เรื่องที่ผมเล่าเป็นเรื่องของ ช-ช นะครับ ถ้าไม่ชอบยังไงขออภัยด้วยครับ
ผมกับแฟนคนกับมาสองปีครับ ตอนนี้เลิกกันไปจะสองเดือนแล้ว
แฟนเป็นคนผอมสูง ขาวมีหนวดจมูกโด่งหน้าตาจัดว่าดีเลย
ส่วนผมเป็นเดือนสาขาครับ หน้าตาพอประกวดได้แต่หุ่นไม่ดีเท่าไหร่
ผมเจอกับเค้าช่วงปิดเทอมครับ เค้ากลับไปช่วยพ่อแม่ขายของที่ชลบุรี(แถวบ้านผม)
เลยได้รู้จักกันผ่านทางไลน์ ได้สัปดานึง เค้าก็เปิดเทอมและต้องกลับลงมาเรียนที่ตรัง
ช่วงนั้นความรักบังตาจริงๆครับ ผมนั่งรถลงมาหาเค้าที่ตรังอยู่หนึ่งเดือน
เดือนนั้นเจอสารพัดเรื่องเลยครับ คุยกับแฟนเก่า คุยกับเด็กเค้า โกหก อื่นๆ
จนผ่านมาได้เดือนนึง เหมือนเค้าจะดีขึ้น และผมก็ถึงกำหนดกลับ ชลบุรีพร้อมเค้า
เค้าตัดสินใจขอผมคบเป็นแฟน และพาไปเจอพ่อแม่และญาติๆที่บ้านเค้า ในฐานะเพื่อนสนิท
ช่วงนั้นผมซิ่วอยู่เลยว่าง เค้าเคยพาผมไปขอพรที่วัดที่สุภรรณ ว่าผมจะได้ไปอยู่กับเค้าที่ตรังไหม
ผมเลยตัดสินใจ ขอพ่อ ซึ่งเป็นคนที่ใจแข็งที่สุดในบ้าน ว่าขอไปทำงานที่ตรังระหว่างรอเปิดเทอม
และจะเรียนที่นั่น เหมือนฟ้าเป็นใจ พ่อตอบตกลง และได้มาอยู่กับเค้าจริงๆ
ผมได้มาสมัครงานเป็นพนักงานเสริฟของห้างๆนึง มีคนเข้ามาจีบเยอะครับ มาชวนไปกินข้าว แต่ผมไม่สนใจเลย
เคยมีหมอดูทักเรื่องเนื้อคู่ครับ ว่าจะอยู่ทิศที่ไม่อยากไป(ใต้) เป็นคนสูงโปร่งผิวขาว ทำให้เชื่อว่าคนนี้แหละต้องใช่
ตลอด 1 ปี มันดีมากเลยครับ เค้าคอยดูแลเอาใจใส่ทุกอย่าง มีทะเลาะกันบ้าง แต่เค้าก็ง้อตลอด
แต่เพราะนิสัยขี้งอลเกินไปของผม และบางครั้งผมชอบเหวี่ยงเค้าเวลาเค้าทำอะไรช้าๆ จนมันเกิดเหตุการณ์นึง
ผมจับได้ว่าเค้านอกใจ คุยกับอีกคนนึงซึ่งอยู่คนละจังหวัด แต่เฟสทามคุยกันได้สองวัน
ผมให้อภัยเค้าครับ ตอนนั้นตรงกับช่วงโปรเจคของเค้า ผมลางานมาอยู่กับเค้าตลอด ช่วยเค้าทำงานทั้งคืน
ซื้อข้าวซื้อน้ำให้ตลอด จนจบงาน ทุกอย่างเหมือนจะเป็นปกติ แต่ผมกับเพื่อนของเค้ารู้สึกแปลกๆ
