ครอบครัวเรามีกัน 3 คน พ่อแม่ลูก ลูกอายุเกือบจะ 3 ขวบแล้ว สามีเราทำงานเพียงคนเดียวเลี้ยงครอบครัว เราเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูกมาตลอดระยะเวลาเกือบ 3 ปี รายได้จากการทำงานของสามีแค่ 9,500 บาท + ได้เงินจากลูกหนี้เดือนล่ะ 2,000 บาท รวมเป็น 11,500 บาท ที่ต้องใช้ให้พอภายในเดือนนึง
ปัจจุบันเรายังอาศัยอยู่ที่บ้านสามี เดือนนึงเงินแทบไม่พอใช้ ส่วนมากจะไม่พอใช้ถึงสิ้นเดือนเลย เราจึงคิดตัดสินใจออกไปหางานทำค่ะ แต่งานแถวบ้านไม่มี เป็นชุมชนบ้านนอก คนส่วนมากจะไปทำงานที่กรุงเทพกันหมด งานหายากมากๆ และเราก็คิดจะไปทำงานที่กรุงเทพเช่นกัน ซึ่งเท่ากับเรา เราต้องไปฝากให้แม่ของสามีเลี้ยงลูกให้อีกจังหวัดนึง ส่วนสามีก็อยู่บ้านที่นี่อีกจังหวัด ซึ่งต้องแยกย้ายกันไปหมด โดยส่วนตัวเราอยากอยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก แต่เรามีความจำเป็นเรื่องเงิน เราอยากมีเงินเก็บ ถ้าเราอยู่แบบเดิมมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา แม่สามีไม่อยากให้เราไปทำงานที่กรุงเทพ เค้ากลัวว่าเราจะไปมีคนใหม่ เรารู้สึกเครียดมาก ถ้าเราไม่ไป เราก็จะไม่มีเงินเก็บเลย เราอยากสร้างอนาคตให้ครอบครัวเรามั่นคง แล้วอีกอย่าง เราไม่อยากอยู่ที่บ้านสามี เพราะคนแถวบ้านคือญาติสามีทั้งนั้น พวกเค้าเคยเอาแต่เชิดชูคนรวย เหยี่ยบย่ำคนจน พวกเค้าคอยแต่เหยียบย่ำครอบครัวเรา เพราะครอบครัวเราจน มันก็ดีค่ะ มันทำให้เราฮึดสู้ดี เพื่อที่จะชนะคำดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้น เราทุกข์ทรมานใจมาก เราโดนญาติๆสามีทำร้ายมาตลอด เราไปทวงเงินญาติสามีที่ยืมของครอบครัวเราไป ก็โดนเค้าด่าโดนเค้าทำร้ายกลับมา เราทำเพื่อปากท้องของครอบครัวเราแท้ๆ เราโดนญาติสามีเอาเลขบัตรประชาชนเราไปทำสิ่งผิดกฏหมาย คนซวยคือเรา เราไม่เอาเรื่องพวกเค้ายอมโง่ไม่ไปแจ้งความ แต่ก็โดนพวกญาติสามีด่ากลับมาสมน้ำหน้าเรากลับมาว่า เราลามปามผู้ใหญ่ หาว่าเราไปถามญาติทำไมเรื่องบัตรประชาชน แค่เราถามเราก็ผิด แถมสมน้ำหน้าเราอีกว่าอยากให้เราติดคุก เราผิดอะไร แค่ทุกวันนี้เราไม่ออกไปคุย ไม่ออกไปเจอญาติๆเค้าเราก็ผิด แค่เราหายใจเราก็ผิด เค้าเอาเราไปนินทาว่าร้ายกันจนสนุกปาก มันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เราอยากออกไปทำงานไกลๆจากที่บ้านสามีค่ะ อยากถามทุกคนว่า เราคิดถูกใช่ไหมค่ะที่ตัดสินใจที่จะทำแบบนี้ เราอยากไปทำงานเก็บเงินสร้างครอบครัว เก็บเงินซื้อบ้านเป็นของเราเอง บ้านพ่อแม่เราก็มีค่ะ แต่เราไม่อยากไปรบกวนท่าน เราอยากสร้างด้วยสองมือของเราเอง และหวังว่าสักวัน เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้ากัน 3 คนพ่อแม่ลูกอีกครั้ง... ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
