ายบ้างกับไก่บ้างที่หลังบ้าน  เรียกมากินอาหารก็อ้อยอิ่งอีก
กว่าจะมาได้ใช้เวลาเรียกหลายรอบ  กินเสร็จบอกให้ทำการบ้าน เช่น spelling ขอใช้คำอังกฤษ นะคะ คือนึกไม่ออกว่าจะใช้คำไหนน่ะ
คือฝึกสะกดคำต่างๆน่ะ  แล้วฝึกทำเลขในคอมพิวเตอร์ อะไรจำพวกนี้  ก็บอกให้ทำลูกทำหลังกินอาหารแล้วก็ไม่ทำขอเล่นเกมส์ก่อน
ก็ปล่อยๆจน เย็นค่ำมากแล้วก็ไม่เริ่มทำอะไรทั้งนั้น  แม่ก็เลยเริ่มเตือนบ่อยขึ้นๆ  ลูกเริ่มมีอาการกระฟัดกระเฟียด  แต่ก็ไม่ทำสักที
จนแม่เริ่มโมโหเลยใส่เสียงกับลูก    ลูกก็คงรำคาญลุกขึ้นกระแทกเก้าอี้ซ้ายขวามโครมครามเดินกระเท้าปังๆ  เรียกว่าถ้าพื้นทะลุได้
คงจะทะลุไปแล้ว
สามี คงทนไม่ไหวเหมือนกันทั้งที่ปกติเรื่องพวกนี้จะปล่อยเราซึ่งเป็นแม่จัดการทั้งหมด    สามีลุกขึ้นมา แล้วพูดแค่ว่า  โยชิดะ เสียงเข้มมาก
สามีพูดแค่นี้จริงๆ  ลูกหยุดอาการทุกอย่างคว้ากระเป๋าหนังสือขึ้นมาทำการบ้าน  เสร็จแล้วทำเลขในคอม และอื่นๆที่ต้องทำแบบไม่ต้องคอยบอก
ว่าอะไรเป็นอะไร

เราเป็นแม่พูดไปเหอะ  สั่งไปเหอะ ไม่มีทำ  พ่อแค่เรียกชื่อเสียงเข้มๆหน่อยเดียวทุกอย่าง สงบนิ่งและเรียบร้อยไม่กล้าหือ  อย่าว่าแต่ทำเสียงเข้มเลย
เวลาลูกทะเล้นขึ้นหน้ามากไปหน่อย  พ่อแค่ปรายตามองเท่านั้นแหละหยุดทันที   แม่น่ะพอพูดปุ๊บลูกสวนปั๊บ  ยักคิ้วผลับๆทะเล้นใส่อีก

ไม่รู้ลูกคนอื่นเขาเหมือนลูกเราบ้างไหม   แล้วทำไมคนเป็นพ่อเขาถึงมีอำนาจพิเศษบางอย่าสยบลูกง่ายๆนะ  ยิ่งสามีเราด้วยเขาไม่เคยตีลูกสัก แป๊ะ
แต่ทำไม๊ทำไมลูกกลัวเขาเกรงใจเขานักนะ

อยากทำให้ได้เหมือนคนเป็นพ่อบ้าง  ใครมีเทคนิคดีๆช่วยแนะนำหน่อย  ลูกชายเหมือนลิงหลอกเจ้าเข้าไปทุกวันแล้ว