กลัว เศร้า อารมณ์มันผสมๆกันไป เรากลัวครูจะว่า เพื่อนจะมองแปลกๆ แถมเรียนไม่ทัน รู้แบบนั้นแต่เราก็ไม่อยากไปโรงเรียน มันไม่อยากเจอเขา
เรารักเรารอเขามาตั้ง 5 ปี ตั้งแต่สมัยป.5 พอม.5 ได้มาคบกับเขาก็ดีใจมากๆ แต่ไม่นึกเลย ว่าจะเป็นคนเจ้าชู้ คุยกับคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย พอจับได้ว่ามีกิ๊กอยู่โรงเรียนอื่น เขาก็บอกว่าแล้วไง จะเลิกก็ได้นะ เราไม่เข้าใจ เราสวยไม่พอ น่ารักไม่พอ เรียนเก่งไม่พอ นิสัยดีไม่พอ บ้านรวยไม่พอเหรอ ไม่เป็นไร เราก็ใจกว้าง ให้เขามีกิ๊กไปก็ได้ พยายามเพื่อเขามาตั้งขนาดนี้แล้ว ขอเก็บความทรงจำอีกซักพัก เราก็พาเขากับกิ๊กไปเที่ยวด้วยกัน 3 คน พยายามทำดีกับกิ๊กเขาจนเป็นเพื่อนกันได้ กิ๊กเขาก็น่ารักนิสัยดีพอๆกับเราอ่ะ แต่ทำไมอ่ะ มีแฟน 2 คน คบคู่ได้แล้วยังไม่พออีกเหรอ ไปแอบคุยกับเน็ตไอดอลคนนึงอีก เออ เราไม่ดังแบบเขา แต่เราสวยกว่า มีทุกอย่างดีกว่าหมด ทำไมทำงี้อ่ะ ก็เลยเข้าใจ ต่อให้มีโลกทั้งใบก็คงไม่พอสำหรับเขาหรอก แต่เขาไม่รู้หรอก เขาอ่ะ เป๋็นโลกทั้งใบของเรา ตอนป.5 เคยคุยกันว่า เขาจะชอบเรามากถ้าได้เป็นนักวิทยาศาสตร์ เพราะฉลาด ตอนนี้ก็จะเป็นแล้วไง เรียนสายวิทย์เกรด 3.7 ทุกปีแล้ว แล้วนี่มันเพื่ออะไรอ่ะ มาทิ้งกันไปกลางทางแบบนี้ เวลาทั้งหมดเราทุ่มเทไปเพื่ออะไร ทั้งๆที่ไม่ได้ชอบวิทย์เลย อยากเรียนดนตรีก็ไม่ได้เรียน แล้วก็คงไม่ทันแล้ว
ก็รู้หรอกว่าหนีความจริงได้ไม่นาน วันพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นขึ้น แล้วเดินต่อไป แต่มันเพื่ออะไรอ่ะ 5 ปีมานี่ไม่มีค่าอะไรเลย เราไม่ต้องพยายามอะไรหนักๆแบบนี้ก็มีทุกอย่างอยู่แล้ว แล้วพยายามไปทำไม ชีวิตต่อจากนี้ใช้ไปเพื่ออะไร? เรียนจบ ทำงาน หาเงิน อยู่ไปวันๆเหรอ? พ่อแม่เราก็รวยอยู่แล้ว คงไม่ต้องไปหาเงินเลี้ยงดูอะไร แล้วชีวิตมันมีความหมายอะไรอีก บางทีก็รู้สึกนะว่า เวลาหลับตา อยู่ในที่มืดๆมันสงบสุขจัง คนตาย สมองไม่ทำงานไม่รับรู้อะไรอีก ตามองไม่เห็น ไม่ได้ยินอะไร จะสงบสุขขนาดไหนนะ ถ้าเราไม่ได้เจอกับเขา ป่านนี้เราก็คงยังเชื่อในพระเจ้า ในสวรรค์ แต่พอเรียนวิทย์ก็รู้ว่ามันเป็นแค่เรื่องงมงายหลอกลวงไม่มีอยู่จริง เป็นตรรกะง่ายๆที่คนที่เรียนวิทย์ทุกคนก็รู้ เราไม่มีที่พึ่งในจิตใจอีกแล้ว ชาติหน้าไม่มีจริง เริ่มใหม่ไม่ได้ นี่ก็เทอม 2 แล้ว จะลาออกไปเรียนสายดนตรีก็คงไม่ทันแล้ว อยากจะหนี บางทีก็คงจะดีเหมือนกัน
ไม่สน ไม่แคร์อะไรแล้ว อยู่ไปวันๆให้สบายใจ ไม่ต้องกังวลว่าใครจะมากดดันก็พอ เราจะลาออก แล้วขอพ่อไปอยู่ยุโรปด้วย จะไม่ทำงาน ไม่เรียน ไม่ยุ่งกับใครอีกแล้ว ขอแค่อยู่ในห้อง เล่นคอม เล่นไอโฟน ไอแพด ดูทีวีก็พอแล้ว เงินเรามีใช้จนแก่ก็ไม่หมด เบื่อชีวิตเมื่อไหร่ค่อยแขวนคอตายก็ไม่สาย อย่างน้อยตอนจะตายก็มีอิสระที่จะเลือกวิธีเอง ไม่สนอีกแล้ว โลกห่วยๆ แล้ววันนึงเขาจะเสียใจที่ทิ้งเราไป ขอให้เศรษฐกิจล่มจม บริษัทปิดตัว จบไปหางานทำไม่ได้ไปตลอด แล้วเขาก็จะรู้เอง ว่าเน็ตไอดอลที่เขาไปคุยด้วยจะยังคบกับเขามั้ยถ้าเขากลายเป็นแค่คนตกงาน