ขอวิธีทำใจ เมื่อต้องแยกออกจากครอบครัวเพื่อไปทำงานไกลบ้าน
ปัจจุบันเรายังอาศัยอยู่ที่บ้านสามี เดือนนึงเงินแทบไม่พอใช้ ส่วนมากจะไม่พอใช้ถึงสิ้นเดือนเลย เราจึงคิดตัดสินใจออกไปหางานทำค่ะ แต่งานแถวบ้านไม่มี เป็นชุมชนบ้านนอก คนส่วนมากจะไปทำงานที่กรุงเทพกันหมด งานหายากมากๆ และเราก็คิดจะไปทำงานที่กรุงเทพเช่นกัน ซึ่งเท่ากับเรา เราต้องไปฝากให้แม่ของสามีเลี้ยงลูกให้อีกจังหวัดนึง ส่วนสามีก็อยู่บ้านที่นี่อีกจังหวัด ซึ่งต้องแยกย้ายกันไปหมด โดยส่วนตัวเราอยากอยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก แต่เรามีความจำเป็นเรื่องเงิน เราอยากมีเงินเก็บ ถ้าเราอยู่แบบเดิมมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา แม่สามีไม่อยากให้เราไปทำงานที่กรุงเทพ เค้ากลัวว่าเราจะไปมีคนใหม่ เรารู้สึกเครียดมาก ถ้าเราไม่ไป เราก็จะไม่มีเงินเก็บเลย เราอยากสร้างอนาคตให้ครอบครัวเรามั่นคง แล้วอีกอย่าง เราไม่อยากอยู่ที่บ้านสามี เพราะคนแถวบ้านคือญาติสามีทั้งนั้น พวกเค้าเคยเอาแต่เชิดชูคนรวย เหยี่ยบย่ำคนจน พวกเค้าคอยแต่เหยียบย่ำครอบครัวเรา เพราะครอบครัวเราจน มันก็ดีค่ะ มันทำให้เราฮึดสู้ดี เพื่อที่จะชนะคำดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้น เราทุกข์ทรมานใจมาก เราโดนญาติๆสามีทำร้ายมาตลอด เราไปทวงเงินญาติสามีที่ยืมของครอบครัวเราไป ก็โดนเค้าด่าโดนเค้าทำร้ายกลับมา เราทำเพื่อปากท้องของครอบครัวเราแท้ๆ เราโดนญาติสามีเอาเลขบัตรประชาชนเราไปทำสิ่งผิดกฏหมาย คนซวยคือเรา เราไม่เอาเรื่องพวกเค้ายอมโง่ไม่ไปแจ้งความ แต่ก็โดนพวกญาติสามีด่ากลับมาสมน้ำหน้าเรากลับมาว่า เราลามปามผู้ใหญ่ หาว่าเราไปถามญาติทำไมเรื่องบัตรประชาชน แค่เราถามเราก็ผิด แถมสมน้ำหน้าเราอีกว่าอยากให้เราติดคุก เราผิดอะไร แค่ทุกวันนี้เราไม่ออกไปคุย ไม่ออกไปเจอญาติๆเค้าเราก็ผิด แค่เราหายใจเราก็ผิด เค้าเอาเราไปนินทาว่าร้ายกันจนสนุกปาก มันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เราอยากออกไปทำงานไกลๆจากที่บ้านสามีค่ะ อยากถามทุกคนว่า เราคิดถูกใช่ไหมค่ะที่ตัดสินใจที่จะทำแบบนี้ เราอยากไปทำงานเก็บเงินสร้างครอบครัว เก็บเงินซื้อบ้านเป็นของเราเอง บ้านพ่อแม่เราก็มีค่ะ แต่เราไม่อยากไปรบกวนท่าน เราอยากสร้างด้วยสองมือของเราเอง และหวังว่าสักวัน เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้ากัน 3 คนพ่อแม่ลูกอีกครั้ง... ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