ถ้าทุกอย่างมันยาว ข้ามไปข้างๆ ล่างสุด ตัวหน้าเลยก็ได้ครับ 55
ตั้งแต่ ม.1 ผมเรียนห้องเรียนสายวิทย์คณิตจากโรงเรียนในเมืองจนถึง ม.3 ในช่วง ม.1-ม.3 นั้นผมทั้งไปเรียน เรียนจนถึง 2 ทุ่มแล้วนั่งรถกลับถึงบ้านประมาณ 4 ทุ่มแล้วเชื่อเถอะในเวลาเรียนขนาดนี้โดยที่พวกเพื่อนผมเป็นสายเล่นเกมก็จะมีมั้งประมาณว่าวันนี้ 4โมงเย็นเลิกเรียนไปร้านเกมกันดีกว่าโดยเพื่อนผู้ชายผมก็จะโดดเรียนไปเล่นเกมกันบ่อยๆ โดยที่ โรงเรียนผมห้องผมจะมีเรียนทั้ง 2 ทุ่มแล้วก็เรียนวันเสาร์ด้วยโดยเวลาที่ผมจะอยู่บ้านและเวลาส่วนมากของผมก็จะอยู่ที่เวลานั่งรถกลับบ้านคือกลับบ้านมาก็ไม่คิดจะทําอะไรแล้วนอกจากเวลาพักผ่อน ทุกวันผมเรียนแล้วคุณคิดว่าผมเป็นเด็กสายเรียนมากๆแล้วเก่งหรอคือไม่เลยผมอาจจะเป็นเด็กที่ไม่ตั้งใจเรียนเลยไม่เก่งแบบนั้นทุกวันผมเรียนโดยความรู้เข้าสมองมั้งแต่ผมคงจํามันไม่หมดจํามันไม่ได้แล้วความรู้ที่เรียนมาโดยความรู้ที่ผมเคยชอบคณิตศาสตร์ตอน ป.4-ป.6 ทําให้ผมรักวิชานี้มากโดยเวลาเรียนผมก็จะพยายามทําความเข้าใจได้โดยมีพื้นฐานที่ชอบเรียนคณิตตอนประถมมาและตอนประถมผมจําได้ว่าผมโง่ภาษาอังกฦษตั้งแต่ประถมเลยโดยครูที่สอนผมตอนนั้นผมก็จําได้ว่าผมเรียนมันแต่ผมไม่เข้าใจมันสักเท่าไหร่ผมจําได้ให้พี่คนนึงสอนอ่านสะกดออกเสียงภาษาอังกฦษ โดยที่ผมไม่เข้าใจ โดยตอนประถมครูจะสอนตณิตศาสตร์สักเป็นส่วนใหญ่เพราะคุณครูที่สอนผมตอนประถมเขาเก่งคณิตปั้นเด็กสอบคณิตได้เหรียญทองเก่งๆมาเยอะโดยโรงเรียนประถมของผมก็ไม่ค่อยใหญ่มีนักเรียนแค่ 40 กว่าคนครู 10 กว่าคนโดยที่ผมจําได้ตอนติวเข้าไปสอบโณงเรียนในเมืองผมติววิชา คณิตศาสตร์เพื่อไปสอบที่โรงเรียนแห่งนี้ และที่ผมจําได้จนถึงตอนนี้ตอนสอบเข้าก็คือข้อสอบคณิตศาสตร์ในการสอบเข้าโรงเรียนนี้โดยที่ผมก็ไม่รู้ว่ามันมีวิชาภาษาไทยหรืออังกฦษหรือป่าวตอนสอบเข้า 5555 ตอนสอบเข้าผมไปสอบในโครงการเตรียมทหาร แต่ผมติดสํารองคนที่ 24 วันนั้นผมว่าผมไม่ติดแน่แต่แล้วคนที่ 24 ทาง รร ก็บอกมีโอกาสติดโดยจะไปเป็นเรียนห้อง