เรื่องมันผ่านมาเกือบ 4 ปีแล้วคะ เรามีเพื่อนสนิทคนนึงตอนไปเรียน ป.โท ที่ต่างประเทศ
ความสนิทของเราเริ่มจากการอ่านหนังสือ ทำงานกลุ่มด้วยกัน จนวันนึงพัฒนาจากไปไหนมาไหนกันเป็นกลุ่ม เราสองคนกลับสบายใจที่จะ ไปทานข้าว ดูหนัง เที่ยวเล่น กันสองคน .....จนกลายเป็นเพื่อนสนิท...คิดไม่ซื่อ

ตอนนั้นตัวผู้ชายมีแฟนคะ แต่เค้าทะเลาะกันตั้งแต่ก่อนมาสนิทกับเรา เราทั้งสองคนไม่ได้ทำอะไรข้ามเส้น ไม่ได้ทำอะไรที่มากเกินไปในการกระทำ แต่ความรู้สึก เชื่อว่าทุกคนเข้าใจว่ามันห้ามกันไม่ได้ ไม่ได้เลยจริงๆ เราไม่เคยรู้นะคะว่าเพื่อนสนิทเราเค้าคิดอะไร แต่เค้าก็ดีกับเราจนเหมือนว่าเราอยู่ในความฝัน ชีวิตตอนนั้นมีความสุขจริงๆคะ เรานิสัยเหมือนกันมาก จนเค้าพูดบ่อยๆว่า เราเหมือนเป็นเค้าเมื่อ 5 ปีก่อน เหมือนเค้ามองดูตัวเองอยู่ (เค้าโตกว่าเรา 5 ปีคะ)

จนมาวันนึงที่ใกล้เรียนจบ เรานั่งคิดกับตัวเองทุกคืนว่าเราควรจะทำยังไง จัดระเบียบความรู้สึกยังไง....ไม่มีเธอแล้วจะอยู่ยังไง....ความรู้สึกเหมือนเราไปยืมเค้ามาจากแฟนเค้า ความคิดที่แย่ที่สุดคือ ถ้าเรากลับไปพร้อมเค้า ถึงสนามบินแล้วแฟนเค้ามายืนรอรับ เพื่อนคนนี้จะต้องทำหน้ายังไง ในเมื่อเราแอบรักเค้าเข้าจริงๆ

เลยตัดสินใจ ...ที่จะเดินจากไป...จากคนที่เคยเจอหน้ากันทุกวัน อยู่ด้วยกันทั้งวันจนแยกกันไปนอน เราตัดสินใจหายหน้าไปเลย 20 วัน ไปขี่จักรยานร้องไห้คนเดียว จนน้ำตาหมดไปแล้วเริ่มทำใจได้ เราเลยตัดสินใจกลับมาเผิชญหน้ากับเค้า ..มันหนีไม่ได้นะคะ เราต้องสอบห้องเดียวกัน รับปริญญาด้วยกันอยู่ดี เค้าคงคิดว่าเราเป็นบ้า อยู่ดีๆก็หลบหน้าหลบตา เค้าคงไม่เข้าใจหรอกคะว่าเพราะคนมันเสียใจ

15 วันสุดท้ายก่อนกลับ เลยตัดสินใจไปเที่ยวกับเค้าสองคนทริปสุดท้าย ไปทั้งหมด 4 วัน 3 คืน...แต่ไม่มีอะไรนะคะ แยกกันนอน...รถไฟขากลับใช้เวลาประมาณ 8 ชม. เราไม่ได้พูดอะไรกันมากเท่าที่ควร เค้าทำหน้าเหมือนไม่สนุกทั้งทริป หงุดหงิดตลอดทาง จากเมื่อก่อนที่หัวเราะกันตลอด หัวเราะจนน้ำตาไหล แต่วันนั้นเป็นวันที่คนนึงเศร้า คนนึงอารมณ์ไม่ดี เราต้องกลั้นใจมากๆ น้ำตามันเต็มอยู่ในตาจริงๆ แต่เราร้องออกมาไม่ได้ ถ้าเราร้อง...เค้าคงรู้ว่าเราแอบรัก

รถไฟกลับมาถึงเมืองที่เราอยู่ตอนเที่ยงคืน...เรากับเค้าแยกกันตรงนั้น แล้วนั่นก็เป็นวันสุดท้ายที่เราพูดคุยกันแบบ "เพื่อนสนิท"

หลังจากนั้นเราก็กลับมาเมืองไทย แยกกันกลับ วันกลับยังไม่ได้พูดกันด้วยซ้ำคะ เค้ามีทักมา แต่เราก็ทำเป็นเมินเพื่อจะได้จบๆความรู้สึกนี้ไป

จากวันนั้นจนวันนี้...4 ปีผ่านมาแล้ว ไม่มีวันไหนที่เราไม่คิดถึงผู้ชายคนนี้...จากคนที่เคยนั่งคุยกันได้ทุกเรื่องจนถึงเช้า กินข้าวด้วยกันวันละ 3 มื้อ รู้ใจกันทุกอย่าง แค่จะพูดว่า "สวัสดี เป็นไงบ้าง" "ไปกินข้าวกันไหม" ยังไม่กล้าทำเลยคะ แต่เรานอนคิดถึงเค้าทุกคืนนะคะ มันทำให้เรานอนหลับฝันดี

4 ปีที่ผ่านมา เรามีความรัก มีแฟน เป็นปกติ แต่ทุกครั้งที่เผลอ จะคิดถึงผู้ชายคนนี้ตลอด ตอนนี้เลิกกับแฟนไปหมดแล้วคะ...เหมือนไม่มีใครมาแทนที่เค้าได้จริงๆ

มาเมื่อคืน..เราฝันว่าตัวเองกำลังจะหลับไปแบบไม่ตื่น ในฝันเราร้องไห้ออกมาหนักมาก บอกลาทุกคน แต่อย่างนึงที่ใจเราคิดคือ..เราจะต้องบอกรักผู้ชายคนนี้..ยังไงก็ต้องบอกก่อน..เราจะหลับไปไม่ได้

พอสะดุ้งตื่นขึ้นมา เราเลยกลับมานั่งคิดว่า..ในเมื่อวันนี้เรายังมีชีวิตอยู่ ทำไมไม่ทำหล่ะ? ต้องรอให้จะตายก่อนหร่อ?

แต่คุณนึกออกไหมคะ..มันผ่านมานานมากแล้ว ถึงแม้ตอนนี้เค้าจะยังไม่มีแฟน (เลิกกับคนเก่าไปนานแล้ว) แต่เราก็ไม่รู้ว่าเค้ามีชีวิตอยู่ยังไง วันๆทำอะไร ภาพในหัวมันคือเค้าเมื่อ 4 ปีก่อน...ถ้าพูดไป เค้าอาจจะกลัวเราไปเลยก็ได้ หรือคิดว่าเราสติไม่ดี

แต่ถ้าไม่พูด..เราคงจะต้องคิดอะไรลมๆแล้งๆไปเองอีกนาน

เป็นคุณ...คุณจะบอกมั้ยคะ?