เราคบอยู่กับแฟนมา 3ปีแล้ว แฟนเรากับเราอายุห่างกัน 7ปี ด้วยอายุที่ห่างกัน บางครั้งการใช้ชีวิตมันเลยเหมือนมีช่องว่าง ความคิดความอ่านของเค้าดูเป็นผู้ใหญ่ ดูซีเรียสไปหมดทุกอย่าง สังคมในการใช้ชีวิตของเค้าดูไฮโซ แต่สำหรับเราอะไรก็ได้ที่มันง่ายๆ เค้าเป็นประเภทที่รักเพื่อนมาก อะไรก็เพื่อนมาเป็นอันดับแรกๆ เราเคยทะเลาะกันเรื่องความสำคัญ เค้าก็บอกว่า เรามาทีหลังเพื่อนเค้า เพื่อนเค้าคบมานานกว่าเราอีก เราไม่ได้งี่เง่า เอาแต่ใจ แต่บางเวลาเค้าแยกไม่ได้ เวลาใหนควรเป็นของเรา เวลาใหนควรเป็นของเพื่อน บางครั้งเราน้อยใจจนแอบไปร้องไห้ แต่นี้ไม่หนักเท่ากับการที่เค้าคอยย้ำคำพูดของเค้าเอง เวลาที่เราลืมในเรื่อง หรือสิ่งที่เค้าต้องการจากเรา (เราเป็นคนขี้ลืม) ล่าสุด เราลืมเอาของสิ่งหนึ่งไปให้เค้า ซึ่งเป็นการลืมครั้งที่สอง เราไม่ได้ตั้งใจ เรารู้ตัวว่าผิด แล้วเราก็พยายามขอโทษเค้ามาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่เค้าก็ยังเฉยชาใส่ เค้าทำเหมือนสิ่งที่เราลืมครั้งนี้มันร้ายแรงจนไม่น่าให้อภัยเลยหรา ตลอดเวลาที่คบกันเราดูแลเค้ามาตลอด จะโกรธ จะงอนเค้าแค่ใหนก็ไม่เคยข้ามวัน แม้กระทั้งเรื่องที่เค้าทำให้เราเสียใจที่สุดเราก็ยกโทษให้เค้าได้ แต่เรื่องที่เราลืมของแค่นี้ เค้าถึงกลับต้องโกรธเราขนาดนี้เลยหรา เราเริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้ว เราควรยอมแพ้ แล้วถอยออกมาจากชีวิตเค้าดีไหม
ความรักที่ไม่มีทางเป็นจริง ควรถอยออกมาดีไหม?