โครงการวิทย์-คณิตศาสตร์ แทนสรุปผมติดได้เรียนโรงเรียนแห่งนี้โดยมีข้อกําหนดว่าถ้าจะเรียนโรงเรียนแห่งนี้ต้องกลับดึกเรียนกลับ 2 ทุ่มโดยที่ผมอยากเรียนแม่ถามผมว่าไหวหรอผมตอบว่าไหว หลังจากนั้นก็เป็นก้าวแรกที่ผมได้เรียนโรงเรียนแห่งนี้จนถึง ม.3 โดยเวลาที่ผมเสียใจและเหมือนมันจะเจ็บร้าวนิดหน่อยคือประมาณ ม.1 ผมไม่ส่งงานอาจาร์ยคุณครูภาษาไทยคุณครูบอกว่ามันติด ร คุณครูโทรหาแม่ผมแล้วบอกว่าลูกไม่ทํางานส่งแล้วติด รอโดยเชิญผู้ปกครองมานั่งแก้ ร กับลูกที่ โรงเรียนในวันเสาร์โดยอาจาร์ยก็นัดพวกเพื่อนๆผมมาหมดโดยมีผู้ปกครองมาด้วยทุกคนวันนั้นผมจําไม่ได้เพราะผมเป็นอะไรผมจําได้ว่าแม่ผิดหวังในตัวผมมากๆๆๆมากที่สุดโดยผมจําเห็นการอะไรไม่ค่อยได้แล้ว และมีหลายเรื่องตามมาทําให้แม่ผมผิดหวังบ่อยๆเช่นไม่ส่งงานใน ม.1 ม.2โดนโทรบอกผู้ปกครองเล่นโทรศัพท์ในห้องเรียนแล้วพร้อมบอกว่าส่งงานไม่ครบ ใช้คับผมทําตัวไม่ดีแล้วยังทําให้เขาเสียใจในการที่แม่ว่าผมผู้อะไรกับผมสักอย่างผมจําไม่ได้ แล้วผมร้องไห้ในตอนรับใบเกรดใน ม.1 เทอม 2 กว่าๆโดยที่เกรดไม่ถึง 3 ผมได้ 2.93 กว่าแล้วโดยตอนนั้นโดยที่ผมไม่รู้ แม่บอกให้โทรบอกเกรดผมเลยโทรไปบอกแล้วผมก็ร้องไห้โดยไม่รู้ทําไมผมกลัวโดนว่าหรือป่าว แล้วหลังจากนั้นตลอด ม.2-ม.3 ผมจําไม่ได้อีกแล้วว่าผมเรียนอะไรไปมั่งในเวลาที่ครูสอนตลอดชีวิตที่ยาวนานของผม ม.2-ม.3 ผมจําไม่ไดแล้วว่าผมทําอะไรกับมันไปบางผมจําได้แต่ว่า ผมหลับ บ่อยพูดคุยแล้วก็นอนเป็นส่วนน้อยที่จะทําถ้าเก่งแล้วตอบได้ แต่ผมก็มีความรู้อยู่นิดหน่อยนะแต่ผมจําหัวข้อไม่ได้ว่าผมเรียนอะไรไปบ้าง
                             
ขึ้น ม.4
ขึ้น ม.4 ผมสอบเข้าโรงเรียนใหม่โดยตอนนั้นเพื่อนๆทุกคนก็อยากมีที่เรียน โดยผมสอบเข้า 2 โรงเรียนในเมืองโดยเพื่อนไปสอบกันผมเลยไปสอบตามเพื่อนโดยโรงเรียนแรกชื่อแรก สาธิต ไม่ติดผมไม่มีความรู้ไปสอบเลยติดคงยาก แต่ระหว่างนั้นผมไปสอบอีก 2 โรงเรียนนอกอําเภอเมือง โดย 2 โรงเรียนนี้ติดโดยคิดว่ามีที่เรียนแล้ว อีก 1 โรงเรียนในเมืองผมเลยไม่ได้อ่านหนังสือสอบผมเลยสอบไม่ติดแล้วครั้งจากนั้นมา