รู้สึกว่าเค้าไม่เหมือนเดิม เลยรองจังหวะเค้าเผลออ้อมมาดูเค้าตอนเล่นเฟสจากด้านหลัง
และจับได้ครับว่าเค้ายังติดต่อกันอยู่แต่ใช้อีกเฟสนึง ผมตัดสินใจบอกเลิกเค้า เค้าก็มาอ้อนวอขอให้กลับเป็นเหมือนเดิมแต่ผมไม่ครับ
เราอยู่บ้านเดียวกัน ผมตัดสินใจว่าจะไปเช่าหอใหม่ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้กลายเป็นคนไปขอเค้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม
เหมือนเค้าจะไม่อยากกลับ เป็นช่วงก่ำกึ่งอยู่สัปดาห์นึงจนเรากลับมาดีกัน ผมคิดว่าทุกอย่างเป็นความผิดผม
เป็นเพราะนิสัยขี้งอลของผม ผมเปลี่ยนตัวเองใหม่ทั้งหมด พยาใจเย็น ไม่ขี้เหวี่ยง ตามใจเค้าทุกอย่าง
อยากได้ไรซื้อให้ ก่อนนอนจะคอยนวดให้เค้า เงินที่หามาได้กว่า 70%จะหมดไปกับเค้าหมดเลย
เหมือนทุกอย่างจะดีขึ้นครับจนผ่านมาสี่เดือน จับได้อีกว่าเค้าแอบเล่นแอพหาคู่ตอนผมไม่อยู่
ผมเสียใจครับแต่ไม่บอกเลิก แค่เดินทางกลับชลบุรีไปทำใจ สุดท้านก็ต้องกลับมาและพยายามทำเป็นลืม
เค้าก็สัญญาว่าจะไม่ทำแล้วผมเชื่อเค้าครับ มันทำให้ผมต้องดูแลเค้าให้ดีกว่าเดิมอีก ผมคิดว่าเป็นความผิดผม
พยายามทำทุกอย่างให้ดีขึ้น จนผมกล้าที่จะบอกกับแม่ว่าเค้าเป็นแฟนผมนะ และแต่ไม่รู้ว่าพ่อรู้ไหม
ทุกๆปิดเทอมเค้าจะชอบไปอยู่บ้านผม เพราะเค้าไม่อยากกลับไปขายของ บ้านผมสบายครับ
พ่อแม่จะซื้อของเข้าตู้เย็นไว้ให้ตลอด แม่ซักผ้าให้ด้วยเพราะเค้าซักไม่สะอาด พ่อแม่ดูแลเค้าดีมากครับ
จนเค้าบอกว่าเค้ากลายเป็นลูกคนโตของบ้าน ตอนอยู่ด้วยกันเค้าเป็นคนติดวอลเล่มาก
ผมจาพาเค้าไปเล่นทุกที่ๆเค้าอยากไป ดึกสุดก็ตีสองครับ ตอนนั้นผมรู้สึกเกรงใจพ่อแม่นะที่กลับบ้านดึก
แต่ก็คุยกับแม่เเล้ว เค้าก็อนุญาติแต่ดูแลกันดีๆ เค้าก็ไม่ว่าอะไร
บางปิดเค้าก็จะพาผมไปบ้านเค้าครับ ผมจะไปช่วยพ่อแม่เค้าขายของ ต้องตื่นแต่หกโมงเช้า ขายเสร็จก็ห้าทุ่ม
แบกกระสอบแบกตะกร้าหนักๆ ทั้งชีวิตพึ่งเคยทำ แต่สู้ครับ อยากให้พ่อแม่เค้าเห็นว่าเราเป็นคนขยัน
แรกๆเหมือนพ่อเค้าไม่ชอบผมครับ หลังๆพอผมขยัน เค้าก็ดีกับผมตลอดเลย
