สวัสดีค่ะ เราจะมาระบายความรู้สึกตอนนี้ให้ฟังค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า ปัจจุบันเรามีเพื่อนที่สนิทอยู่หมู่บ้านเดียวกัน 4 คน (รวมเราด้วย) เรากับเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่อนุบาลจนมาถึงมัธยมต้นปีที่ 2 เราเป็นคนตัวสูงมาก เพื่อนคนแรก จะเป็นคนอ้วนแต่ชอบเลี้ยงขนมเพื่อน สายเปย์ คุยสนุกพูดเยอะ สูงเกือบเท่าเรา (ให้แทนว่า A ) เพื่อนคนที่สอง เรียนเก่งมาก ตัวเตี้ย (ให้แทนว่า B ) เพื่อนคนที่สาม อยู่คนละห้องกับเรา แต่สนิทกัน เตี้ย (ให้แทนว่า C )
เรื่องมีอยู่ว่า ... คือเราเป็นคนที่พูดน้อยกับคนที่ไม่สนิท แต่จะพูดมากเวลาอยู่แต่กับเพื่อนสนิท ที่เราไม่พูดมากเพราะว่า ตอนประถม เราพูดมากชอบออกคำสั่งกับเพื่อน ใช้เพื่อนยังงั้นหยั่งงี้ คิดว่าตัวเองเก่ง แต่พอขึ้นมัธยม เราเลยคิดได้ เราว่าเพื่อนต้องเกียจเรามากแน่ๆ เราเลยปรับนิสัยตัวเองใหม่เป็นคนดี เราเป็นคนขี้อายมากเลยตอนขึ้นมัธยม เพื่อนเรา A เขากล้าแสดงออกพูดกับทุกคนเฟลลี่มากๆ เลยมีคนรู้จักเยอะ และมีเพื่อนเยอะ ที่พูดกัน เวลาไปไหนเราก็ได้แต่เดินตามหลัง อ่อ! ลืมบอกไป แล้วกลุ่มพวกเราก็มีเพื่อนใหม่สองคน (F & E) เราสนิทกับ F มากกว่า E เพราะดูเหมือน E จะไม่ค่อยชอบเรา เขาชอบเข้าหา B เหมือนกำลังกั้นเรากับ B ไว้ ไปไหนก็ชวนแต่ B เราไม่ได้เกียจหรืออะไร E แต่เขาไม่ค่อยชอบเรา (คิดว่านะ) ส่วน A กับ F ก็สนิทกันมาก เวลาไปไหน A ก็บอกไห้ F ไปเป็นเพื่อน เราก็รู้สึกน้อยใจบ้างน่ะแต่ก็พยายามไม่คิดไรมาก จนมาถึงกีฬาสี ..
A ไม่มาโรงเรียนเพราะป่วย ทำให้เราได้มากับ B และ C พอครูไห้เลิกแถวเราก็เดินออกมา [ เรา ,A , F , C อยู่สีเดียวกัน ] [B , E อยู่สีเดียวกัน] C ไปเล่นกับเพื่อนกลุ่มอื่น A ไม่มาโรงเรียน F ยังไม่มา เราเลยตัวคนเดียว ครูเรียกประชุมสีก็มารวมกันเราเดินไปนั่งกับ C คุยกันนิดหน่อย ไม่นานครูก็ปล่อยแล้วเรากับ C ก็ชวนกันไปเอากระเป๋า พอไปเอากระเป๋าแล้วเราบอก C ว่าไปนั่งเล่นที่สแตนมั้ย? แล้ว C ก็ไม่ได้พูดอะไรเราเดินไปซักพัก C เจอกลุ่มเพื่อนห้องเดียวกัน C เลยเดินไปหาเพื่อนกลุ่มนั้น แต่เราไม่ได้สนิทกับเพื่อนกลุ่มนั้นเราเลยไม่อยากไปแล้วเราก็พูดขึ้นว่า " เธอจะไปหาพวกนั้นหรอ? งั้นไม่เป็นไรเราไปก่อนน่ะ" C บอกว่าอืมแล้วเราก็เดินออกมาจากตรงนั้น ไปนั่งหน้าห้องตัวเองนั่งอยู่ดีๆก็น้ำตาไหล เราเลยคิดว่าเรื่องแค่นี้เอง จะร้องไม เรานั่งเล่นอยู่สักพักครูคนหนึ่งก็มาไล่ เราเลยเดินออกมาทักเฟสไปหา A ว่าให้มารับหน่อยได้มั้ย A ตอบว่าไม่ได้แม่ไม่ให้ไปป่วยอยู่ เราเลยบอกไปอีกว่ามาไม่ได้หรอ เราไม่มีเพื่อน A บอกว่าก็พวก B , E ไง เราเลยว่า ไม่ A บอกว่า ก็หาเพื่อนคนอื่นสิ เราเลยบอกว่า "เราไม่เหมือนเธอน่ะที่มีเพื่อนเยอะแยะ" A