ก็เริ่มต้น ม.4 ใหม่ที่โรงเรียนใหม่
ผมมาที่โรงเรียนแห่งนี้ในระยะไกลจากเมือง 1 ชม ใกล้บ้านผม 30 นาที         ผมมาในโรงเรียนแห่งนี้ในนํ้าหนัก     109 โล ตอนนี้ผมหนัก 65 โล
ในตอนม.4 นั้นผมอ้วนมากครับแล้วไม่รู้มีแรงบันดาลใจอะไรผมปั่นจักรยานประมาณ 80 โลในเวลาหลายๆอาทิตย์แล้วนํ้าหนักผมก็ลดลงเรื่อยๆครับ
ตอน ม.4 เทอม 1 เทอม 2 กว่าๆผมสอบได้เกรด 2.3 และ 2.5 กว่าๆครับ
แม่บอกผมว่าเรียนแบบนี้จะไปทําอะไรได้ลองไปหาตังด้วยตัวเองเลยโดยให้ผมไปอยู่กับตากลับในระยะเวลาหลังจากนั้นผมเป็นคนเถียงครับพูดแรงมึนเราทะเลาะกันครับผมกับแม่เราดีกันมากๆไม่ทะเลาะกันบ่อยแต่ถ้าผมทะเลาะทีคือโลกนี้จะเปลี่ยนไปครับในช่วง ม.4-ม.5  และ ม.6 ถ้าทะเลาะกันคือผมจะสุดเหวียงและไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแม่กับผมเราไม่เคยยอมกันหรอกครับเวลาผมดื้อและทะเลาะกัน แต่ผมจะไม่เป็นคนทะเลาะหรอกครับนอกจากมีเรื่องในตัวผมแล้วผมจะเถียง แต่เดิมผมเป็นคนน่ารักพื้นๆเลยไม่ดื้อโดยที่ผมเป็นคนแคร์คนอื่นมากๆเป็นพวกรักคนแก่อ่ะครับ5555 แต่ถ้าผมเถียงผมจะดูผิดรุนแรงอันนี้ผมคิดเองนะ 5555
ใช้ครับ ม.5 เทอม 1 เกรดผม 3.4 เทอม 2  ได้ 2.75 ครับ แม่อยากให้ผมเรียนเกรด 5 เทอมได้ 3.00 ครับ แต่มันคงไม่ได้แล้วตอนนี้เกรด 2.85

ตอนนี้ผม ม.6 แล้วครับ
ผมกําลังจะเรียนจบ ม.6แล้วครับโดยที่ผมไม่รู้จะเรียนอะไรถนัดอะไรได้ผมพยายามหาอาฃีพที่เข้ากับงานมีที่เรียนและกับสมองผม แต่สุดท้ายผมเลือกที่จะเป็นครูสอนคณิตครับ ผมชอบนวดแผนไทยนะ อยากเรียนแพทย์แผนไทยประยุกต์อยู่แต่เกรียนไม่ถึงต้องเกรด 3.5 ถึงสมัคได้ผมรู้ตัวช้าไปด้วยพึ่งรู้ตอน ม.5 กว่าๆ เพราะยายผมนวดแผนไทยรักษาเส้นคนที่เดินไม่ได้เก่งผมเลยอยากเรียน ได้ผมคงเป็นครูคณิตตอนนี้กําลังยื่นรอไปสอบอยู่ครับ 555

ผมกลัวผมจะต้องตายเพราะ ผมกลัวเป็นโรคซึมเศร้าครับ