บางครั้งต้องตื่นแต่มืดไปเฝ้าที่ในตลาดนัดให้แม่เค้า แต่เค้านอนอยู่บ้านไม่ตื่น
อยู่บ้านเค้าจะไม่พยายามทำตัวขี้เกียจเลย จะช่วยล้างจานกวาดบ้านตลอด จนผมคิดว่าทุกอย่างมันดีและไปได้สวย
จนกระทั้ง สองปีที่คบกัน เค้าต้องไปฝึกงานที่ กทม ส่วนผมเรียนอยู่ที่ตรัง
ทุกเสาร์อาทิตเค้าจะลงมาบ้านผมที่ชลบุรีเพื่อเล่นวอลเล่ แรกๆก็กลับบ้านตีหนึ่งตีสอง
แต่ผมบอกเค้าว่าบอกแม่ด้วยนะเค้าจะได้ไม่เป็นห่วง เค้าก็ทำตามดีทุกอย่าง
จนผ่านไปหนึ่งเดือน เค้าก็ยังมาเหมือนเดิม แต่เริ่มไม่กลับบ้านไปค้างบ้านพี่ทุกรู้จัก
จนเราทะเลาะกันไม่คุยกัน1สัปดาห์เค้าก็ยังลงมาบ้านผมเหมือนเดิมนะครับ
แต่ว่าเริ่มกลับบ้านเช้า เล่นวอลเล่ดึกขนาดว่าเล่นยันหกโมงเช้า เป็นแบบนี้อยู่สองอาทิตย์ได้
ผมรู้สึกโมโหมากตอนนั้น ว่าทำไมเค้าไม่เกรงใจพ่อแม่ผมบ้างเลย
เลยโทรหาเค้าเพื่อที่จะเคลีย เค้าไม่รับสาย เฟสไปก็ไม่ตอบ เลยถามพี่ที่รู้จักว่าเค้าออนเฟสอยู่ไหม
เค้าออนครับ แต่ปิดเเชทเฟสผม ผมเลยพิมพ์ข้อความทั้งหมดลงไปถึงเรื่องกลับบ้านดึก
ถึงว่าเค้าเอาแต่ห่วงเล่น ไม่เกรงใจพ่อแม่ เค้าไม่อ่านไม่ตอบ ผมเลยตัดสินใจบอกเลิกเค้า
เค้าตอบมาคำเดียวว่า .. "ครับ"
ผมไม่คิดว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นสามวันผมตามไปง้อเค้า ยอมเค้าทุกอย่าง
จะกลับดึกจะไปไหนทำอะไรก็ยอมแล้ว เค้าไม่กลับครับเค้าบอกเบื่อที่ต้องมาทะเลาะแล้วง้อตลอด
เค้าดูมีความสุขมากเลยครับช่วงแรกๆที่เลิก เที่ยวเล่น ประกาศว่าโสด
ผมนี่เกือบตายเลย ตัดสินใจจองเครื่องตามไปง้อเค้าถึงที่ ผมที่ได้คือเค้าปิดประตูบ้าน
แล้วไล่ผมเหมือนอมู่เหมือนหมา วันนั้นผมกินเหล้าให้เมาคิดว่าถ้าคิดฆ่าตัวตายจะได้เจ็บน้อยๆ
ผมคิดแบบนั้นจริง ทุ่มทุกอย่างหมดตัวคิดว่าจะไปกันรอดสุดท้ายพังหมดเลย..
ผมกลับมาบ้านแล้วหลับไปวันนั้น ผมซึมอยู่สองสามวันแต่เค้ากลับมาความสุขดี
แม่ผมพูดคำนึงว่า "เค้ามีความสุขดี แล้วทำไมหนูต้องมานั่งเศร้าละลูก.."
