ความรักมัธยมค่ะ ใสใส อยากบอกต่อความน่ารักของป๊อปปี้เลิ๊ฟ

สวัสดีค้ะ ขอใช้ชื่อว่าวิวละกันนะค่ะตอนนี้เราอายุ19เข้า20แล้วค่ะมีเรื่องน่ารักๆของความรักเด็กน้อยมาเล่าให้ฟังค่ะ ย้อนไปเมื่อ4ปีที่แล้วเรากำลังเรียนอยู่ชั้นม.ปลายของโรงเรียนแห่งหนึ่งในต่างจังหวัดตอนนั้นก็ใสใสค่ะพึ่งย้ายโรงเรียนมากจากแถวเขตกรุงเทพมาเรียนต่อที่บ้านเกิด เราเลือกเรียนที่ไกลบ้านเพราะอยากขี้รถไปเรียนเองไม่อยากขึ้นรถรับส่ง วันแรกที่มาเรียนก็เจอแจ๊คพ๊อตไปเลยค่ะเพื่อนในห้องไม่ชอบขี้หน้า555555 เพราะเราไม่พูดภาษาถิ่นกับเค้าเราพูดไทยอย่างเดียว จนเค้าก็คงหมั่นไส้กันอ้ะ ก็คนมันไม่ชินอ้ะกำลังปรับตัวอยู่ อยู่ได้2-3วันก็มีกลุ่มเพื่อนไปกินข้าว ไปเรียนปกติ แล้วก็มีผู้ชายเพื่อนข้างห้องมาขอเบอร์เรา แนะแอบสวยอยู่นะ เป็นการขอเบอร์ที่เรียกว่าขอหรอ5555 เค้าเดินมาหาเราที่หน้าห้องเรียนแล้วยืนโทรศัพท์โนเกียกดน้อยๆมาให้พร้อมพูดว่า "ชอบ ขอเบอร์หน้อย" เราก็นิ่งเพราะกลัวมากพึ่งมาเรียนเองเลยหันไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยเพื่อนเลยบอกว่า"อย่ามายุ่งดิ กลับห้องไปนู้น" แต่เค้าก็ยังไม่กลับยังยืนนิ่งพร้อมยื่นโทรศัพท์มาให้อยู่แบบนั้น ก่อนจะพูดขึ้นว่า "จะให้ไหม ยืนนานละนะ" กูนี่อึ้งไปเลยค่ะเดี๋ยวนี้เค้าจีบกันแบบนี้หรอว้ะ งง . ก่อนจะกดเบอร์ให้เค้าไปแล้วก็รีบเดินเข้าห้องเรียนอย่างเร็ว เค้าเป็นคนที่สูง ย้ำว่าสูงมาก 187ได้มั้งเพราะเป็นนักกีฬาโรงเรียน ส่วนเราสูงแค่150เอง ยังคงไม่ถึงไหล่55555 วันแรกของการขอเบอร์ผ่านไป ก็ไม่ได้โทรหากันนะค่ะ พอวันต่อมาเราก็มาเรียนปกติ เค้าก็วิ่งมาดักรอหน้าห้องเรียนก่อนจะบอกว่า "เมื่อคืนที่ไม่ได้โทรไปเราซ้อมบอลเหนื่อยเลยเผลอหลับไป วันนี้โทรไปแน่นอนรอรับสายด้วย" พอพูดเสร็จก็วิ่งกลับห้องเรียนไป ทิ้งเรายืนอึ้งงง สับสน อะไรของมันว่ะ ทั้งห้องเลยรู้หมดว่าเค้าจีบเรา ช่วงพักกลางวันของโรงเรียนใหม่ของเราสนุกดีค่ะ มีทั้งนักเรียนตีกัน เราก็ไปเป็นไทยมุ่ง มีทั้งโดดเรียนไปกินข้าว สนุกดีค่ะสีสันต์ใหม่ๆของวัยเรียน เราอยู่บนห้องเรียนรอเพื่อนไปเข้าห้องน้ำ เค้าก็เดินมาหาเราอยู่ห้องพร้อมชวนไปเล่นไพ่ "ไปเล่นไพ่ไหม