เลยบอกว่า "ก็เธอไม่รู้จักหาเพื่อนเลยไม่มีเพื่อน" ตอนนั้นเราโกรธมาก เลยพิมพ์ตอบไปว่า "เราไม่เหมือนเธอน่ะที่จะเข้าหาคนอื่นได้ง่ายๆ เธอไม่เป็นเราเธอไม่เข้าใจหรอก" A เลยบอกว่า "ก็เธอไม่รู้จักหาเพื่อนเอง" เรารู้สึกโกรธน้อยใจมาก แทนที่จะปลอบใจหรือพูดดีๆกลับพูดให้เราเจ็บใจแบบนี้น้ำตาเราก็เริ่มไหลแล้วเราก็บอกไปว่า "เธอไม่รู้อะไรอย่ามาพูดเลยดีกว่า" แล้วA ก็บอกว่า อืม เราคิดว่าเราต้องกลับบ้านเราเลยไปเอารถมอไซออกมาแล้วขี่ออกไป เราเจอครูนั่งเฝ้าประตูใหญ่โงเรียน ครูตะโกนว่า " เธอจะไปไหนหน่ะ! " เราเลยบอกว่า "กลับบ้านค่ะ" แล้วก็รีบขี่ออกมา เรารู้สึกแย่มากไม่รู้ว่าวันจันทรครูจะลงโทษเรายังไง เรากลัวถูกเรียกตัว เราเครียดมากทั้งเพื่อนทั้งครู เราขี่มาทั้งน้ำตา จนถึงบ้านรีบวิ่งขึ้นห้องนอน มาร้องไห้ เราคิดหลายสิ่งว่าที่ผ่านมาเราโดดเดี่ยว นั่งเรียนก็นั่งคนเดียว เดินตามหลังเพื่อน บางครั้งเหมือนเราหันหลังเดินออกจากกลุ่มเพื่อน พวกเขาก็ไม่สนใจ เรารู้สึกไร้ค่า ไร้ตัวตน เคยคิดจะฆ่าตัวตายอยู่ แต่เสียดายชีวิตเราอุตสาห์มาถึงจุดนี้แล้วเราจะไม่ทำเด็ดขาด ...
ตอนนี้เรราตัวคนเดียวเราผิดกับเพื่อนทั้งกลุ่ม ไม่มีใครเข้าใจเราเลย เราควรทำยังไงต่อไปดีค่ะ
เคยมั้ยค่ะ? รู้สึกเหมือนตัวคนเดียวไม่มีเพื่อน??
เรื่องมีอยู่ว่า ปัจจุบันเรามีเพื่อนที่สนิทอยู่หมู่บ้านเดียวกัน 4 คน (รวมเราด้วย) เรากับเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่อนุบาลจนมาถึงมัธยมต้นปีที่ 2 เราเป็นคนตัวสูงมาก เพื่อนคนแรก จะเป็นคนอ้วนแต่ชอบเลี้ยงขนมเพื่อน สายเปย์ คุยสนุกพูดเยอะ สูงเกือบเท่าเรา (ให้แทนว่า A ) เพื่อนคนที่สอง เรียนเก่งมาก ตัวเตี้ย (ให้แทนว่า B ) เพื่อนคนที่สาม อยู่คนละห้องกับเรา แต่สนิทกัน เตี้ย (ให้แทนว่า C )
เรื่องมีอยู่ว่า ... คือเราเป็นคนที่พูดน้อยกับคนที่ไม่สนิท แต่จะพูดมากเวลาอยู่แต่กับเพื่อนสนิท ที่เราไม่พูดมากเพราะว่า ตอนประถม เราพูดมากชอบออกคำสั่งกับเพื่อน ใช้เพื่อนยังงั้นหยั่งงี้ คิดว่าตัวเองเก่ง แต่พอขึ้นมัธยม เราเลยคิดได้ เราว่าเพื่อนต้องเกียจเรามากแน่ๆ เราเลยปรับนิสัยตัวเองใหม่เป็นคนดี เราเป็นคนขี้อายมากเลยตอนขึ้นมัธยม เพื่อนเรา A เขากล้าแสดงออกพูดกับทุกคนเฟลลี่มากๆ เลยมีคนรู้จักเยอะ และมีเพื่อนเยอะ ที่พูดกัน เวลาไปไหนเราก็ได้แต่เดินตามหลัง อ่อ! ลืมบอกไป แล้วกลุ่มพวกเราก็มีเพื่อนใหม่สองคน (F & E) เราสนิทกับ F มากกว่า E เพราะดูเหมือน E จะไม่ค่อยชอบเรา เขาชอบเข้าหา B เหมือนกำลังกั้นเรากับ B ไว้ ไปไหนก็ชวนแต่ B เราไม่ได้เกียจหรืออะไร E แต่เขาไม่ค่อยชอบเรา (คิดว่านะ) ส่วน A กับ F ก็สนิทกันมาก เวลาไปไหน A ก็บอกไห้ F ไปเป็นเพื่อน เราก็รู้สึกน้อยใจบ้างน่ะแต่ก็พยายามไม่คิดไรมาก จนมาถึงกีฬาสี ..