เช้าวันนั้นผมตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าจริงผมมีพร้อมทุกอย่าง ครอบครัว เพื่อน พี่น้อง
หิวเมื่อไหร่ก็มีกิน อยากเที่ยวเมื่อไหร่ก็มีเพื่อน อยากกอดพ่อกอดแม่อยากบอกรักใครก็ได้ทำ
ซึ่งต่างจากครอบครัวเค้าที่เหมือนต่างคนต่างอยู่ ไม่มีกอดกัน บอกรักกัน หอมแก้มกัน
สิ่งที่ผมมี แต่เค้าไม่มี ผมเลิกที่จะส่องเฟสเค้า เลิกติดตามทุกอย่างจนผ่านมาเดือนนึง ผมดีขึ้น
ผมความรักมันเริ่มจางไป ข้อเสียต่างๆที่เรามองไม่เห็นมันผุดขึ้นมาเยอะมากเลย
ตอนไม่สบายเค้าก็ไม่เคยดูแลเรา จะทำอะไรเค้าจะให้เราเป็นผู้น้ำให้ตลอด บางครั้งก็เห็นแกตัวกับเราจนเราพูดออกไปตรงๆเลย
ผมกลับมาเรียนที่ตรังตามเดิมถึงแม้ว่าครั้งนี้จะมาคนเดียว ผมย้ายออกจากที่เดิมๆที่เคยอยู่
มันดีขึ้นมาทุกอย่าง มีเพื่อนที่เราไม่ค่อยสนิทก็กลายเป็ยเข้าใจเราทุกอย่าง ดึงดูดคนดีๆมาหาเรา
มีคนเข้ามาจีบเยอะ แต่ยังไม่พร้อมเปิดใจตอนนี้ จนกระทั่ง..
เค้าทักกลับมา คุยเรื่องค่าหอเก่า ให้เราจ่ายให้ เพราะเราอยู่ คุยเรื่องของที่เคยซื้อด้วยกันในบ้านที่เราขายไป
ทั้งๆที่ตอนเลิกกันเค้าบลอคเราทุกอย่าง แถมติดเงินเราอยู่หลายพันและไม่ให้คืน เราเลยขายโต๊ะที่บ้านที่เคยซื้อด้วยกัน
คุยไปคุยมาจนตกลงกันได้ว่าเค้าขอโทษ และจะจ่ายทุกอย่างเอง แล้วเค้าก็มาขอโทษเรื่องวันนั้นที่ใช้คำพูดแรงๆ
ขอโทษที่พาเรามาลำบาก ขอโทษในหลายๆเรื่อง และขอให้เราเจอคนที่ดี ผมก็เลนตอบกลับไปว่าเช่นกันนะ
ตอนเเรกผมคิดว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้ แล้ว เพราะเค้าเลิกบลอคเฟสผมแล้ว เพราะชีวิตเค้าก็ดูมีความสุขดี
จนผ่านไปได้สองวันเราก็ไม่ได้คุยไรก็ผมก็ใช้ชีวิตปกติลงรูปปกติ แต่พอกลับไปดูเค้าบลอคเฟสอีกแล้ว
ผมเลยงงว่าตกลงยังไงเค้าเป็นอะไรกันแน่ หลังจากนั้นก็ไม่ได้เข้าไปสนใจอะไรอีก
จนกระทั่งผ่านมาครึ่งเดือน เฟสเค้าเด้งมาหน้าเฟสผม อ่าวปลดบลอคอีกแล้ว
ลงรูปมีความสุขดี และเหมือนกำลังคุยกับคนๆนึงอยู่มีไปเที่ยวด้วยกัน ใจมันก็แป้วๆหน่อยที่เห็นแอบน้ำตาซึม
แต่อีกใจนึงก็ไวดีแฮะ เดือนกว่าเอง อีกใจนึงก็คิดว่าดีแล้วหละ