ข้างล่างตรงสวนหน้าตึก" ห้ะ.? นี่ชวนกูไปเล่นไพ่ เป็นการจีบกันที่โครตแปลก แหวกแนวโครตเป็นตัวของตัวเอง. เราก็ไปค่ะเดินตามเค้าไปเล่นเพราะเราก็ไม่ได้นิสัยดี เรียบร้อยอะไรโดนย้ายจากโรงเรียนเก่ามาก็ตบตีเนี้ยแหล้ะค้ะ. 555555 เราก็คุยกันทุกวันแต่ยังไม่เรียกแฟนนะค่ะ คุยกันไม่นานเพราะเค้าจะต้องซ้อมบอลทุกวันและเค้าก็จะเหนื่อยๆและเผลอหลับคาสายตลอด พอคุยกันไปนานๆเค้าก็เริ่มไปกินข้าวด้วยกัน รอกลับบ้านพร้อมกัน ทุกๆเย็นเราจะมานั่งเฝ้าเค้าซ้อมบอล 555 สนุกดีค่ะถ้าวันไหนหนีกลับก่อนไม่อยู่ซื้อน้ำรอก็จะบ่นๆ ต้องซื้อน้ำรอข้างสนามน้ะค่ะ แล้วค่อยกลับบ้านพร้อมกันเวลาซ้อมเสร็จก็ไม่นานค่ะประมาณ 5-6โมงก็ได้กลับบ้าน ช่วงนั้นเค้าน่ารักมากค่ะ ทั้งขี้อ้อนทั้งขี้งอล ผิดกับหน้าตาที่ทั้งโหด เถื่อน เป็นหัวโจกของชั้น ทั้งโดดเรียนบ่อย มาเรียนสาย แต่ทำไมเราถึงมองว่าเค้าน่ารักมากก็ไม่รู้ 555 สงสัยจะเพี้ยน คุณครูที่ซ้อมบอลให้ก็จะสนิทกับเรามากค้ะ ถามนู้นนี่นั้นว่าไม่เบื่อมันหรอ ไม่ลำคานมันหรอ.5555 แต่เราติด ร.ของอาจารย์คนนี้นะค้ะเพราะเราไม่เก่งกีฬา. สอบปฏิบัติไม่ผ่านหลายรอบด้วย. เค้าก็พามาแก้ แก้ไปบ่นไปบอกว่าเรียนยังใงให้ไม่ผ่าน เราคบกันระยะเวลาหนึ่งค่ะไม่นานมาก แต่แล้วเราก็เลิกกัน ก็ไม่รู้นะค่ะว่าทำไมถึงเลิกกันแค่ไม่ได้คุยกันหลายวัน พอไปโรงเรียนไปเจอกันก็หลบหน้ากัน จนในที่สุดก็ห่างกันไปมีคนใหม่ ตอนคบกันอยู่ไม่มีนะค่ะต่างคนต่างหยิ่งในธิฐิของตัวเองจนในที่สุดก็เลิกกันไป แต่เค้าดันสนิทกับเพื่อนในห้องเราอีกหนึ่งคนเพราะเพื่อนคนนี้เป็นแฟนกับรุ่นพี่ที่เป็นนักกีฬาเหมือนกัน เพื่อนคนนี้ก็จะคอยมาเล่าว่า วันนี้แฟนเก่าเราทำอะไร ไปไหนบ้าง คุยกับใคร พอๆกับหารตามติดชีวิตเลยค่ะ แล้วเพื่อนเราก็เลิกกันกับแฟนเค้า เอาแต่พูดถึงแฟนเก่าเรา ไปหากันด้วยนะค่ะ แล้วเอาทุกอย่างมาเล่าให้เราฟัง ทั้งบอกว่าขับรถพาไปนู้นนี่นั้น ทำอาหารให้กิน คือเราก็อดทนฟังแล้วยิ้มให้ จนเพื่อนสนิทเราทนฟังไม่ไหวพูดขึ้นว่า "เพื่ออะไรอ้ะ มจะมาเล่าให้มันฟังทำไม" จนเพื่อนคนนี้เลยหน้าถอดสีแล้วเลิกพูดไป ในใจเราตอนนั้นก็คิดละว่าอาจจะคบกัน แต่แฟนเก่ารู้จักและสนิทกับรุ่นพี่คนนั้นมากนะ ไม่น่าจะทำกันได้ แต่เราก็เฉยๆอ่ะเดินผ่านกันแทบไม่มองหน้า แอบมองอยู่ห่างๆต่างคนก็ต่างมีคนใหม่ แรกๆก็โกรธเค้านะค่ะ เกลียดเลยก็ว่าได้ ไม่ชอบใจเวลาไปคบกับคนอื่น. แต่ก็ทำใงได้เลิกกันแล้วนิค่ะ ทำใจวนๆไป ตลอดเวลา3ปีที่เรียนม.