เมื่อลืมก็ลืมไม่ได้ แถมยังต้องมารู้สึกผิดอีก เราควรทำยังไงดี ?!?

สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้มาตั้งกระทู้ในพันทิปเพราะเคยแต่ตามอ่าน

เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ

เราเคยมีแฟนคนแรกและคนเดียวในชีวิต แถมโดนเขาบอกเลิกไปเกือบ 11 ปีแล้ว
ด้วยเหตุผลว่า "We are so far!" ใช่ค่ะ เขาเป็นคนไทย และ เขาบอกเลิกเราเป็นภาษาอังกฤษด้วยประโยคนี้เลย จำฝังใจเลยจริง ๆ  
ปัญหาก็คือ เวลาก็ผ่านมาเนิ่นนาน แต่...เราไม่เคยลืมเขาได้เลย ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเจ็บแทบตาย
ไม่ใช่ไม่พยายามจะลบเรื่องราว แต่ทุกครั้งที่เราจะลืมได้แล้ว เขาคนนั้นก็กลับมา
ไม่ได้กลับมาขอคบกันใหม่ แต่กลับมาคุย มาติดต่อ มาเล่าเรื่องชีวิตเขา เหมือนระหว่างเรายังเหมือนวันวานอยู่แบบนี้เรื่อยไป

จนเมื่อสองปีก่อนหลังจากที่เขาหายไปเกือบ 4 ปี ชีวิตเราตอนนั้นยุ่งเหยิงมาก แล้วในช่วงนั้นเขาก็กลับมาคุยกับเราอีก
แต่เนื่องจากความวุ่นวายในชีวิตเราช่วงนั้น ทำให้เรารู้สึกว่าเขาเข้ามาได้ถูกจังหวะในช่วงที่เราต้องการใครสักคนมานั่งฟังเราเล่าเรื่องราวพวกนี้
แล้วเราสองคนก็คุยกันไปเรื่อย ๆ แบบนี้จนครบปี ซึ่งเป็นวันที่เราจะต้องกลับไปเยี่ยมบ้าน
แล้วเขาก็ขอนัดเจอเรา บอกเราว่ามีเรื่องมากมายอยากบอกเรา อยากเล่าให้เราฟัง และอยากเจอเราหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมา 9 ปี
แล้วเราก็บ้าดีเดือดตกลงไปเจอเขา แถมในใจยังคิดว่าถ้าเขาขอกลับมาคบเราก็จะให้โอกาสนั้น (คิดไปได้ยังไง -,-)

แล้ววันที่ต้องมาเจอกันก็มาถึง เขาทำกับเราเหมือนเดิมทุกอย่าง จำได้ทุกสิ่งอย่างที่เราชอบ 1 วันนั้นเรารู้สึกหัวใจพองโตมาก
จนสุดท้ายของวันเขาก็จากไปอีกครั้งแบบครั้งก่อน คือจากไปไม่ลา หายไปเฉยๆ ให้เราต้องสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็มันยังดี ๆ อยู่เลย
และแน่นอนว่า เรากลับมาเจ็บอีกครั้ง เจ็บมากกว่าเดิมอีก เพราะไม่จำว่าเขาเคยทำอะไรกับเราไว้

เกือบ 1 ปีที่เราอยู่กับความสงสัยในตัวเขา กับความเจ็บใจตัวเอง ทำให้เราตัดสินใจให้โอกาสคนหนึ่งคนเข้ามาในชีวิต
เขาเป็นรุ่นพี่ ที่คอยเป็นน้ำเย็นอยู่ข้าง ๆ เราเสมอเวลาเราใจร้อนกับเรื่องต่าง ๆ หลังจากเกือบปีที่รู้จักกัน พี่เขาก็ขอโอกาสจากเรา
เราคิดอยู่นาน เพราะลึก ๆ แล้วรู้ตัวดีว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยมากกว่าพี่น้อง แต่สุดท้ายทั้งแรงยุจากเพื่อนรอบข้างที่เห็นว่าพี่แกแสนดีกับเรา
เราจึงตัดสินใจให้โอกาสเราสองคนได้เรียนรู้กัน แต่อย่างที่บอกไปแล้วว่าเราให้โอกาสทั้งที่ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย

ดังนั้น ทุกการกระทำ ทุกความห่วงใย ทุกข้อความ ทุกสายโทรศัพท์ เราจึงมองเป็นความน่ารำคาญและทำให้เราหงุดหงิด
ทุกคนรอบข้างพยายามบอกให้เรามองพี่เขาดี ๆ มองสิ่งที่พี่เขาทำให้เรา เราเองก็พยายามมองในทุกสิ่งที่พี่แกทำให้
แต่สุดท้าย สามเดือนต่อจากวันที่เราให้โอกาสก็เป็นวันที่เราตัดโอกาสจากพี่เขา
เราบอกพี่เขาตรง ๆ ว่า น้องขอโทษ แต่น้องคิดกับพี่เกินพี่ไม่ได้ พี่แกก็แสนดีพยักหน้ารับแล้วบอกว่าพี่รู้ดี คิดไว้แล้วว่าวันนึงน้องต้องเดินมาบอก

หลังจากวันนั้น เราสองคนยังคงเป็นพี่น้องกัน พี่แกยังคงแสนดีกับเราเหมือนเดิม ทุกครั้งที่เรามีปัญหาพี่แกจะมาถึงก่อนใครเสมอ
ไม่ว่าจะมาด้วนตัวเอง หรือมาตามสายโทรศัพท์ ทุกคนรอบข้างโกรธเรามากที่เราตัดพี่เขาไปแบบนี้ แต่เราก็ไม่อยากรั้งพี่เขาไว้แบบนี้
หลังจากปล่อยพี่ไป เราก็มานั่งทบทวนจึงรู้สีกว่า เราทำผิดกับพี่มาก เราคิดจะเอาพี่มาแทนที่เขาคนนั้น
เพราะคำของเพื่อนที่บอกว่าหากมีคนใหม่ก็จะลืมคนเก่า แต่ทำไม มันถึงใช้ไม่ได้ผลกับเรา
ตอนนี้ยิ่งพี่ดีกับเราเท่าไร เรายิ่งรู้สึกผิดที่ลากพี่เข้ามาเกี่ยว ทั้งที่รู้ดีว่าพี่คิดยังไง

เราควรทำยังไงดี ?? ลืมคนนั้นก็ลืมไม่ได้ แถมรู้สึกผิดกับพี่อีก โอ๊ย ชีวิต 555 T.T

อาจจะเพ้อ ๆ ไปหน่อย ต้องขออภัยล่วงหน้าด้วยนะคะ

เพิ่งมาครั้งแรก อาจแทคห้องผิด รับกวนชี้แนะด้วยค่าทุกท่าน