มันเลยทำให้ผมคิดว่าเค้ารักแบบพวกเราจริงๆมันหายาก ต่อให้ทำดีมากแค่ไหน ต่อให้พ่อแม่เราดีกับเค้ามากแค่ไหน
หรือต่อให้เราหน้าตาดีแค่ไหน คนที่ไม่พอและพยายามมองหาสิ่งที่ดีกว่า ก็ไม่ทำให้เราไปกันรอดได้
เป็นกำลังใจให้กับคนที่พยาดแบบผม รีบลุกให้ไวนะครับ จะได้ไม่เป็นภาระเพื่อน
คำถามที่สงใส
1. เค้าจะปลดบลอคปิดบลอคเพื่ออะไร แค่นั้นแหละครับที่สงใสอย่างเดียว
หนีตามเขามา.. สุดท้ายโดนทิ้ง
ผมกับแฟนคนกับมาสองปีครับ ตอนนี้เลิกกันไปจะสองเดือนแล้ว
แฟนเป็นคนผอมสูง ขาวมีหนวดจมูกโด่งหน้าตาจัดว่าดีเลย
ส่วนผมเป็นเดือนสาขาครับ หน้าตาพอประกวดได้แต่หุ่นไม่ดีเท่าไหร่
ผมเจอกับเค้าช่วงปิดเทอมครับ เค้ากลับไปช่วยพ่อแม่ขายของที่ชลบุรี(แถวบ้านผม)
เลยได้รู้จักกันผ่านทางไลน์ ได้สัปดานึง เค้าก็เปิดเทอมและต้องกลับลงมาเรียนที่ตรัง
ช่วงนั้นความรักบังตาจริงๆครับ ผมนั่งรถลงมาหาเค้าที่ตรังอยู่หนึ่งเดือน
เดือนนั้นเจอสารพัดเรื่องเลยครับ คุยกับแฟนเก่า คุยกับเด็กเค้า โกหก อื่นๆ
จนผ่านมาได้เดือนนึง เหมือนเค้าจะดีขึ้น และผมก็ถึงกำหนดกลับ ชลบุรีพร้อมเค้า
เค้าตัดสินใจขอผมคบเป็นแฟน และพาไปเจอพ่อแม่และญาติๆที่บ้านเค้า ในฐานะเพื่อนสนิท
ช่วงนั้นผมซิ่วอยู่เลยว่าง เค้าเคยพาผมไปขอพรที่วัดที่สุภรรณ ว่าผมจะได้ไปอยู่กับเค้าที่ตรังไหม
ผมเลยตัดสินใจ ขอพ่อ ซึ่งเป็นคนที่ใจแข็งที่สุดในบ้าน ว่าขอไปทำงานที่ตรังระหว่างรอเปิดเทอม
และจะเรียนที่นั่น เหมือนฟ้าเป็นใจ พ่อตอบตกลง และได้มาอยู่กับเค้าจริงๆ
ผมได้มาสมัครงานเป็นพนักงานเสริฟของห้างๆนึง มีคนเข้ามาจีบเยอะครับ มาชวนไปกินข้าว แต่ผมไม่สนใจเลย
เคยมีหมอดูทักเรื่องเนื้อคู่ครับ ว่าจะอยู่ทิศที่ไม่อยากไป(ใต้) เป็นคนสูงโปร่งผิวขาว ทำให้เชื่อว่าคนนี้แหละต้องใช่
ตลอด 1 ปี มันดีมากเลยครับ เค้าคอยดูแลเอาใจใส่ทุกอย่าง มีทะเลาะกันบ้าง แต่เค้าก็ง้อตลอด
แต่เพราะนิสัยขี้งอลเกินไปของผม และบางครั้งผมชอบเหวี่ยงเค้าเวลาเค้าทำอะไรช้าๆ จนมันเกิดเหตุการณ์นึง
ผมจับได้ว่าเค้านอกใจ คุยกับอีกคนนึงซึ่งอยู่คนละจังหวัด แต่เฟสทามคุยกันได้สองวัน
