แม่แคร์ทุกคนรอบตัวแต่ไม่แคร์ความรู้สึกลูกตัวเอง

สวัสดีค่ะ วันนี้ขอพื้นที่ระบายหน่อย ตามหัวข้อเลย คือแม่เราแคร์ทุกคนรอบตัวจริงๆ ทำเหมือนกับว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล เห็นญาติพี่น้องคนไหนเดือดร้อนก็ยื่นมือเข้าไปช่วย จนบางครั้งทำให้ตัวเองลำบาก ทุกวันนี้เราเองที่เป็นลูกอึดอัดมากค่ะ ไม่เคยได้รับความเป็นส่วนตัวเลยจะพูดยังไงดีล่ะ ขนาดห้องนอนเราที่เป็นห้องส่วนตัวยังไม่เคยได้นอนคนเดียวเลย เดี๋ยวมีญาติคนนู้นคนนี้มานอนด้วยบ้างละคือเขาไม่ได้มาอยู่แค่แปปเดียวไงคะ แต่ละคนมาขั้นต่ำก็ประมาณครึ่งปี ละประเด็นคือที่เขามาอยู่ด้วยเนี่ย เป็นเพราะแม่เราชวนทั้งนั้น คือที่บ้านทำธุรกิจค้าขายค่ะ แม่ก็จะประมาณว่า เออญาติคนนี้เดือดร้อนนะ มาขายของด้วยกันสิ ถ้าช่วงแรกๆยังไม่ค่อยเข้าที่เท่าไหร่ก็มาอยู่ด้วยกันก่อน ประมาณนี้แหละค่ะ แล้วก็จะให้ญาติๆเค้าน่ะ มานอนห้องเดียวกับเรา เราอึดอัดมาก จะทำอะไรก็ไม่สะดวก คือตอนนี้ยังเป็นนักเรียนอยู่ไงคะ บางวันมีการบ้านอะไรแบบนี้ก็ทำไม่สะดวกค่ะ เคยเอาเรื่องนี้ไม่คุยกับแม่เหมือนกัน แม่ก็บอกว่าให้รีบทำให้เสร็จตั้งแต่หัวค่ำสิ หรือถ้ามันไม่เสร็จก็ให้เอาออกมาทำตรงบริเวณห้องโถง อย่ารบกวนญาติแม่ ให้เค้าได้พักผ่อน แม่พูดประมาณนี้แหละค่ะ  เรานี่อึ้งเลย แล้วญาติของแม่ก็ไม่มีความเกรงใจอะไรเราเลย เข้าใจนะคะว่าเค้าเป็นผู้ใหญ่ แล้วเราน่ะยังเด็กอยู่ แต่บางทีมันก็เกินไป ยกตัวอย่างนะคะ เมื่อช่วงต้นปีที่ผ่านมาเราป่วยค่ะ เป็นอีสุกอีใส เค้าก็ให้เราออกมานอนนอกห้อง กลัวว่าจะติดเพราะเค้าก็ยังไม่เคยเป็น ซึ่งแม่เราก็ไม่ได้อะไรนะคะ นอนก็นอนไปสิสุดท้ายแล้วเค้าก็เป้นนะคะ เป็นหลังจากที่เราเป็นวันนึงเนื่อวจากได้รับเชื้อมาพร้อมๆกัน พอเค้าเป็นอีสุกอีใสเหมือนกันแล้วเรายังไงล่ะ อ๋อนอนนอกห้องเหมือนเดิมจ้า ส่วนเค้าก้นอนในห้อง ตอนนั้นยอมรับเลยค่ะว่าไม่โอเคมากๆ อึดอัดมากค่ะ เค้าเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่โอเคสุดๆสำหรับเรา แต่ก็ยอมรับนะคะว่าเค้าก็ไม่ได้แย่ไปซะทุกเรื่อง แต่เราก็ไม่โอเคกับเค้าอยู่ดี คือนิสัยส่วนตัวไม่ชอบคนเห็นแก่ตัวมากๆเลยค่ะ อึดอัดสุดๆค่ะ ทุกวันนี้ไม่เคยดีในสายตาพ่อแม่เลยค่ะ ทำอะไรก็ผิดไปซะทุกอย่าง เหนื่อย บางวันมีทำแลปที่โรงเรียน กลับถึงบ้านดึกก็โดนจับผิด หาว่าไปเที่ยวบ้างล่ะ มัวแต่ เถลไถล เรานีน้ำตาไหลเลยค่ะ เลิกเรียนดึกๆ ไหนจะกลับบ้านเองอีก แค่นี้ก็เหนื่อยพอแล้ว ถึงมันจะไม่เหนื่อยเท่าพ่อแม่ทำงานในแต่ละวัน แต่เราอายุแค่นี้ ต้องมาโดนจับผิดจากคนที่เป็นแม่ เราเหนื่อยใจค่ะ เคยพูดคุยกับเพื่อนเรื่องครอบครัว แบบที่เวลาโดนแม่บ่น แม่ตีอะไรแบบนี้ เพื่อนก็ค่อนข้างตกใจค่ะ โตแล้วยังโดนแม่ตีอีกหรอ 55555แรกๆเราก็เสียใจอยู่หรอก แต่พอนานๆไปก้ชินค่ะ คือแม่เนี่ยเอะอะก็บ่น เอะอะก็ตี บางครั้งก็บ่นเรื่องไม่เป็นเรื่อง เช่นเรื่องทำความสะอาดบ้านอะไรแบบนี้ ด้วยความที่ไม่ใช่คนเรียบร้อยอะไร เลยโดนบ่นอยู่บ่อยๆแต่มีวันนึงค่ะ แม่พูดประมาณว่า คนอยู่บ้านเยอะแยะ ปล่อยให้บ้านสกปรกได้ยังไง เราเป็นเจ้าของบ้าน ถ้าเราไม่ทำแล้วใครจะทำ 555555555555 อยากจะขำให้ดังไปถึงดาวอังคาร เราเป็นเจ้าของบ้านแต่ทำไมคนที่มาอยู่บ้านไม่เกรงใจเราบ้างเลยล่ะ ถึงเราจะยังเด็กอยู่ก็ควรให้เกียรติ ควรเกรงใจเราบ้าง สุดท้ายนี้อยากบอกแม่ว่า ลูกก็มีความรู้สึกเหมือนกัน จะทำอะไรอยากให้นึกถึงจิตใจกันบ้าง เหนื่อยมากเด้อ ณ จุดๆนี้ ขอบคุณพันทิปที่ให้พื้นที่ในการระบายนะคะ