ตอนนี้เรากับเขาคบกันมาปีที่สี่แล้ว เขาแก่กว่าเรา 7 ปี แรกๆก็เคยมีคุยๆกันไว้ๆว่าจะแต่งงานกัน ตอนนี้รู้สึกเหมือนว่าเขาลืมที่พูดไว้ เราก็พยายามนึกถึงปัจจัยอะไรหลายๆอย่างเช่น เรื่องของการงานอาชีพ เขาเป็นนักดนตรี ส่วนเราเป็นครู ฉะนั้นเรื่องของฐานะก็อาจจะยังไม่พร้อมก็เข้าใจ
ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว คือเราย้ายมาอยู่ที่บ้านของครอบครัวเขา ก็ใช้ชีวิตรู้จักกันมาหลายๆแง่มุมก็ค่อนข้างมั่นใจว่าเขาเป็นคนที่ดี รักเราจริง แต่ก็จะมีบางมุมที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนไม่มั่นใจในตัวเขา เพราะก่อนหน้านี้เราจะเป็นฝ่ายวิ่งตามเขาซะมาก ถึงขนาดว่าเลิกสอนไปช่วงนึงแล้วมาทำอาชีพที่ทำให้เราได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะรู้สึกไม่เป็นตัวเอง รู้สึกเหนื่อยกับการต้องวิ่งตามเขา จนตอนนี้ก็เข้าปีที่สี่ กลับมาทำอาชีพสอนเหมือนเดิมสบายใจกว่า แต่ก็ไม่ค่อยได้เจอกัน
จนช่วงหลังๆสุขภาพเขาเริ่มแย่ เราก็อยากให้เขาเลิกร้องเพลงกลางคืน แล้วมาทำงานช่วงกลางวันเพื่อให้ได้มีเวลาพักผ่อน และจะได้เพลาๆเรื่องเหล้าเบียร์ แต่เขาก็ไม่เลิกแถมยังบอกกับเราว่า ไม่ต้องหวังอะไรในตัวผมแล้วนะ อนาคตผมไม่มีแล้ว จะตายเมื่อไรก็ไม่รู้ ในใจเรารู้สึกทั้งเสียใจและสับสน เพราะว่าก็สู้ด้วยกันมาตั้งนาน ทำไมถึงมายอมแพ้อะไรแบบนี้ และตัวเราก็อายุแค่20ปลายๆ งานที่ทำอยู่ก็ทำเพื่อสร้างฐานะให้เราดีขึ้น เพื่ออนาคตจะได้ย้ายออกไปจากบ้านพ่อแม่เขา(เรากับแม่เขาไม่ถูกกันคะ แต่ทนอยู่เพราะอยากพิสูจน์ตัวเอง ) แต่เขาก็ยืนยันว่าจะไม่ย้ายบ้าน จะอยู่บ้านที่พ่อแม่เขาสร้าง และจะไม่ทำอะไรอีกแล้ว เขาบอกว่าชีวิตเขาเหนื่อยมามากพอแล้ว
ตอนนี้เราคิดถึงอนาคต วันที่เราป่วย หรือเขาป่วย วันที่บ้านนี้มันไม่มีแล้ว เราจะไปอยู่ที่ไหน และใครจะรับผิดชอบชีวิตของเราสองคน มันกลายเป็นว่าความรักที่เคยมีกลายเป็นความรับผิดชอบ ที่เราแบกอยู่ฝ่ายเดียว เหนื่อยคะ เหนื่อยมาก ต้องการคำแนะนำ หรือกำลังใจเล็กๆน้อยๆจากผู้อ่านก็ยังดี ขอบคุณคะ
รัก แต่รู้สึกเหมือนเหนื่อยอยู่ฝ่ายเดียว
ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว คือเราย้ายมาอยู่ที่บ้านของครอบครัวเขา ก็ใช้ชีวิตรู้จักกันมาหลายๆแง่มุมก็ค่อนข้างมั่นใจว่าเขาเป็นคนที่ดี รักเราจริง แต่ก็จะมีบางมุมที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนไม่มั่นใจในตัวเขา เพราะก่อนหน้านี้เราจะเป็นฝ่ายวิ่งตามเขาซะมาก ถึงขนาดว่าเลิกสอนไปช่วงนึงแล้วมาทำอาชีพที่ทำให้เราได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะรู้สึกไม่เป็นตัวเอง รู้สึกเหนื่อยกับการต้องวิ่งตามเขา จนตอนนี้ก็เข้าปีที่สี่ กลับมาทำอาชีพสอนเหมือนเดิมสบายใจกว่า แต่ก็ไม่ค่อยได้เจอกัน
จนช่วงหลังๆสุขภาพเขาเริ่มแย่ เราก็อยากให้เขาเลิกร้องเพลงกลางคืน แล้วมาทำงานช่วงกลางวันเพื่อให้ได้มีเวลาพักผ่อน และจะได้เพลาๆเรื่องเหล้าเบียร์ แต่เขาก็ไม่เลิกแถมยังบอกกับเราว่า ไม่ต้องหวังอะไรในตัวผมแล้วนะ อนาคตผมไม่มีแล้ว จะตายเมื่อไรก็ไม่รู้ ในใจเรารู้สึกทั้งเสียใจและสับสน เพราะว่าก็สู้ด้วยกันมาตั้งนาน ทำไมถึงมายอมแพ้อะไรแบบนี้ และตัวเราก็อายุแค่20ปลายๆ งานที่ทำอยู่ก็ทำเพื่อสร้างฐานะให้เราดีขึ้น เพื่ออนาคตจะได้ย้ายออกไปจากบ้านพ่อแม่เขา(เรากับแม่เขาไม่ถูกกันคะ แต่ทนอยู่เพราะอยากพิสูจน์ตัวเอง ) แต่เขาก็ยืนยันว่าจะไม่ย้ายบ้าน จะอยู่บ้านที่พ่อแม่เขาสร้าง และจะไม่ทำอะไรอีกแล้ว เขาบอกว่าชีวิตเขาเหนื่อยมามากพอแล้ว
ตอนนี้เราคิดถึงอนาคต วันที่เราป่วย หรือเขาป่วย วันที่บ้านนี้มันไม่มีแล้ว เราจะไปอยู่ที่ไหน และใครจะรับผิดชอบชีวิตของเราสองคน มันกลายเป็นว่าความรักที่เคยมีกลายเป็นความรับผิดชอบ ที่เราแบกอยู่ฝ่ายเดียว เหนื่อยคะ เหนื่อยมาก ต้องการคำแนะนำ หรือกำลังใจเล็กๆน้อยๆจากผู้อ่านก็ยังดี ขอบคุณคะ