ความรู้สึกเมื่อจะต้องเลิกกับแฟนทั้งๆที่รักมากนี่มันแย่เนาะ (ขอบ่นหน่อยนะครับ)

ผมกับแฟนคบกันมา 3 ปี กว่าแล้วครับช่วงแรกๆนี่อะไรๆก็ดีไปหมดแต่เมื่อเวลาผ่านไปอะไรๆก็เปลี่ยนแปลงนิสัยของแต่ละคนมันก็เริ่มชัดเจนขึ้น โดยส่วนตัวเมื่อก่อนผมเป็นคนที่อารมณ์โมโหร้ายอะไรขัดใจนิดๆหน่อยๆไม่ได้ จะระเบิดอย่างเดียวเลยครับเวลาทะเลาะกับแฟนเขาจะเป็นฝ่ายยอมตลอดซึ่งมันก็มักจะทำให้ผมได้ใจ แต่ผมก็เป็นประเภทที่ว่าโกรธง่ายมากแต่ก็หายง่ายมากเช่นกัน(ประมาณว่าอารมชั่ววูบแต่พอหายก็จะรู้สึกผิดมากแล้วก็ย้อนไปขอโทษเขาทุกที) อาการนี้มันหนักจริงๆถึงขั้นที่แบบว่าถ้าคอลกันอยู่ดีๆแล้วเขาเงียบไปผมถามก็ไม่ตอบผมนี่วีนเลยนะครับ ฮ่าๆ เป็นคนเจ้าอารมณ์ว่างั้นเถอะ เมื่อผมร้อนแฟนผมจะเย็น แต่พออยู่ไปสักพักไหงกลายเป็นผมที่เป็นฝ่ายโดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียวเวลาทะเลาะกันผมไม่เคยได้รับคำขอโทษเลยครับทุกวันนี้ผมเห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวเองได้ชัดมากจากเมื่อก่อน ผมกลายเป็นคนที่อารมเย็นขึ้นมากจากแต่ก่อน เวลามีปัญหาอะไรผมเลือกที่จะเลี่ยงแล้วก็ขอโทษซะแต่เนิ่นๆดีกว่า เดี๋ยวจะเป็นปัญหาใหญ่โตแล้วจะยุ่งยาก เขาเป็นประเภทที่เวลาทะเลาะกันจะไม่ฟังอะไรทั้งสิ้นอธิบายอะไรก็ไม่ฟังในเมื่อเขาได้โกรธแล้วผมจะกลายเป็นคนผิดไปโดยปริยายโดยไม่ต้องอิงเหตุผลใดๆทั้งสิ้น อยู่เฉยๆก็ผิดได้ผิดไปหมดซะทุกเรื่อง มันก็แบบนี้แหละครับทะเลาะกันเรื่องจุกจิกเล็กๆน้อยๆ ไปจนถึงเรื่องใหญ่โตถึงขั้นจะฆ่าตัวตายก็มี การขู่จะฆ่าตัวตายของเขานี่คือการเรียกร้องให้ผมสนใจครับถ้าครั้งไหนทะเลาะกันรุนแรงจนผมรู้สึกไม่โอเครแล้วผมก็จะเงียบไม่พูดไม่จาอาจจะถอยออกมา แต่เค้าก็เรียกร้องความสนใจจากผมทุกวิธีถ้าไม่ได้ผลจริงๆ ก็ขู่จะฆ่าตัวตาย เคยกินสบู่หรือยาอะไรแนวๆนี้แหละครับแล้วก็ส่งคลิปมาให้ผมดู แม้กระทั่งกินยาลดไข้หลายๆเม็ดทีเดียว ซึ่งอารมผมตอนนั้นมันปรับเปลี่ยนไม่ทันครับจากที่เซ็งๆโกรธอยู่มันก็ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่แต่ห่วงก็ห่วง มันหนักจริงๆครับ จากเหตุการเหล่านี้ทำให้ผมกลายเป็นคนเลี่ยงปัญหาพยายามไม่ทะเลาะกับแฟนครับจะทำะไรนี่ต้องคิดดีๆ แต่เมื่อก่อนไม่ต้องคิดครับมีเท่าไหร่ก็ใส่เลย 555+ แต่เขาก็มีเรื่องมาให้ต้องทะเลาะกันแต่ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะผมด้วยแต่ผมมองว่าปัญหาแบบนี้มันสมควรเอามาทะเลาะกันจริงๆหรอ เช่น ผมชอบแหย่ ชอบแกล้งเขา แต่เขาไม่ชอบ แล้วก็มาโกรธผมจริงจัง บางทีมือมันเผลอ ไปหยิกแก้มบ้างสกิดแขนบ้าง ในขณะที่เขาเล่นเกม ผมโดนชุดใหญ่เลยครับ ทุบตี  ดึงผม บลาๆๆ ซึ่งมันเจ็บมาก ซึ่งเวลาเขาทำเขาจะทำแบบไม่ยั้งแรง คงเพราะคิดว่าเราเป็นผู้ชายมั้งจะทำอะไรก็ได้ จะทำแรงแค่ไหนก็ได้ ผมเป็นผู้ชายก็จริงแต่ผมก็มีความรู้สึกนะครับT^T ผมก็มีอารมณ์โกรธมั่งแหละครับ ก็เลยทะเลาะกันนิดหน่อย แต่ก็นั่นแหละครับเวลาทะเลาะกันเขาไม่ฟังอะไรเลย ผมอธิบายด้วยเหตุผลตลอดแต่เขาไม่รับฟังพูดไปก็เท่านั้นสุดท้ายเราก็ผิดอยู่ดี หลายเรื่องเวลาทะเลาะกันก็เป็นแบบนี้เช่นกัน แต่ที่ยอม บอกเลยเพราะรักเขามากไม่อยากเสียเขาไปอยากรักษาเขาไว้ให้นานที่สุด คู่เราสองคนหายห่วงเรื่องมือที่สามเพราะไม่มีแน่นอน พ่อแม่ทั้ง 2 ฝ่ายรับทราบแล้วว่าคบกันแล้ว ซึ่งทุกอย่างมันดีหมดแล้วครับเขาเป็นคนที่พึ่งพาได้เรียนเก่ง ทำงานเก่ง แต่ติดอย่างเดียวคือนิสัยเขานี้แหละครับ นานๆเข้าผมก็กลัวใจตัวเองจะรับไม่ไหว ล่าสุดที่ทะเลาะกันวันนี้ครับ สาเหตุมาจาก เรื่องที่มันไร้สาระมากๆเท่าที่ผมเคยทะเลาะมาเลย คือ ผมเรียนคนละสาขากับแฟนผม เวลาเรียนมันก็เลยอาจจะเข้าไม่ตรงกัน อย่างวันนี้ผมเข้า 11.40 แต่แฟนผมเข้า 8.30 ผมก็เลยตื่นแต่เช้าไปส่งแฟน แล้วก็ไปนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โรงอาหารคนเดียว เพราะเพื่อนผมยังไม่มีใครมาหรอกครับด้วยความเหงาก็เลยหยิบโทรศัพท์มาเล่นเกม ROV แล้วก็เล่นโหมดจัดอันดับกับเพื่อน (ปกติผมจะเล่นพร้อมแฟนตลอดครับแต่ตอนนั้นมันว่างแล้วเพื่อนชวนเล่นด้วย) ผมก็เล่นชนะไป 3 รอบติดทำให้ดาวในแรงค์เพิ่มขึ้นมา 3 ดาว ซึ่งดาวมันแซงแฟนผมไป(เดิมทีมีดาวเดียว) ตอนเย็นผมก็ไปพูดอวดเขาว่าเนี่ยดาวขึ้นแล้วนะ เท่านั้นแหละครับเขาวีนเหวี่ยงใส่ผมเลย ผมยืนงงและเอ๋อมาก แค่เรื่องนี้ทำไมวีนแรงขนาดนี้ เขาถึงขั้นกับร้องไห้เลยนะครับเขวี้ยงโทรศัพทิ้งไล่ผมต่างๆนาๆ ผมยิ่ง งงเข้าไปอีกอารมประมาณว่าเฮ้ยเดี๋ยวๆ นี้แค่เล่นเกมนะ ทำไมต้องมาโกรธรุนแรงอะไรแบบนี้ แต่ผมก็ง้อไปตามระเบียบแต่เขาก็ไม่หายสักทีเป็นการโกรธที่รุนแรงมากกว่าทะเลาะเรื่องทั่วไปซะอีกนะครับฮ่าๆ จับใจความได้ประมาณว่า ทีเขาชวนเล่นผมไม่เล่นแต่ทำไมเพื่อนชวนเล่นถึงเล่นล่ะอะไรประมาณนี้ก็ตอนนั้นมันว่างนี่หว่าอีกตั้งหลาย ชม.