ไม่ได้ไปเรียนมา 2 อาทิตย์แล้ว อกหัก ทำยังไงดี
เรารักเรารอเขามาตั้ง 5 ปี ตั้งแต่สมัยป.5 พอม.5 ได้มาคบกับเขาก็ดีใจมากๆ แต่ไม่นึกเลย ว่าจะเป็นคนเจ้าชู้ คุยกับคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย พอจับได้ว่ามีกิ๊กอยู่โรงเรียนอื่น เขาก็บอกว่าแล้วไง จะเลิกก็ได้นะ เราไม่เข้าใจ เราสวยไม่พอ น่ารักไม่พอ เรียนเก่งไม่พอ นิสัยดีไม่พอ บ้านรวยไม่พอเหรอ ไม่เป็นไร เราก็ใจกว้าง ให้เขามีกิ๊กไปก็ได้ พยายามเพื่อเขามาตั้งขนาดนี้แล้ว ขอเก็บความทรงจำอีกซักพัก เราก็พาเขากับกิ๊กไปเที่ยวด้วยกัน 3 คน พยายามทำดีกับกิ๊กเขาจนเป็นเพื่อนกันได้ กิ๊กเขาก็น่ารักนิสัยดีพอๆกับเราอ่ะ แต่ทำไมอ่ะ มีแฟน 2 คน คบคู่ได้แล้วยังไม่พออีกเหรอ ไปแอบคุยกับเน็ตไอดอลคนนึงอีก เออ เราไม่ดังแบบเขา แต่เราสวยกว่า มีทุกอย่างดีกว่าหมด ทำไมทำงี้อ่ะ ก็เลยเข้าใจ ต่อให้มีโลกทั้งใบก็คงไม่พอสำหรับเขาหรอก แต่เขาไม่รู้หรอก เขาอ่ะ เป๋็นโลกทั้งใบของเรา ตอนป.5 เคยคุยกันว่า เขาจะชอบเรามากถ้าได้เป็นนักวิทยาศาสตร์ เพราะฉลาด ตอนนี้ก็จะเป็นแล้วไง เรียนสายวิทย์เกรด 3.7 ทุกปีแล้ว แล้วนี่มันเพื่ออะไรอ่ะ มาทิ้งกันไปกลางทางแบบนี้ เวลาทั้งหมดเราทุ่มเทไปเพื่ออะไร ทั้งๆที่ไม่ได้ชอบวิทย์เลย อยากเรียนดนตรีก็ไม่ได้เรียน แล้วก็คงไม่ทันแล้ว
ก็รู้หรอกว่าหนีความจริงได้ไม่นาน วันพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นขึ้น แล้วเดินต่อไป แต่มันเพื่ออะไรอ่ะ 5 ปีมานี่ไม่มีค่าอะไรเลย เราไม่ต้องพยายามอะไรหนักๆแบบนี้ก็มีทุกอย่างอยู่แล้ว แล้วพยายามไปทำไม ชีวิตต่อจากนี้ใช้ไปเพื่ออะไร? เรียนจบ ทำงาน หาเงิน อยู่ไปวันๆเหรอ? พ่อแม่เราก็รวยอยู่แล้ว คงไม่ต้องไปหาเงินเลี้ยงดูอะไร แล้วชีวิตมันมีความหมายอะไรอีก บางทีก็รู้สึกนะว่า เวลาหลับตา อยู่ในที่มืดๆมันสงบสุขจัง คนตาย สมองไม่ทำงานไม่รับรู้อะไรอีก ตามองไม่เห็น ไม่ได้ยินอะไร จะสงบสุขขนาดไหนนะ ถ้าเราไม่ได้เจอกับเขา ป่านนี้เราก็คงยังเชื่อในพระเจ้า ในสวรรค์ แต่พอเรียนวิทย์ก็รู้ว่ามันเป็นแค่เรื่องงมงายหลอกลวงไม่มีอยู่จริง เป็นตรรกะง่ายๆที่คนที่เรียนวิทย์ทุกคนก็รู้ เราไม่มีที่พึ่งในจิตใจอีกแล้ว ชาติหน้าไม่มีจริง เริ่มใหม่ไม่ได้ นี่ก็เทอม 2 แล้ว จะลาออกไปเรียนสายดนตรีก็คงไม่ทันแล้ว อยากจะหนี บางทีก็คงจะดีเหมือนกัน
ไม่สน ไม่แคร์อะไรแล้ว อยู่ไปวันๆให้สบายใจ ไม่ต้องกังวลว่าใครจะมากดดันก็พอ เราจะลาออก แล้วขอพ่อไปอยู่ยุโรปด้วย จะไม่ทำงาน ไม่เรียน ไม่ยุ่งกับใครอีกแล้ว ขอแค่อยู่ในห้อง เล่นคอม เล่นไอโฟน ไอแพด ดูทีวีก็พอแล้ว เงินเรามีใช้จนแก่ก็ไม่หมด เบื่อชีวิตเมื่อไหร่ค่อยแขวนคอตายก็ไม่สาย อย่างน้อยตอนจะตายก็มีอิสระที่จะเลือกวิธีเอง ไม่สนอีกแล้ว โลกห่วยๆ แล้ววันนึงเขาจะเสียใจที่ทิ้งเราไป ขอให้เศรษฐกิจล่มจม บริษัทปิดตัว จบไปหางานทำไม่ได้ไปตลอด แล้วเขาก็จะรู้เอง ว่าเน็ตไอดอลที่เขาไปคุยด้วยจะยังคบกับเขามั้ยถ้าเขากลายเป็นแค่คนตกงาน