A ไม่มาโรงเรียนเพราะป่วย ทำให้เราได้มากับ B และ C พอครูไห้เลิกแถวเราก็เดินออกมา [ เรา ,A , F , C อยู่สีเดียวกัน ] [B , E อยู่สีเดียวกัน] C ไปเล่นกับเพื่อนกลุ่มอื่น A ไม่มาโรงเรียน F ยังไม่มา เราเลยตัวคนเดียว ครูเรียกประชุมสีก็มารวมกันเราเดินไปนั่งกับ C คุยกันนิดหน่อย ไม่นานครูก็ปล่อยแล้วเรากับ C ก็ชวนกันไปเอากระเป๋า พอไปเอากระเป๋าแล้วเราบอก C ว่าไปนั่งเล่นที่สแตนมั้ย? แล้ว C ก็ไม่ได้พูดอะไรเราเดินไปซักพัก C เจอกลุ่มเพื่อนห้องเดียวกัน C เลยเดินไปหาเพื่อนกลุ่มนั้น แต่เราไม่ได้สนิทกับเพื่อนกลุ่มนั้นเราเลยไม่อยากไปแล้วเราก็พูดขึ้นว่า " เธอจะไปหาพวกนั้นหรอ? งั้นไม่เป็นไรเราไปก่อนน่ะ" C บอกว่าอืมแล้วเราก็เดินออกมาจากตรงนั้น ไปนั่งหน้าห้องตัวเองนั่งอยู่ดีๆก็น้ำตาไหล เราเลยคิดว่าเรื่องแค่นี้เอง จะร้องไม เรานั่งเล่นอยู่สักพักครูคนหนึ่งก็มาไล่ เราเลยเดินออกมาทักเฟสไปหา A ว่าให้มารับหน่อยได้มั้ย A ตอบว่าไม่ได้แม่ไม่ให้ไปป่วยอยู่ เราเลยบอกไปอีกว่ามาไม่ได้หรอ เราไม่มีเพื่อน A บอกว่าก็พวก B , E ไง เราเลยว่า ไม่ A บอกว่า ก็หาเพื่อนคนอื่นสิ เราเลยบอกว่า "เราไม่เหมือนเธอน่ะที่มีเพื่อนเยอะแยะ" A เลยบอกว่า "ก็เธอไม่รู้จักหาเพื่อนเลยไม่มีเพื่อน" ตอนนั้นเราโกรธมาก เลยพิมพ์ตอบไปว่า "เราไม่เหมือนเธอน่ะที่จะเข้าหาคนอื่นได้ง่ายๆ เธอไม่เป็นเราเธอไม่เข้าใจหรอก" A เลยบอกว่า "ก็เธอไม่รู้จักหาเพื่อนเอง" เรารู้สึกโกรธน้อยใจมาก แทนที่จะปลอบใจหรือพูดดีๆกลับพูดให้เราเจ็บใจแบบนี้น้ำตาเราก็เริ่มไหลแล้วเราก็บอกไปว่า "เธอไม่รู้อะไรอย่ามาพูดเลยดีกว่า" แล้วA ก็บอกว่า อืม เราคิดว่าเราต้องกลับบ้านเราเลยไปเอารถมอไซออกมาแล้วขี่ออกไป เราเจอครูนั่งเฝ้าประตูใหญ่โงเรียน ครูตะโกนว่า " เธอจะไปไหนหน่ะ! " เราเลยบอกว่า "กลับบ้านค่ะ" แล้วก็รีบขี่ออกมา เรารู้สึกแย่มากไม่รู้ว่าวันจันทรครูจะลงโทษเรายังไง เรากลัวถูกเรียกตัว เราเครียดมากทั้งเพื่อนทั้งครู เราขี่มาทั้งน้ำตา จนถึงบ้านรีบวิ่งขึ้นห้องนอน มาร้องไห้ เราคิดหลายสิ่งว่าที่ผ่านมาเราโดดเดี่ยว นั่งเรียนก็นั่งคนเดียว เดินตามหลังเพื่อน บางครั้งเหมือนเราหันหลังเดินออกจากกลุ่มเพื่อน พวกเขาก็ไม่สนใจ เรารู้สึกไร้ค่า ไร้ตัวตน เคยคิดจะฆ่าตัวตายอยู่ แต่เสียดายชีวิตเราอุตสาห์มาถึงจุดนี้แล้วเราจะไม่ทำเด็ดขาด ...
ตอนนี้เรราตัวคนเดียวเราผิดกับเพื่อนทั้งกลุ่ม ไม่มีใครเข้าใจเราเลย เราควรทำยังไงต่อไปดีค่ะ