รอ...เขาจะรู้ไหมนะว่าเธอไม่กลับมา

ข้าพเจ้าทำงานบ่ายเลิกดึกทุกวัน กะที่ข้าพเจ้าทำเป็นกะสุดท้ายของวัน ซึ่งก็จะใด้เห็นพนักงานกะดึกด้วยกันเกือบทั้งร้าน มาต่อคิวเพื่อแสกนนิ้วเพื่อยืนยันการมาทำงาน ตัวข้าพเจ้าเป็นคนแรกๆที่จะได้สแกนนิ้ว และก็กลับ ในขณะที่ข้าพเจ้ากลับบ้าน ข้าพเจ้าจะเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอุ้มลูกทุกวัน อายุสักประมาณ๔๐ส่วนลูกสาวของเขา อายุประมาณ๓ขวบ เขาชอบใส่กางเกงยีนส์๓ส่วน เสื้อนอกก็เสื้อยีนส์ เกือบทุกครั้ง ตอนที่ข้าพเจ้าเลิกงาน ตั้งแต่ผมมาทำงานวันแรกเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ผมเข้าใจว่าอาจเป็น สามีของพวกพนักงานในครัวคนใดคนหนึ่ง เพราะผมเห็นเกือบทุกวัน บริเวณลานน้ำพุชั้นล่าง แต่บางทีก็ไม่ใช่จุดเดิมเสมอไป แรกๆผมก็พยายามยิ้มให้แต่ก็ไม่ได้ผล เพราะเขาจะมองผ่านผมไปราวกับไม่เห็นผม แต่ดูท่าทางและหน้าตาคงจะพูดไทยไม่ได้ สงสัยคงกลัวที่จะต้องคุยกันหรือเปล่า เพราะในครัว มีชาวพม่าหลายคนเหมือนกัน เลยตัดความข้องใจว่าทำไมเขาไม่ยิ้มให้ผมบ้าง หลังๆผมก็เลยเฉยๆ เลิกงานก็เดินผ่านโดยไม่สนใจ หรือมองหาว่าเขาจะมาหรือเปล่า มีอยู่หลายครั้งที่แขก๒-๓โต๊ะหลัง มักจะมาสั่งเครื่องดื่มโดยที่ไม่ได้สั่งอาหาร ผมก็ต้องดูแลหน้าที่ต่อโดยทำโอทีเพิ่มโดยที่ผมก็ชอบอยู่แล้ว เพราะแขกเมาๆมักจะมีทิปส่วนตัวให้เสมอๆ วันนี้กว่าแขกจะกลับ ผมต้องทำโอทีเกือบ๒ชั่วโมง ปิดร้านก็ตี๓กว่าๆ ผมกับพี่ผู้จัดการเลิก๒คนสุดท้ายพร้อมกัน วันนี้เกือบตีสาม เหนื่อยและเพลีย ทิปได้ประมาณร้อยกว่าๆ ด้วยความหิวกะว่าวันนี้ใด้ค่าก๋วยเตี๋ยวแล้ว ผมนึกเมนูล่วงหน่าใว้คือหมี่เหลืองน่องไก่น้ำตกใส่ตับ ผมรีบลงบันไดมาจากชั้นสอง ไปยังลานจอดมอเตอร์ไซค์ ผมเห็นเขาอีกแล้ว เขาก็ไม่มองผมเหมือนเดิม มันเป็นภาพเดิมที่คุ้นตาเสียแล้วเพราะคนที่นี่เจอหน้ากันทุกวัน บางทียังไม่รู้จักกันเลย แต่บางทีที่เรามีความรู้สึกดีแล้วส่งยิ้มให้เขา เพื่ออยากให้เขามีความสุขบ้างแต่ก็เปล่าเลย วันนี้ผมสบายใจเป็นพิเศษ ถึงร้านก๋วยเตี๋ยวยามดึก คนค่อนข้างบางตา ผมสั่งเมนูโปรดไป ในขณะที่กำลังรออาหารอยู่ ความคิดผมมันก็ถามตังเองมาทันทีว่า เวลาเจอตาลุงพ่อลูกอ่อนนั้นทำไมถูกรู้สึกว่าแกเศร้าๆ หม่นๆชอบกล ทั้งๆที่หลายครั้งเราก็รู้สึกดีอยู่ไม่ได้เศร้าอะไร แต่เขาก็ไม่ใด้ทำให้เราเศร้าด้วยนะแกเศร้าอยู่แต่แก ความคิดมันถกกันอยู่อย่างนั้น ช่างเหอะก๋วยเตี๋ยวมาแล้ว นั่งทานไปจนหมดก็สั่งชามสองเหมือนเดิม ขณะที่ทานชามที่สองอยู่นั้น