กว่าจะเข้าเรียน แต่ผมก็ง้อไปตามระเบียบ แต่ก็คิดอยู่ในใจนั่นหล่ะว่าเรื่องนี้มันงี่เง่าเกินไป ผมก็เลยเผลอพูดออกไปว่า "งี่เง่าก็งี่เง่าได้นะแต่บางทีมันก็เกินไปไหม" สักพักต่างคนก็ต่างเงียบเพราะผมก็เริ่มหัวเสียแล้วเหมือนกัน แล้วเขาก็ร้องไห้อีก ผมเลยเรียกไปนั่งคุยที่เงียบๆแล้วผมก็พูดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในใจพูดด้วยเหตุผลไม่ได้ใช้อารมโกรธเลย เขาก็เงียบไม่ตอบอะไรสักคำแต่ก็รับฟังนะครับ(แต่ไม่รู้ว่าฟังจริงหรือเปล่าเห็นนั่งเงียบๆไม่สวนสักคำ)ผมก็พูดอยู่แบบนั้นนานอยู่เหมือนกัน สุดท้ายผมก็ถามเขาว่าปรับปรุงนิสัยได้ไหมไม่อย่างนั้นในอนาคตเราจะอยู่กันลำบากนะ ตอนนี้เค้ารับได้แต่ในอนาคตเค้ากลัวว่าเค้าจะรับไม่ได้ ซึ่งเขาก็ไม่ตอบพอกลับมาบ้านผมก็เก็บของใส่กระเป๋า เขาเลยถามว่าจะไปแล้วใช่ไม๊ งั้นเค้าเดินไปทำงานเองก็ได้(อารมณ์ประชด) ผมได้ยินแบบนั้นก็หงุดหงิดขึ้นมาเลย เพราะที่พูดไปบ่นไปไม่ได้ฟังเลยหรอก็ทำไมจ้องแต่จะทำแบบนี้ใส่ผมจังเลย ผมก็เลยเผลอพูดออกไปว่า "งั้นโชคดีนะ ขอให้เจอสิ่งที่ดีกว่านี้แล้วกัน เราจบกัน"  แล้วก็ออกมาเลย จนถึงตอนนี้ผมพยายามทำให้ตัวเองใจแข็งอยู่มากๆเพื่อไม่กลับไปง้อเขา ผมบล็อคเฟสบล็อคไลน์เขาไปแล้ว ที่ทำแบบนี้ผมแค่อยากจะให้เขาคิดได้หรืออย่างน้อยรู้สึกตัวสักนิดก็ยังดีว่านี้คือสัญญาณที่เขาควรปรับปรุงตัวได้แล้ว แต่ไม่ได้ต้องการจะเลิกกับเขาจริงๆซะหน่อย เพราะจริงๆผมเลิกกับเขาไม่ลงหรอก ผมรักเขามาก แต่เรื่องนิสัยผมลองหาทางแล้วซึ่งเขาไม่น่าจะปรับปรุงได้เองมันต้องมีอะไรมากระตุ้นถ้าเป็นผมพูดกับเขา เขาก็คงไม่รับฟังอะไรจากผมหรอกครับเพราะเขารู้ว่าเขาจะงี่เง่าใส่ผมเท่าไหร่ก็ได้และผมก็ตามใจเขามากไปจริงๆ เลยนิสัยเสียแบบนี้(นั่นก็เพราะรักไม่ใช่หรอ) ตอนนี้ผมก็ตกอยู่ในลูปเดิมๆนั่นแหละครับทุกความรู้สึกแย่ๆถาโถมเข้ามาใส่หมดเลย ผมคิดถึงเขา ผมอยากจะคืน แต่ผมจะพยายามแข็งใจไว้แล้วกันนะครับถ้าโชคดีเขาคงคิดได้ แต่ถ้าแย่หน่อยก็คงจากกันตรงนี้ ซึ่งมันคงทำใจยากมากสำหรับผม T^T ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่อ่านจนจบ
ปล.จริงๆที่บ่นมานี่มันก็แค่ข้อเสียของเขาครับ+กับผมอาจจะมีส่วนผิดในบางเรื่องจึงเป็นเหตุให้ทะเลาะกันจริงๆเรื่องดีๆเขาก็มีเยอะครับแต่เขาเสียแค่เรื่องนิสัยตรงนี้เฉยๆ