ผมให้อภัยเค้าครับ ตอนนั้นตรงกับช่วงโปรเจคของเค้า ผมลางานมาอยู่กับเค้าตลอด ช่วยเค้าทำงานทั้งคืน
ซื้อข้าวซื้อน้ำให้ตลอด จนจบงาน ทุกอย่างเหมือนจะเป็นปกติ แต่ผมกับเพื่อนของเค้ารู้สึกแปลกๆ
รู้สึกว่าเค้าไม่เหมือนเดิม เลยรองจังหวะเค้าเผลออ้อมมาดูเค้าตอนเล่นเฟสจากด้านหลัง
และจับได้ครับว่าเค้ายังติดต่อกันอยู่แต่ใช้อีกเฟสนึง ผมตัดสินใจบอกเลิกเค้า เค้าก็มาอ้อนวอขอให้กลับเป็นเหมือนเดิมแต่ผมไม่ครับ
เราอยู่บ้านเดียวกัน ผมตัดสินใจว่าจะไปเช่าหอใหม่ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้กลายเป็นคนไปขอเค้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม
เหมือนเค้าจะไม่อยากกลับ เป็นช่วงก่ำกึ่งอยู่สัปดาห์นึงจนเรากลับมาดีกัน ผมคิดว่าทุกอย่างเป็นความผิดผม
เป็นเพราะนิสัยขี้งอลของผม ผมเปลี่ยนตัวเองใหม่ทั้งหมด พยาใจเย็น ไม่ขี้เหวี่ยง ตามใจเค้าทุกอย่าง
อยากได้ไรซื้อให้ ก่อนนอนจะคอยนวดให้เค้า เงินที่หามาได้กว่า 70%จะหมดไปกับเค้าหมดเลย
เหมือนทุกอย่างจะดีขึ้นครับจนผ่านมาสี่เดือน จับได้อีกว่าเค้าแอบเล่นแอพหาคู่ตอนผมไม่อยู่
ผมเสียใจครับแต่ไม่บอกเลิก แค่เดินทางกลับชลบุรีไปทำใจ สุดท้านก็ต้องกลับมาและพยายามทำเป็นลืม
เค้าก็สัญญาว่าจะไม่ทำแล้วผมเชื่อเค้าครับ มันทำให้ผมต้องดูแลเค้าให้ดีกว่าเดิมอีก ผมคิดว่าเป็นความผิดผม
พยายามทำทุกอย่างให้ดีขึ้น จนผมกล้าที่จะบอกกับแม่ว่าเค้าเป็นแฟนผมนะ และแต่ไม่รู้ว่าพ่อรู้ไหม
ทุกๆปิดเทอมเค้าจะชอบไปอยู่บ้านผม เพราะเค้าไม่อยากกลับไปขายของ บ้านผมสบายครับ
พ่อแม่จะซื้อของเข้าตู้เย็นไว้ให้ตลอด แม่ซักผ้าให้ด้วยเพราะเค้าซักไม่สะอาด พ่อแม่ดูแลเค้าดีมากครับ
จนเค้าบอกว่าเค้ากลายเป็นลูกคนโตของบ้าน ตอนอยู่ด้วยกันเค้าเป็นคนติดวอลเล่มาก
ผมจาพาเค้าไปเล่นทุกที่ๆเค้าอยากไป ดึกสุดก็ตีสองครับ ตอนนั้นผมรู้สึกเกรงใจพ่อแม่นะที่กลับบ้านดึก
แต่ก็คุยกับแม่เเล้ว เค้าก็อนุญาติแต่ดูแลกันดีๆ เค้าก็ไม่ว่าอะไร
บางปิดเค้าก็จะพาผมไปบ้านเค้าครับ ผมจะไปช่วยพ่อแม่เค้าขายของ ต้องตื่นแต่หกโมงเช้า ขายเสร็จก็ห้าทุ่ม