ปลาย เราไม่เคยคุยกันเลยค่ะ เหมือนกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเลย เพือนๆก็ชอบล้อชอบแหย่เราเวลาเดินผ่านกัน มันก็แอบเขินนะค่ะ แกล้งทำเป็นโมโหใส่ ทั้งๆที่อยากอยู่ตรงนั้นนานๆ5555 จนจบม.6ค่ะ ตลอดเวลาที่ไ ม่ได้คุยกันจนถึงวันมอบดอกไม้ อยู่ๆเราก็ได้คุยกัน ไม่กี่ประโยคค่ะทำเอาความรู้สึกแปลกๆที่อยู่ในใจมาเกือบ3ปีหาบไปหมดเลยค้ะ เหตุมีอยู่ว่า เรานั่งรอรถไอติมกับเพื่อนสนิทเพราะอยากกินไอติมมาก นั้งรอจนถึงตอนเย็น พอรถไอติมมาขอดเราก็กำลังจะเดินไปซื้อ เค้าก็ขี่รถมาพอดีพร้อมสั่งน้ำแป๊ปซี่ใส่แก้ว เรามองหน้ากันนานมากแต่ไม่มีใครพูดอะไรจนเพื่อนเราพูดขึ้นว่า " ก..เลี้ยงไอติมวิงมันหน้อยดิจบทั้งที" เค้าหันมามองหน้าเราก่อนจะพูดขึ้นว่า "ลุง ไม่เอาน้ำแปปซี่ละ เอาไอติมให้คนนั้นแทนอ้ะนี่ตังค์" พร้อมกับจ่ายเงินลุง เพื่อนเราเลยพูดขึ้นว่า" อ้าวแล้วกูละ ก.." เค้าเฃยตอบกลับมาว่า "ตังค์หมดแล้วเหลือแค่สิบบาทนั้นละ" เราเลยบอกว่า เห้ยไม่เป็นไร เดี๋ยวจ่ายเองก็ได้ ซื้อน้ำไปเถอะ เค้าตอบกลับมาว่า" ไม่เป็นไร อยากเลี้ยง" เราเลยมองหน้าเค้าแฃ้วยิ้มก่อนจะขอบคุณเค้า ขอบคุณนะ โชคดีนะหลังจากนี้ เค้ายิ้มตอบพร้อมบอกว่า "เช้นกันนะวิว" แล้วก็ขี่รถไป มันเหมือนในใขมันโล่งมากเลยค่ะ รู้สึกดีมาก อยากบอกว่าขอบคุณสำหรับความรู้สึกในตอนนั้น แม้จะผ่านมาหลายปีแต่เรายังคิดถึงมันแล้วยิ้มตามได้อยู่เลยน้ะ ตอนนี้ต่างคนต่างไปเรียนต่อในที่ๆอยากเรียนแล้วค่ะ เรามาเรีบนต่างจังหวัด ส่วนเค้าเรียนอยู่ที่มหาลัยเดิมที่บ้านเกิด เค้ามีแฟนใหม่แล้วแถมสวยด้วย ส่วนเราก็มีแฟนใหม่แล้ว หล่อเหมือนกัน55555555 ที่วันนี้มาเล่าให้ฟังเพราะเปิดเจอรูปในหนังสือรุ่นค่ะ แล้วคิดถึง เลยอยากระบายใว้เผื่อวันหนึ่งเค้าจะเข้ามาอ่านแล้วยัคิดถึงมัน วันนี้ต่คนต่างโต พอมองย้อนกลับไปในวันนั้นเรื่องที่ทำเราร้องไห้ เราอาจจะหัวเราะให้กับมันในตอนนี้และเลือกจำแต่ช่วงเวลาที่มีความสุข _ _ _ _ 💓