ความคิดมันก็บอกว่าอ๋อรู้แล้ว สงสัยลุงคนนั้นเป็นคนขับรถ ของพี่ผู้จัดการแน่นอน เมื่อวานวันหยุดข้าพเจ้าไปใส่บาตรและบริจาคเลือด ไม่รู้จะไปไหนเลยแวะไปที่ร้านสักหน่อยเผื่อลูกค้าเยอะเราอาจได้โอทีเพิ่ม เหมือนอย่างที่คิดวันนี้ลูกค้าเยอะจริง เลยใด้อยู่ทำโอทีจนปิดร้าน ผมเดินลงมาก่อนผู้จัดการ เพราะอยากนอน ก็เจอลุงคนนั้นอีกแล้วกับชุดยีนส์ตัวโปรดของแก กำลังจะถึงมอไซค์อยู่แหละ น้องๆจะเดินกลับบ้านหรอ ทำไมไม่เอากุญแจรถมาล่ะครับ เสียงพี่ผู้จัดการถาม อ้าวพี่ผมลืม แกบอกว่านี่พี่ก็วิ่งเอามาให้แกนี่แหละ ถ้าพี่ไม่เห็นแกใด้เดินกลับบ้านแน่นอน ด้วยความดีใจผมรีบรับกุญแจมาแล้วถามไปตามมารยาท อ้าวแล้วพี่กลับยังไงหรอครับ กลับด้วยกันไหม แกบอกว่าไม่ต้องหรอก แกก็ขับมอเตอร์ไซค์ของแกมาทุกวันแหละ ผมก็ถามแกอ้าวพี่ แล้วผมเห็นคนมานั่งรอเวลาปิดร้านประจำ ไม่ใช่คนขับรถพี่หรอครับ แกก็บอกว่าแกมีคนขับรถที่ไหนล่ะ แกชอบทำทุกอย่างเอง ในครัวอะไรแกก็เป็นคนทำอาหาร แกบอกว่าจะจ้างคนขับรถมาทำไม ผมถามแกว่าแล้วพี่รู้ไหมว่าลุงตรงที่ลานน้ำพุนั้นแกมารอรับใครหรือครับผมเห็นประจำเลย แกบอกว่าไม่รู้สิแกก็เคยเห็น แต่ก็ไม่สนใจหรอก เพราะบางทีอาจมารอพวกแม่ครัวหรือเด็กเสิร์ฟมั้ง แต่ผมสังเกตุนะพี่แม่ครัวอะไรก็กลับกันไปก่อนแล้ว แล้วแกรอใครล่ะ แกบอกว่า ไม่รู้ไม่รู้ เดี๋ยวค่อยให้ยามดูให้กลับบ้านล่ะ บ่ายวันนี้ผมไปสแกนลายนิ้วมือทำงาน พี่แกก็บอกว่าพี่ไปบอกยามให้ช่วยดู ตาลุงนั่นให้น่ะ น้องรู้ไหมว่ายามบอกพี่ว่ายังไง เมื่อก่อนตอนถมทางสร้างที่นี่ ตรงนี้เป็นแคมป์คนงานก่อสร้างมาก่อน แกก็เฝ้าที่นี่มาตั้งแต่ตอนนั้นล่ะ เฝ้าให้ทางเจ้าของที่นี่ แกบอกว่านั่นเป็นพม่าพ่อลูกอ่อน เมียเค้าหนีตามผู้รับเหมาคนไทยไป  แล้วทิ้งผัวกับลูกไว้ที่นี่ภาษาไทยก็พูดไม่ได้น่าสงสาร สุดท้ายเขาก็วางยาเบื่อลูกก่อน แล้วกินยาฆ่าตัวตามในแคมป์นั่นแหละ สองวันเจอศพ นอนกอดลูกอยู่ น้ำตาที่ไหลออกมาข้างแก้มก็ออกสีเทาๆ ขนาดตัวม่วงแล้วคราบน้ำตายังชัดอยู่เลย ผมก็ฟังไปแล้วสงสารไป แต่ยังข้องใจอยู่ ช่วงพักเบรคเลยไม่กินข้าวตรงไปหายามที่เฝ้าจุด๑เลย เพื่อถามข่าวคราว แกก็บอกว่ายามที่นี่เจอประจำล่ะ คุ้นเคยกันดี ก่อนหน้านั้พม่าคนนั้นชอบพาลูกออกมานั่งรอแม่มันหน้าแคมป์ เวลาเลิกงานทุกวัน ทุกวันนี้ก็ยังมารออยู่ แต่เขาก็อยู่แต่เขา ไม่ใด้มาหลอกใคร เหมือนไม่รู้ว่าตายไปแล้ว วนเวียนอยู่แถวลานน้ำพุนั่นแหละ นี่ถ้าไม่รู้ประวัติมาก่อนนะ พาหมอผีมาไล่ไปแล้ว แต่นี่ก็สงสาร ทำบุญไปให้ประจำแต่ก็ยังไม่ยอมไปไหน หมดเวลาเบรค...