แบกกระสอบแบกตะกร้าหนักๆ ทั้งชีวิตพึ่งเคยทำ แต่สู้ครับ อยากให้พ่อแม่เค้าเห็นว่าเราเป็นคนขยัน
แรกๆเหมือนพ่อเค้าไม่ชอบผมครับ หลังๆพอผมขยัน เค้าก็ดีกับผมตลอดเลย
บางครั้งต้องตื่นแต่มืดไปเฝ้าที่ในตลาดนัดให้แม่เค้า แต่เค้านอนอยู่บ้านไม่ตื่น
อยู่บ้านเค้าจะไม่พยายามทำตัวขี้เกียจเลย จะช่วยล้างจานกวาดบ้านตลอด จนผมคิดว่าทุกอย่างมันดีและไปได้สวย
จนกระทั้ง สองปีที่คบกัน เค้าต้องไปฝึกงานที่ กทม ส่วนผมเรียนอยู่ที่ตรัง
ทุกเสาร์อาทิตเค้าจะลงมาบ้านผมที่ชลบุรีเพื่อเล่นวอลเล่ แรกๆก็กลับบ้านตีหนึ่งตีสอง
แต่ผมบอกเค้าว่าบอกแม่ด้วยนะเค้าจะได้ไม่เป็นห่วง เค้าก็ทำตามดีทุกอย่าง
จนผ่านไปหนึ่งเดือน เค้าก็ยังมาเหมือนเดิม แต่เริ่มไม่กลับบ้านไปค้างบ้านพี่ทุกรู้จัก
จนเราทะเลาะกันไม่คุยกัน1สัปดาห์เค้าก็ยังลงมาบ้านผมเหมือนเดิมนะครับ
แต่ว่าเริ่มกลับบ้านเช้า เล่นวอลเล่ดึกขนาดว่าเล่นยันหกโมงเช้า เป็นแบบนี้อยู่สองอาทิตย์ได้
ผมรู้สึกโมโหมากตอนนั้น ว่าทำไมเค้าไม่เกรงใจพ่อแม่ผมบ้างเลย
เลยโทรหาเค้าเพื่อที่จะเคลีย เค้าไม่รับสาย เฟสไปก็ไม่ตอบ เลยถามพี่ที่รู้จักว่าเค้าออนเฟสอยู่ไหม
เค้าออนครับ แต่ปิดเเชทเฟสผม ผมเลยพิมพ์ข้อความทั้งหมดลงไปถึงเรื่องกลับบ้านดึก
ถึงว่าเค้าเอาแต่ห่วงเล่น ไม่เกรงใจพ่อแม่ เค้าไม่อ่านไม่ตอบ ผมเลยตัดสินใจบอกเลิกเค้า
เค้าตอบมาคำเดียวว่า .. "ครับ"
ผมไม่คิดว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นสามวันผมตามไปง้อเค้า ยอมเค้าทุกอย่าง
จะกลับดึกจะไปไหนทำอะไรก็ยอมแล้ว เค้าไม่กลับครับเค้าบอกเบื่อที่ต้องมาทะเลาะแล้วง้อตลอด
เค้าดูมีความสุขมากเลยครับช่วงแรกๆที่เลิก เที่ยวเล่น ประกาศว่าโสด
ผมนี่เกือบตายเลย ตัดสินใจจองเครื่องตามไปง้อเค้าถึงที่ ผมที่ได้คือเค้าปิดประตูบ้าน
แล้วไล่ผมเหมือนอมู่เหมือนหมา วันนั้นผมกินเหล้าให้เมาคิดว่าถ้าคิดฆ่าตัวตายจะได้เจ็บน้อยๆ
ผมคิดแบบนั้นจริง ทุ่มทุกอย่างหมดตัวคิดว่าจะไปกันรอดสุดท้ายพังหมดเลย..
ผมกลับมาบ้านแล้วหลับไปวันนั้น ผมซึมอยู่สองสามวันแต่เค้ากลับมาความสุขดี
แม่ผมพูดคำนึงว่า "เค้ามีความสุขดี แล้วทำไมหนูต้องมานั่งเศร้าละลูก.."