เพราะเวลาผมผิดหวังอะไรในช่วงนี้ที่ผ่านๆมาผมรู้สึกความคิดผมติดลบไปซะง่ายๆเลยอยู่ดีๆผมก็คิดโทษตัวเองในเวลาอยากตายหรือแบบผมโทษตัวเองอ่ะครับมันไม่รู้สิผมไม่อยากโทษตัวเองนะแต่เหมือนความร็สึกไปเองเวลาผมเป็นแบบนี้ผมรู้สึกถ้ากูตายไปจริงๆก็บังคับตัวเองไม่ได้ นะอย่าโทษกูแต่กูคงไม่ตายไม่ตายง่ายๆหรอกมีอยู่วันนึงผมเจอคัตเตอร์ในห้องนอนผมรู้สึกถึงความคมของมันและผมกลัวตายผมเลยเดินไปนอนห้องแม่ สักพัก และมีเหตุการนึงผมเหมือนจะแบบผิดอาร์มความร็สึกนิดนึงกลับแม่หรืออะไรนี้แหละแล้วผมอยู่ดีๆคือ รถออกไปแล้วผมโทษตัวเองว่าอยู่ไปก็ไม่มีค่าอะไรหรอกแค่ขี่รถไปแบบไม่มองอะไรข้ามถนนไปก็โดนรถจนตายแล้วแต่ผมกลับคิดอีกแบบนึงคือถ้าผมโดนรถจนแล้วไม่ตาย เป็นภาระพ่อแม่ที่จะต้องเลี้ยงดูผมอีกผมเลยมีความคิดนิดนึงที่ว่า ไม่ต้องทําแม่เป็นความคิดแค่นั้น ทุกวันนี้ผมเหมือนไม่มีความสุขผมอยากมีความสุขเหมือนคนอื่น โดยผมจะแคร์คนอื่นมากๆผมเหมือนคน ไม่มีหัวใจไม่มีความรู้สึกโดยที่เพื่อนอาจจะหัวเราะมีความสุขกัน เล่นมุขใส่กันแต่ผมกับไม่ขําผมชอบนั่งดูเพื่อนๆแล้วไม่เข้าใจว่าเข้ารู้สึกอะไรกัน แต่ผมมีความสุขที่ว่าอยู่ดีๆ ผมเห็นคนๆนึงและถ้าผมยิ้มขึ้นมาตอนนั้นผมมีความสุขมากแน่ๆ ผมเคยบอกแม่ในช่วงที่ผมสงใสผมเรียนไม่เก่งผมไปเปิดดูโรคนี้คือมันจะกินผิดปกติ แบบหัวจะช้า คิดอะไรช้าอะไรประมาณนี้จําไม่ได้ แต่ผมเหตุคนที่เข้าบอกว่าเข้าเป็นโรคซึมเศร้าหลายๆคน มันตรงกับผมเลย
อาการของผมคิดอะไรไม่ออกรู้สึกคิดช้ามากๆ ไม่อยากทําอะไร เวลาที่ผมมีความสุขที่สุดในโลกนอกจากอะไรคือเวลาผมเจอเห็นการอะไรไม่ชอบผมจะใส่หูฟังฟังเพลงแล้วเวลาผมรู้สึกไม่ดีผมใส่หูฟังฟังเพลงผมจะร้อนจากทุกๆสถานการณ์ได้เหมือนผมมีพลังพิเศษมั้ยครับ5555
ผมแค่อยากรู้ว่าถ้าผมแบบกินยาแบบรักษาอ่ะมันจะดี หรือป่าว ไม่รู้ว่าผมเป็นโรคซึมเศร้าหรือป่าว ถามผมได้นะผมตอบได้ผมอยากรู้ แม่เคยบอกผมว่าคิดไปหรือป่าวขนาดนั้นเลยหรอ ผมก็เลยพยายามไม่คิด

ผ่านๆ ไป เถอะๆ เหมือนระบายฝากแค่นี้แหละ คือตอนนี้ผมก็มีความสุขดีนะ ไม่มีอะไร 555