ชอบหรือแค่สบายใจ

แอบชอบคนๆนึงค่ะ เคยสารภาพแล้วแต่ถูกปฎิเสธกลับมา

ในขณะเดียวกันก็มีอีกคนเข้ามา ในตอนแรกไม่ได้คิดอะไรเลย แต่พอรู้จักกันก็รู้สึกว่าเราคุยกันถูกคอมากๆ คุยได้ลื่นไหล เหมือนเป็นอะไรที่ไม่ต้องพยายาม
ถือว่าเขาเป็นความสบายใจของเราเลยล่ะ  แต่สถานะระหว่างเราไม่มีอะไรมากกว่านั้น เหมือนเราสองคนก็ไม่พยายามให้มันเป็นมากกว่านี้ แบบเรื่อยๆอะ

หลังจากถูกปฏิเสธ เราก็คิดว่า ก็ดีนะ ต่อไปถ้าเราคุยกับคนที่เราสบายใจคนนี้จะได้ไม่รู้สึกผิดกับตัวเองว่าชอบอีกคนอยู่เพราะเราได้สารภาพและรู้คำตอบแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้สับสน คือ เวลาที่เราเจอคนที่แอบชอบ ต่อให้เป็นแค่การเดินสวนกัน มันก็สามารถลบล้างทุกอย่างได้ คือแพ้อะ เสี้ยวนาทีแต่เขาทำให้ความรู้สึกทั้งหมดมันกลับมาอีกครั้งได้


ใครเคยมีประสบการณ์คล้ายๆกันไหมคะ มีวิธีจัดการกับตัวเองยังไง
คนที่เราคุยแล้วรู้สึกสบายใจ เป็นตัวของตัวเอง จริงๆแล้วมีความชอบอยู่ด้วยไหม
หรือว่าเราชอบคนที่แอบชอบจริงๆถึงแม้จะถูกปฏิเสธ หรือจริงๆชอบคนที่คุยด้วยสบายใจ แต่ที่คนที่แอบชอบยังมีอิทธิพลอยู่เพราะเราถูกปฎิเสธมา