เช้าวันนั้นผมตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าจริงผมมีพร้อมทุกอย่าง ครอบครัว เพื่อน พี่น้อง
หิวเมื่อไหร่ก็มีกิน อยากเที่ยวเมื่อไหร่ก็มีเพื่อน อยากกอดพ่อกอดแม่อยากบอกรักใครก็ได้ทำ
ซึ่งต่างจากครอบครัวเค้าที่เหมือนต่างคนต่างอยู่ ไม่มีกอดกัน บอกรักกัน หอมแก้มกัน
สิ่งที่ผมมี แต่เค้าไม่มี ผมเลิกที่จะส่องเฟสเค้า เลิกติดตามทุกอย่างจนผ่านมาเดือนนึง ผมดีขึ้น
ผมความรักมันเริ่มจางไป ข้อเสียต่างๆที่เรามองไม่เห็นมันผุดขึ้นมาเยอะมากเลย
ตอนไม่สบายเค้าก็ไม่เคยดูแลเรา จะทำอะไรเค้าจะให้เราเป็นผู้น้ำให้ตลอด บางครั้งก็เห็นแกตัวกับเราจนเราพูดออกไปตรงๆเลย
ผมกลับมาเรียนที่ตรังตามเดิมถึงแม้ว่าครั้งนี้จะมาคนเดียว ผมย้ายออกจากที่เดิมๆที่เคยอยู่
มันดีขึ้นมาทุกอย่าง มีเพื่อนที่เราไม่ค่อยสนิทก็กลายเป็ยเข้าใจเราทุกอย่าง ดึงดูดคนดีๆมาหาเรา
มีคนเข้ามาจีบเยอะ แต่ยังไม่พร้อมเปิดใจตอนนี้ จนกระทั่ง..
เค้าทักกลับมา คุยเรื่องค่าหอเก่า ให้เราจ่ายให้ เพราะเราอยู่ คุยเรื่องของที่เคยซื้อด้วยกันในบ้านที่เราขายไป
ทั้งๆที่ตอนเลิกกันเค้าบลอคเราทุกอย่าง แถมติดเงินเราอยู่หลายพันและไม่ให้คืน เราเลยขายโต๊ะที่บ้านที่เคยซื้อด้วยกัน
คุยไปคุยมาจนตกลงกันได้ว่าเค้าขอโทษ และจะจ่ายทุกอย่างเอง แล้วเค้าก็มาขอโทษเรื่องวันนั้นที่ใช้คำพูดแรงๆ
ขอโทษที่พาเรามาลำบาก ขอโทษในหลายๆเรื่อง และขอให้เราเจอคนที่ดี ผมก็เลนตอบกลับไปว่าเช่นกันนะ
ตอนเเรกผมคิดว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้ แล้ว เพราะเค้าเลิกบลอคเฟสผมแล้ว เพราะชีวิตเค้าก็ดูมีความสุขดี
จนผ่านไปได้สองวันเราก็ไม่ได้คุยไรก็ผมก็ใช้ชีวิตปกติลงรูปปกติ แต่พอกลับไปดูเค้าบลอคเฟสอีกแล้ว
ผมเลยงงว่าตกลงยังไงเค้าเป็นอะไรกันแน่ หลังจากนั้นก็ไม่ได้เข้าไปสนใจอะไรอีก
จนกระทั่งผ่านมาครึ่งเดือน เฟสเค้าเด้งมาหน้าเฟสผม อ่าวปลดบลอคอีกแล้ว
ลงรูปมีความสุขดี และเหมือนกำลังคุยกับคนๆนึงอยู่มีไปเที่ยวด้วยกัน ใจมันก็แป้วๆหน่อยที่เห็นแอบน้ำตาซึม
แต่อีกใจนึงก็ไวดีแฮะ เดือนกว่าเอง อีกใจนึงก็คิดว่าดีแล้วหละ
มันเลยทำให้ผมคิดว่าเค้ารักแบบพวกเราจริงๆมันหายาก ต่อให้ทำดีมากแค่ไหน ต่อให้พ่อแม่เราดีกับเค้ามากแค่ไหน
หรือต่อให้เราหน้าตาดีแค่ไหน คนที่ไม่พอและพยายามมองหาสิ่งที่ดีกว่า ก็ไม่ทำให้เราไปกันรอดได้
เป็นกำลังใจให้กับคนที่พยาดแบบผม รีบลุกให้ไวนะครับ จะได้ไม่เป็นภาระเพื่อน
คำถามที่สงใส
1. เค้าจะปลดบลอคปิดบลอคเพื่ออะไร แค่นั้นแหละครับที่สงใสอย่างเดียว